Bu yazıda dile getirilen görüşler son iki bombadan öncekiler için de geçerlidir. Sonunsuların özelliği bomba düzeneklerinin profesyonelce ve bir ordu bilgisi, deneyimi doğrultusunda hazırlanmış olmasıdır!

Bildiğiniz gübreden bomba üretilince çaresiz kalabilirsiniz. Her ne kadar gübrenin bile alımı, satımı taşınması denetimli olsa da bir şekilde izin sürülememsi olasıdır. TNT ve RDX gibi dünyanın önde gelen ordularının elinde bulunabilen maddeler söz konusu olunca durup düşünmek ve bir daha hem de akıllıca düşünmek gerekir.

Türkiye’de aydın kesimin kafası oldukça karışık, giderek de karışıyor! Bu karışıklıkta ülkemizi yönetenlerin payı da kuşkusuz çok fazla.

Bombalarla sarsılan, kanla yıkanan kentlerin Türkiyesi’nde “Başkanlık” gibi bir gündem maddesinin varlığı yeterince kafa karıştırıcıdır. Yine de, hüner böyle durumlarda kafa karışıklığına düşmemektedir diyelim. Nesnel olmaya, fotoğrafın tümünü değerlendirmeye çalışalım.

Bir örnek vereyim! İçinde bulunduğum bir sosyal medya topluluğunda bombalar patlayınca önce bir sessizlik oluyor. Ardından, eğer bombayı IŞİD patlattıysa tepkiler çığ gibi büyüyor. Deyim yerindeyse tepkinin tavanına vuruluyor. Bombanın kaynağı PKK ise yutkunmalar başlıyor. Hatta, farklı bir şeymiş gibi TAK üstlendiğinde içleri ferahlayanlar olduğu görülüyor. Hatta, TAK’ın kitle tabanı olmadığından dem vurup bombayı önemsizleştirme çalışması yapanlar bile çıkıyor. Bu dostlarımıza göre TAK’ın kitle tabanı yoktur. Bu durumda kitle tabanı olan bir örgütün bombaları haklılık mı kazanmış oluyor? Açık söylenmediği için bilemiyoruz. Ama, bildiğimiz bir şey varsa ülkenin başındaki Başkanlık ve RTE derdinine karşı etnikçilik önemli bir çaredir kimi dostlarımıza bakılırsa. Bu nedenle de PKK’yı pamuklara sarma derdine düştüklerini şaşırarak izliyoruz.

Başkanlık ve ona eşlik eden yığınla akıldışılık bir yana!

Türkiye’nin kış gereğince kırsalında olağan mevsimsel molasını vermiş olan terör alışılmadık şekilde kentseline taşınmıştır. Sanıldığı gibi üç, beş zavallının işi de değildir bu etkinlikler. Emperyalizm olanca gücüyle abanmaktadır Türkiye üzerine. Başkanlık adı altındaki senaryoyla emperyalizme yeşil ışık yakanların AÇILIM’a da geri dönerek emperyalizmle güven tazelemesi istenmektedir. Suriye’de sırtı yere yapışan emperyalistlerin etnikçi projenin daha fazla yara almasına hoşgörüleri kalmamıştır.

Bu arada hemen vurgulamakta yarar var!

Kahroslun emperyalizm derken kimi zaman ülke adları da anabiliyoruz. Çoğunlukla ABD’nin adı öne çıkıyor bu gibi durumlarda. Yapana değil de yaptırana bak derler. Çok doğrudur. Kahrolsun ABD emperyalizmi derken andığımız ülke adıyla birlikte öfkemizi bir ülkeye yöneltir gibi olsak da; yapmamız gereken asıl şey kendi içimizdeki emperyalizm tutkunlarıyla hesplaşmak olmalıdır. Onlar olmasa emperyalizm topuyla, tüfeğiyle, aklıyla, iletişimiyle ya da başka bir özelliğiyle üstünlük sağlayabilir mi?

Soru budur!

Bu nedenle her fırsatta etnik bölücülüğe arka çıkanlara, onu pamuklara saranlara ve Türkiye’deki saflaşmada onlara ciddi roller yükleyenlere yönelmek gereklidir diye düşünüyorum.

Elbette kırmadan. Dökmeden!

Çok iyi biliyoruz ki; bu yola düşmüş dostlarımızın ezici çoğunluğunun etnik bölücülükle uzaktan yakından ilintileri yoktur. Sorunları çaresizlik, tarih bilmezlik, kendi değerlerini görmezlik kaynaklıdır. Sorun her neyse giderilmesi için çalışmak, çabalamak gerekir!

Burada yakın tarihe çevirelim yüzümüzü!

Aç, açıkta, yoksul, yoksun ve üstelik hastalıklı, umudunu tüketmiş dört dörtlük çaresiz bir toplumu peşine takabilen, o toplumdan bir mucize yaratbilen Mustafa Kemal Atatürk’ü aklımıza getirelim. Onu anımsarsak etnik bölücülükten muhalefet çıkartma çabalarının zavallılığının farkına varabiliriz belki!