cumhuriyetciyorum

Her yılın 24 Kasım günü kutladığımız Öğretmenler Günü de Ata’dan bize sayısız armağandan birisidir.

Atatürk, BAŞÖĞRETMEN sıfatını sonuna dek hak etmiştir. Simgesel bir yakıştırma olmaktan çok eylemli bir etkinliğin ürünüdür onun başöğretmenliği.

Kurtuluş Savaşı’nın sonucunun kestirilemediği, Kütahya-Eskişehir Savaşları sırasında Atatürk’ün maarif kongresini toplama ileri görüşlülüğü sergilediği bilinir. O sırada kendisine “çılgınlık” yakıştırması yapılmış olması da hiç birimizi şaşırtmaz. Sayamayacağımız kadar çok çılgınlıklarından yalnızca birisidir.

Yazı Devrimi’ni kara tahtanın başına geçerek başlatandır! Böylece millete öğretmenlik yaparak öğretmenleri yüreklendirmiştir, özendirmiştir.

Geometri kitabını yazarak o zamana dek dilimizin bile zor döndüğü Osmanlıca terimleri Türkçeleştirendir. Böylece anlamayı, anlaşılmayı kolaylaştırırken dilde özleşmenin yolunu açandır.

Yurttaşlık Bilgisi kitabını yazarak da her şeyin üzerinde değer verdiği milletine birey, yurttaş olmanın anlamını ve önemini kavratandır.

Başöğretmenliği yeri geldiğinde bir lisede ya da fakültede derse bir öğrenci gibi katılmasına engel olmamıştır.

Yükselmenin, ileri gitmenin ve çağdaş uygarlığı yakalamanın olduğu gibi alıp uygulamaktan çok özümsemekten ve eğitim, öğretimden geçtiğini en iyi bilendir.

Ölümüne sayılı dakikalar kalmışken “dilim, dilim ah efendim!” diye sayıkladığı söylenir.

En değerli kültürel varlığımız olan Türkçe’yi ölüme giderken bile sayıklaması hiç şaşırtıcı değildir yaşamı ve yaptıkları irdelendiğinde.

Başöğretmene saygıyla!

Elleri öpülesi öğretmenlerimizin günü kutlu olsun!

İklim ağıryıkımının kapımıza dayandığının iyice kavrandığı şu günlerde COP 26 iklim doruğunda pek çok şeyin konuşulduğu, kimi kararlar alındığı anlaşılıyor. Bu kararların yaşama geçsin diye mi yoksa dostlar alışverişte görsün diye mi alındığını zaman gösterecek. Ancak, kimileri şimdiden bu kararların uygulanamaz olduğunu söylemeye başladılar bile.

Bazı uzmanlar bu ve benzeri iklim doruklarının soruna odaklanmaktan çok küresel ölçekteki güç savaşlarının aracına dönüştürüldüğünü bile ileri sürüyorlar.

CO₂ salınımı, sera etkisi ve fosil yakıtlar üzerinden sürdürülen tartışmaların ne denli gerçekçi olduğunu sorgulamakta yarar var.

Örneğin, pek çok şey tartışılırken otomotiv endüstrisine yeterince odaklanılıyor mu?

Motorini yasaklama, elektrikli otoları özendirme ekseninde yürüyen tartışmalar bir önemli noktayı gözden kaçırıyor. Elektrik nasıl üretiliyor sorusu sorulmazsa eksik kalır. Bu soru akla mı getirilemiyor? Yoksa, küresel ölçekte güçlü ve egemen otomotiv endüstrisinin engellemesi mi var?

Neden her ne olursa olsun insanlık yalnızca iklim ağıryıkımı açısından değil trafik yoğunluğu, park yeri kıtlığı ve benzeri gerekçelerle de taşıtsız yaşama doğru yol almak zorunda. Bu gerekliliğe ilişkin sesler kısık olsa da taşıtsız bir geleceğe ilişkin tasarımlar eksik değildir.

O tasarımlardan birisi İngiltere’de uygulanmış. Başkent Londra’nın Hounslow ilçesinde insanların taşıtsız devinimine ilişkin bir tasarım, oyuna dönüştürülerek yaşama geçirilmiş. 2019 yılında 1.5 ay süreyle yapılan uygulama hem insan hem de gezegen sağlığı bakımından çarpıcı sonuçlara yol açmış.

İlçenin belirli yerlerine konan kutucuklara ellerindeki kartları okutan yürüyen ya da bisiklete binen Hounslowlular böylelikle bir yandan puan biriktirirken diğer yandan da uygulamaya ilişkin kayıt oluşmasını sağlamışlar. Biriktirilen puanlar sonuçta simgesel olsa da kimi armağanlara dönüşmüş.

60-69 yaş grubundan bir katılımcı alışılmıştan daha fazla yürüdüğünü ifade etmiş. Böylelikle yaşadığı ilçenin daha önce hiç geçmediği yollarından geçtiğini, hiç görmediği yerlerini gördüğünü eklemiş sözlerine.

