Dilruba Kayserilioğlu bir sokak röportajı sonrasında soluğu tutukevinde aldı. Çok hızlı

sonuçlanan yargılama sonunda aldığı ceza tutuklanmasını gerektirmeyecek nicelikteydi.

Baştan da belliydi bu durum.

Ancak, iktidarın her geçen gün baskıyı artırdığı ortamda cüppesinin önüne ilik açtırmış bir

yargıç ya da savcı bulmak kolaylaştı. Dolayısı ile adliyedeki yargıçlardan biri değilse diğeri

“beyefendi benim yerimde olsaydı bu davada nasıl bir karar verirdi?” sorusunu aklına

getirir oldu. Aklına getirmekle yetinmedi. Kararlarını bu soruyu yanıtlayacak şekilde vermeye

başladı.

Türk siyasetinde öteden beri gerginlik ve bel altı vuruş eksik olmamıştır.

Yaşım 12 Eylül öncesini de anımsamaya elverir.

Sokaklarda kanın gövdeyi götürdüğü günlerde siyasetçiler de alabildiğine sivri dilliydi.

Bu gergin günlerde basındaki ve gülmece dergilerindeki eleştirel yazılar ve çizgiler ortamı

tamamlayan keskinlikteydi.

Yeri gelmişken eklemekte yarar var.

Karikatürün kökenini aldığı karikare sözcüğü “anlam yüklemek” ya da “saldırmak”

anlamını taşır. Amaç çizgiye konu kişi ya da kurumu yaralamaktır. Buradaki silah da

kalemden öte değildir.

Geçmişe dönersek, sokaklarda kanın oluk gibi aktığı, siyasetçiler arasında söz yarışının

sınırsız olduğu yıllarda bile basında yazılanlara ve çizilenlere önem yüklendiğini

anımsamıyorum. Bu nedenle bir siyasetçinin bir vatandaştan davacı olduğu, yargıyı etki altına alarak tutuklatması gibi bir olgu yaşanmak bir yana akla bile getirilmezdi.

Günümüz Türkiyesinde kediye benzetilmek bile sorun oldu.

Basındaki eleştirelliğin belirli kurumlara sıkışıp kaldığı bugünlerde gülmece dergilerinin

yaşamakta olduğu krizi de ülkemizin bu durumuyla ilişkilendirmek yanlış olmayacaktır.

Bu yazıda paylaştığım karikatür dağlarca örnekten yalnızca birisiydi.

Tam da burada Akbaba’yı, Gırgır’ı, Çarşaf’ı, Fırt’ı ve daha nicelerini saygıyla anmış olalım.

Dilruba Kayserilioğlu’nun AKP’ye oy verenler için “geri zekâlı” nitelemesi olsa olsa

aşırılıkla açıklanır. Ben olsam bu sözleri söylemezdim diyebilirsiniz. Ama, böyle düşünmek

bu sözlerin tutuklanma gerekçesi olmasını haklı çıkartmaz.

Eski Türkiye siyasetçilerinin kendilerine saldıran yazı ya da karikatürleri dava etmek şöyle

dursun kesip sakladıkları bile söylenirdi.

Günümüz Türkiyesinde ise eleştiri hakaretle, farklı düşünce de hıyanetle bir tutulur oldu.

Geçmişteki görece özgürlük ortamında yargının etkisi de tartışılmazdı. Siyasetçiler başta

olmak üzere kamuoyunun gözü önünde olanlar zaman zaman keskin ve yaralayıcı da olsa

eleştiriye açık olmalıdırlar anlayışı yargının önde gelen rehberiydi.

Yargının olaya bu ilkeyle yaklaştığı ortamda siyasetçinin yargıdan bir şeyler beklemesi

olanaksız olduğu gibi basının ve bireylerin düşünce ve ifade özgürlüğü de korunmuş olurdu.

Pek çok olumsuzluklarına karşılık geçmiş dönem siyasetçileri eleştiriye açık olmayı kendi

varlıklarını korumanın bir güvencesi olarak da görmekteydiler denebilir.

Takvimler ilerlerken ülke ve toplum nasıl geriye gider?

İktidarın eleştiriyle ve gülmeceyle sınavında aldığı kırık notlar sorunun yanıtını da fazlasıyla

vermiyor mu?

Hakaret bugün Türkiye’de yukarıdan aşağıya işleyen kullanışlı bir düzenektir, aşağıdan

yukarıya yönelen en küçük eleştiriyse hakaret işlemi görmektedir.