Antik dönemdeki olimpiyat geleneğini modern olimpiyatlarla canlandıran ruhu uzun uzadıya anlatmaya bilmem gerek var mı?
Kısaca anımsamak yeterli olacaktır!

Anımsayabildiğim ilk olimpiyat 1972 Münih’ti! Onu izleyen Montreal 76’yı televizyondan izlediğim ilk olimpiyat olarak hatırlıyorum. O günden bugüne Olimpizm ruhunun aşındığını, hatta ağır yaralı olduğunu söylemem gerekir. Kamunun sırtına yüklenen görkemli yatırımlar her nedense harcamayı yapanları iflasa sürüklerken; destekçi görünümlü ticaret kurtlarını varsıllaştırıyor.
Bugün ekonomik sıkıntıların pençesinde kıvranan Yunanistan’ın içine düştüğü bu durumu 2004 Atina’ya borçlu olduğunu seslendirenlere pek rastlanmaz.
Güncel olimpiyat Rio’nun Brezilya’da kitlelerce kınandığına da yer vermez her nedense 4. Güç medya.
Bundan yaklaşık 2500 yıl önceki alçakgönüllülüğünü çoktan yitirmiş olan olimpiyatlar, olimpizm ruhunu yeniden kazanabilir mi?
Kuşkusuz olanaksız değildir bu!
Olimpiyatlar ağırlıklı olarak Avrupa’da düzenlenmiştir. Birkaç ayrıcalık göz ardı edilirse her iki olimpiyattan birinin Avrupa’da düzenlendiği görülür. Hatta, Avrupa’nın kimi kentleri (örneğin Londra) olimpiyatlara birden fazla kez ev sahipliği yapmıştır.
Rio olimpiyatları ile Amerika anakarasının güneyi ilk ev sahipliği deneyimini edinmiştir. Okyanusya bile ilki 1956 ve sonuncusu 2000’de olmak üzere iki kez olimpiyat ev sahipliği onuruna erişmiştir.
Bilindiği gibi olimpiyat halkalarının her biri bir anakarayı simgelemektedir. Olimpiyat henüz kara yazgılı Afrika anakarasına uğramamıştır. Görkem çıtasının ülkeleri iflas ettirircesine yükseldiği günümüzde olimpiyatların Afrika’ya uğramamasında sakınca olmasa gerektir.
Bir başka ayrıntı madalya dağılımında gizlidir. Güncel (16 Ağustos 2016) dağılımı yansıtan tablo düşündürücüdür.

15 Ağustos 2016’daki madalya dağılımı.
Dünyalıların yaklaşık 1/7’sini barındıran, türümüzün anayurdu Afrika madalyaların % 5’ini alabilmiştir. Çünkü, olimpiyatlar dostluk, kardeşlik ve barış aracı olmaktan çıkalı çokça zaman geçmiştir. Olimpiyatlar artık gövde gösterisi alanına dönüşmüştür. Dört yılda bir süslü söylemlerle bir araya getirilen 200’ü aşkın ülkenin önemli bölümü bir tiyatroda küçük roller verilmiş figüranlar gibidir. Esas oyuncuların sahneden inmediği oyunda figüranlar zaman zaman sahne almakta ve bu sahne alış çoğu zaman belleklerde iz bile bırakmamaktadır.

O halde ne yapmalı?

İnsanlık olimpizme geri dönmek için bir şeyler yapabilir!

Öncelikle kara yazgılı Afrika olimpiyatla tanışabilir, tanıştırılabilir! Bir lokma yiyeceğe hasret, köklerimizin anayurdu hangi kaynakla bu düzenlemeyi yapabilecektir? Tam da bu noktada dünyanın varlıklıları ellerini ceplerine atmalıdırlar. Bütün yatırımın bu yolla gerçekleştirilmesiyle Afrika’nın kıt kaynakları korunurken, geriye uzun süreli kullanıma açık spor tesisleri kalmış olacaktır. Bir de olimpizm ruhuna dönüş onuru. Bir adım daha öteye geçip görkemli ve abartılı yatırımlardan uzak durularak; biraz da alçakgönüllü koşullar yaratılarak, varlıklı ülkelerden gelen sporcuların duygudaşlığa katılımı sağlanabilir.

Yukarıdaki satırları okuyanlar hayal dünyasında dolaştığımı düşünebilirler. Haksız sayılmazlar!

Ama, biraz da hayalci olmak geremez mi?

“Hayal et!” diyen John Lennon’u anımsamamak olmazdı!