Bu oyunlaştırılmış etkinliğe Hounslow’un toplam nüfusunun % 9.6’sına denk düşen 28.219 kişi katılmış ve toplamda 96.849 mil yürümüş. Bu etkinlikte kutucuklara 638.697 kez kart okutulmuş.

Bu oyun sonrasında bedensel etkinliği olmayan gruptaki (haftada 30 dakikadan daha kısa süreli bedensel etkinlik) insanların oranı % 25’ten % 18’e gerilemiş. Haftalık bedensel etkinlik süresi 150 dakika ve üzerinde olanların oranı ise yine bu oyundan sonra % 62’den % 75’e çıkmış.

30-39 yaş grubundan bir kadın katılımcı oyunun çocukları özellikle etkilediğini söylemiş. Hatta, çocuklarının okula artık arabayla gitmek istemediklerini de eklemiş.

Uygulama sırasında bir ana caddede otomobil ve ticari araç sayısı öncekine göre % 53 oranında azalma göstermiş.

Etkileşimli oyun aracılığıyla özellikle özel taşıt kullanımını toplumsal statü göstergesi olarak algılayanların taşıt kullanımından uzak tutulmuş olması önemli bir sonuç olarak saptanmış.

30-39 yaş grubundan bir kadın katılımcı özel taşıt kullanımı yerine yürümeyi seçtiğini ve bu eylemi fazlasıyla benimseyerek her seferinde yürüdüğü yolu uzattığını ifade etmiş.

Sınırlı süreli ve bir ilçeyle sınırlı etkileşimli oyunun yürüyüş ve bisiklet kullanımını özendirdiği anlaşılmaktadır. Bu yolla, alışkanlıklara ve saplantıya dayalı özel taşıt kullanımının önüne geçilmesi olası görünmektedir.

Bu arada bir başka yazı ilişti gözüme. Yine İngiltere’den, bu kez Birmingham’dandı haber. Birmingham’da alınan bir kararla kenti çevreleyen yolun taşıt trafiğine kapatılması gündeme alınmış. Böylece, bir yandan trafik sorununa çözüm getirilirken diğer yandan da bu yoldaki yaya ve bisikletli güvenliğinin artırılması amaçlanmış.

Bundan birkaç yıl önce Oslo ve Madrid merkezine özel taşıt girmesinin yasaklandığını okumuştum.

Bu yazıya konu olan örnekler bile insanlığın içine düştüğü durumda çözümü taşıtsız yaşamda aradığı düşüncesini destekler niteliktedir. Daha az taşıt daha sağlıklı kent ve daha sağlıklı toplum anlamına geliyor.

Küresel eğilim bu yönde olduğuna göre Türkiye’nin kendi otomobilini yapma doğrultusundaki çabalar nasıl değerlendirilmeli? Son kullanma tarihi geçmiş bir aygıtı üretmeye çalışmak ve bu amaçla yatırım yapmak ne denli akılcı? Hele hele insanlara taşıttan vazgeçmelerinin öğütlendiği çağda.

İklim ağıryıkımına karşı geliştirilmesi gereken eylemlerden önceliklisi ve önemlisi olan taşıtsız yaşamdır. Çeşitli gerekçelerle göz ardı edilen bu davranış biçiminin yerel ve genel yönetimlerce özendirilmesi yaşamsal öneme sahiptir dersek abartmış olmayız.

Kaynakça :

Yazının başlığındaki 2 ad nasıl bir araya geldi? Bellek yoklaması sonuç verebilir. Ancak, insan belleğinin unutmakla engelli olduğu düşünüldüğünde sonuçsuz da kalabilir. Belgelikse şaşmaz şekilde anımsar olanı biteni.

Tarih : 28 Ocak 1982

Yer : Los Angeles

Türkiye Cumhuriyeti Los Angeles Başkonsolosu Kemal Arıkan için sıradan bir gün başlamış gibidir. Hemen her zaman olduğu gibi arabasıyla işine gidecektir. Sıradan gibi görünen gün Kemal Arıkan trafik ışıklarında durduğunda kana bulanır. Hampig Sasunyan suç ortağı Krikor Saliba ile birlikte önceden tanışık olmadığı, arasında hiçbir kişisel anlaşmazlık bulunmadığı kesin olan Arıkan’ı şehit eder. Suç ortağı hızla kayıplara karışır. ABD’yi terk etmiştir. Daha sonra Lübnan iç savaşında yaşamını yitirdiği anlaşılır. Su testisi su yolunda kırılmıştır.

Sasunyan ise yakalanır. Yargılaması 2 yıl içinde tamamlanarak af yolu kapalı olmak koşuluyla yaşam boyu hapis yaptırımına uğratılır.

Aradan 34 yıl geçmiştir.

