Çağımız görsel çağı olarak adlandırılsa yeridir! Bilişimin etkisiyle etkileyiciliği tartışılmaz olan görseller silinmeyecek izler bırakıyor!

Yaklaşık 40 yıl önce görüşümüze sunulan ağlayan çocuk öylesine etki yarattı ki! Savcı, yargıç, iş adamı, doktor, akademisyen ve onlara eklenen sayısız başkalarını peşine taktı. 15 Temmuz darbesi bu gerçeğin gözlerimiz önüne serilmesi olarak da algılanmalıdır.
Tarihsel etkiye sahip görsellere bir yenisi eklendi son günlerde. Halepli bir çocuğun objektife yansıyan görüntüsü acıma duygularını harekete geçirmeye yetti. Tüm insanlık için trajedi demek olan savaş çocuklar söz konusu olunca farklı bir boyut kazanıyor.
Son görselle birlikte duygu kabarması bir kez daha sahne aldı!
Ama, söylenmesi gerekenlerin tümü söylendi mi?
İşte orası kuşkulu! Bu durumda, insanların duygusallığı kullanıldı mı sorusu geliyor akla!
Duygulanan, üzülen, gözyaşı döken insanların varlığı kuşku götürmez bir gerçek!
Aynı insanların bu manzaraya yol açan etkenleri dile getirmekten uzak bir görüntü çizmesi üzerinde düşünülmesi gereken konudur!
Acıyan, üzülen, gözyaşı döken insanın bu tabloya neden olan emperyalizmi görmeyen yaklaşım üzerinde durulması gereken durumdur.
Duyguların bilinçle bütünleşmesi olmazsa olmazdır!
Halepli çocuğun gözleri nemlendiren görüntüsüne yol açan neden algılanmadıkça gözlerimizin nemini silmekle yetineceğiz demektir!