Rio’da yol yarılandı. Olimpiyatın karanlık yüzüne daha önce değinmiştik.

https://cumhuriyetciyorum.wordpress.com/2016/08/07/spor-yalnizca-spor-degildir/

Pırıltılı yüzüne de kayıtsız kalamıyoruz. Devşirme haltercimizle gelen tek gümüş madalya dışında kürsü başarısı elde edebilmiş değiliz. Okçu Mete Gazoz ve jimnastikçi Tutya Yılmaz gibi pırıl pırıl iki gencimizin gelecekteki başarılarını iple çekiyoruz. Diğer yandan da madalya temelindeki başarısızlığımızı irdelemeliyiz.
Sportif başarıya aç oluşumuz sporun bir başka kirli yüzü doping batağına düşmemizde önemli etkendir. Buna eklenen abartılı ödüllendirme yönetmeliği başarının yanı sıra dopingi de özendirmiş olmaktadır.
Özendirmenin bir seferde verilen ödüllerden çok zamana yayılması çok daha akılcı bir yol olabilir. Böylelikle sürdürülebilir başarının yolu da açılmış olur.
Rio olimpiyatlarının en kalabalık kafilelerinden birisi ABD! Beş yüz elli dört (554) sporcuyla Rio’da bulunan spor devi ABD’nin herkesin hayranlıkla izlediği seçkin sporcularına sunulan (ya da sunulmayan) olanaklar üzerinde düşünülmeye değer olsa gerektir!
ABD yapısı gereğince kamu kurumlaşmasının son derece sınırlı olduğu bir ülke. Dolayısı ile sporcuların kamu kurumları aracılığıyla desteklenmesi olanağı oldukça sınırlı. Seçkin ABD sporcularının özel sektörce desteklenmekte oluşu bu nedenle doğal karşılanmalıdır. Sporcu çalıştıran bu gibi kurumlar sporcuların antrenman programlarına göre çalışma saati düzenlemesi yaparak destek oluyorlar seçkin sporculara. Görüldüğü gibi devletin sporcuları doğrudan desteklemesi söz konusu değildir. Sporcunun kendi yaratacağı olanaklar ve bulacağı destekçilerle hazırlanması ve katılması söz konusudur olimpiyatlara. Sonuca odaklı değil de kitleye odaklı spor anlayışından söz edilebilir. Kitlenin spor yaptığı yerde başarıya erişilmesinde, seçkin sporcuların bulunup öne çıkartılmasında şaşırılacak durum yoktur.
ABD’de sporcuların özendirilmesine ilişkin ayrıntıya ilgi duyanlar bağlantıdaki yazıyı okuyabilirler.

Amerikalı olimpiyat sporcuları neden ek iş yapıyor?

ABD günümüzün önde gelen kapitalist ülkesi olarak geçmişteki sosyalist deneyimin devlet destekli spor anlayışının karşısına özel sektör destekli spor anlayışını koymuştur. Başarıya ulaştığına göre tuttuğu yol en azından kendi bağlamında doğrudur. Bu yaklaşımın tüm ülkeler ve uluslar için doğru sonuçlar doğurmayabileceği akıldan çıkartılmamalıdır.
Ancak, bir nokta da göz ardı edilmemelidir. Tek seferde ödüle boğmak ve bu ödül uğruna dopingi özendirmektense zamana yayılmış ve sürekliliği önceleyen destek programları çok daha akılcıdır.
Rio’da ilk hafta sonunda tabelaya yansıyan somut durum spor devi ABD’nin alıp başını gittiğidir. Ülke devi Çin bu sıçramaya karşı koymaya çabalamaktadır. Brezilya şimdilik ev sahibi olmanın avantajını kullanabilmiş gibi gözükmemektedir.
İngiltere, Fransa, Almanya üçlüsü geçmişteki başarı çizgilerini korur görünümdedirler.
Doping suçlamalarıyla saygınlığı aşındırılan ve tümden olimpiyat dışı bırakılması bile düşünülen Rusya her şeye karşın sporda ben varım diyebilmektedir. Eski Sovyet cumhuriyeti Kazakistan’ın gözden kaçmayan çıkışı, yine eski sosyalist ülkelerin aradan geçen çeyrek yüzyıla karşın spordaki sosyalist çizgiyi korudukları bir başka önemli gerçek olarak karşımızda duruyor.
Sporda ve özellikle de amatör ruh iddiası taşıyan olimpiyatlarda profesyonel sporcuların varlığının önüne geçmek bu zamandan sonra çok da gerçekçi bir hedef gibi görünmüyor. Ancak, destekçi adı altında oyunlara para akıtan şirketlerin verdiklerinin çok üzerinde parasal getiri sağladıkları kesindir. Hiç olmazsa bu koyu gölgenin ortadan kaldırılması gereklidir.
Bu da erişilmesi olanaksız bir hedeftir günümüz dünyasında diyecekler çıksa da gönlümden geçeni paylaşmadan edemezdim.
Modern olimpiyat oyunlarının mucidi Baron Pierre de Coubertin’in kemiklerini sızlatmamak gerek…