Birkaç yıl önce baş gösteren otomobil sevdası depreşti. Unutmadan eklemeli ki; birkaç yıl önceki sevda gereği SAAB firmasına aktarılan 40 milyon dolarlık yatırım çöpe gitmiştir.
Yaratılan izlenimin tersine Türk otomobili bundan 50 yıl önce üretildi. Devrim marka otomobil belki ihmal belki de tasarlı bir davranışla yolda bırakılarak yeni doğmuşken öldürülmüş oldu. Özetle, Yerli Otomobil pazarlaması koca bir yalandır. Kamuoyunun gururunu okşamayı amaçlayan ve bundan başka amacı da olmayan bir söylemdir. Olağan koşullar altında anlı şanlı 5 holdingin böylesi anlamdan ve gerekten yoksun biri işe soyunması düşünülemezdi. Ülkenin özel koşulları iş dünyasında da emir-komutayı dayattığı için bir araya gelen patronların kameralara gülümsemekten başka çareleri yoktu elbette.
Otomobil artık geçtiğimiz çağda kalmış bir aygıttır. Kuşkusuz kullanılacaktır, alınıp satılacaktır. Ancak, sil baştan geliştirilmek ve yeni bir marka yaratmak için uygun bir seçenek değildir. Dünyada son yıllarda yeni kurulmuş otomotiv firması yok gibidir. Var olan hareketlilik öncekiler kaynaklıdır. Hatta, yeni gibi görünen markalar da öncekilerin birikiminin ad ve kılık değiştirmesiyle ortaya çıkmıştır.
Cumhurbaşkanı 2002’de ülkemizde yılda 100 binden daha az sayıda motorlu taşıt satıldığını günümüzde bu sayının 700 binlere tırmandığını ifade ederek övünç payı çıkartmış bu gelişmeden. Bizler daha fazla motorlu taşıt edinerek ilerlediğimizi sanmayı sürdürelim! Çağa uymuş dünyada bu bağlamda küçülmenin hesapları yapılır olmuştur. Daha fazla otomobil, daha fazla yol, daha fazla park alanı, daha fazla hava kirliliği ve daha fazla harcama demek. Nasıl ki kedi kuyruğunu kovalayarak yakalayamazsa, daha fazla taşıt aracının gerektirdiklerini sağlamak da bir o kadar olanaksızdır.
Ne mutlu bize ki; “yerli” metaforu ortamdaki bunca yozlaşmaya ve yanıltıcı duruma karşın insanımızdan karşılık bulabiliyor. Bu sevinilesi durumun yanlış amaçla kullanılmakta oluşu üzülünecek bir durumdur.
Otomobilde “yerli” sevdasına kapılanların başka alanlardaki “yabancı” eğilimini mercek altına alırsak “yerli otomobil” hevesinin foyasını meydana çıkartmış oluruz.
Yer : Zonguldak!
Kurum : Kredi ve Yurtlar Kurumu. Isınma amaçlı kömür alımı ihalesine çıkılıyor. İster inanın ister inanmayın! Taşkömürü diyarı Zonguldak’taki bu kurumumuz şartnameye “ithal kömür” koşulunu koymaktan utanmıyor.
Yer : yine Zonguldak!
Kurum : Çatalağzı Termik Santrali. Taşkömürü zenginliğinin üzerindeki bu enerji üreticisi de yeni bölümlerinde ithal taşkömürü kullanmayı tasarlıyor.
Akıllara durgunluk veren gelişmeler değil mi?
Zonguldak’ta elinizi uzatabileceğiniz uzaklıktaki taşkömürü dururken uzaklardan taşkömürü almayı düşünebilmek ve bunu kâğıda döküp ihale şartnamesine işleyebilmek!
Son bir olgu!
Türkiye son yıllarda demir-çelik işletmelerinin çoğalmasına tanıklık ediyor. İlk bakışta ne iyi bir gelişme denebilir. Ama, bu işletmelerin hemen tümünün hurda demir işlediği düşünüldüğünde Türkiye’nin hurdacılığa gerilediği gerçeğiyle yüzleşilmiş olur. Hurdacıların enerji olarak kömür değil elektrik kullandığı, elektriğin üretildiği kaynaklar göz önüne alınınca dışa bağımlılığın söz konusu olduğu da üzülerek fark edilir.
Yazının ikinci bölümüne konu olan örneklerle ilgili akılcı açıklamalar yapılırsa ve ikna olursam “yerli otomobil sevdası”nı bütün içtenliğimle destekleyeceğime söz veririm.
Yorum bırakın