2016’da Sasunyan tarafı af arayışlarına başlamıştır. İlk başvurusu Kaliforniya valisince uygun görülmez. Üst mahkeme valinin kararını hukuka aykırı bulur. Çabalarını sürdüren Sasunyan 2021’de muradına erişir. Alçakça insan öldüren terör suçlusu “özgürlükler ülkesi”nin namına yaraşırcasına salıverilir. İlginç bir ayrıntı! Salıverilen Sasunyan ABD sınırlarının dışına çıkartılır. Belli ki, Sasunyan tehlikeli bir kişidir. ABD’de öncekiyle bağlantılı eylemlilik içinde olmasından kuşku duyularak ülke dışına çıkartılmıştır. Tam bir “bana dokunmayan yılan bin yaşasın!” yaklaşımı.

Sasunyan köklerinin olduğu yere, Ermenistan’a döner. Kendi halinde bir yaşam sürmek yerine kahramanlaştırılır. Heykellerinin dikildiği haberleri yer alır basında. İlmem kaç yıl sonra eli kanlı katilin salıverilmesinin hikmeti de bu değil midir?

Sasunyan’ın eylemi tekil değildir. Yaşı uygun olanlar anımsayacaktır.

ASALA (Ermenistan’ın Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu) 1975-1994 zaman aralığında aralarında Türkiye’nin de bulunduğu 16 ülkede kanlı eylemler gerçekleştirmiştir. ASALA Türkiye Cumhuriyeti’nin 42 diplomatını öldürmüş ve bu eylemlerde başka yabancılar da yaşamlarını yitirmişler ya da yaralanmışlardır.

ASALA, Orly ve Esenboğa gibi hatırı sayılır havaalanlarında da kanlı eylemler gerçekleştirmiş ve kendince saygınlığını artırmıştır.

ASALA’nın kanlı eylemlerinin hemen ardından uluslararası ortamda Osmanlı’nın son dönemindeki Ermeni Tehciri üzerinden Ermeni Soykırımı savları canlandırılmış ve bu sözde soykırımın önce tanınması, sonra ödence ve en sonunda toprak verilmesi gibi bir dizi kabul edilemez istek sıralanmıştır.

Geçtiğimiz yüzyılın başında yaşananların bugünlerde öne çıkartılarak ikincil kazanca konu olması bir yana emperyalist ülkelerin gözetimiyle ve özendirmesiyle gündemde kimi zaman silah zoruyla kimi zaman da kamuoyu oluşturarak tutulan savların gerçek dışılığı pek çok kez ortaya konmuştur.

Her yılın 24 Nisan’ında “ABD Ermeni Soykırımı’nı tanıyacak mı?” sorusunu dert eden bizlerin de bu olumsuz gelişmelerdeki payı yadsınamaz.

Sasunyan’ın salıverilmesiyle birlikte Türkiye Cumhuriyeti’nin kabuklanmış yarası kanatılmıştır.

Kırk yıl önceki kanlı eylemiyle emperyalizme eşsiz hizmet sunan Sasunyan’a bir kez daha emperyalizme hizmette rol verilmiştir.

Sasunyan’ın ve onun gibi onlarcasının eylemini bilenler bir yanda, bilip de unutanlar diğer yanda. Hepsinden önemlisi bu olaylarla ilgili en küçük bilgisi olmayanların çoğunlukta olduğu günümüzde Sasunyanların bir kez daha kamuoyu oluşturmasının önünde çokça engel olmadığı açıktır.

İktidarın iktidara tutunmaktan başka amaç gütmediği günümüz Türkiyesi’nde devlet aklının devreye girmesi bir dilekten öteye geçememektedir.

Bir kötü haber daha!

Pontus Soykırımı üzerine kitap yazılmış ABD’de. Kitabın önsözünü kim yazmış dersiniz?

NATO eski başkomutanlarından Rum kökenli Amerikalı Amiral James Stavridis.

Türkiye’nin değil ama Türkiye’yi yönetenlerin zayıflıklarının belirginleştiği günümüzde emperyalizmin dört koldan saldırıya geçmesine şaşırılmamalı.

Bağlantıdaki görsel Sasunyan olayının geçmişten bugüne akışını anlaşılır şekilde yansıtıyor. İzlenmesi yararlı olacaktır :

Atatürk’ü anmak yalnız ayakları bu topraklara basanların değil insanlığın görevi. Ama, onu an(la)mak herkesten çok biz Türklerin kaçınılmaz ödevi.

Atatürk’ün askersel başarıları tartışılmaz! Çanakkale’de boğazlaştığı İngiliz general Birdwood’un Atatürk’ü uğurlarkenki esas duruşu bu üstünlüğüne ilişkin ölümsüz kanıttır.

Atatürk’ün devlet adamlığı da kimseleri ikileme düşürmeyecek denli paha biçilmezdir. Osmanlı’nın külleri üzerinde kurduğu Cumhuriyet desek, başka söze gerek kalmaz.

Atatürk bilim insanıdır! Darülfünun’u üniversiteye dönüştürmesi, Geometri kitabı yazmış olması, dil, tarih, coğrafyaya odaklanması ve hatta 1935’te Çatalhöyük kazılarına eşlik etmiş olması bilim insanlığının akla geliveren sayısız kanıtından bir kaçıdır.

Atatürk kültür insanıdır! Milli Mücadele’nin bıçak sırtında olduğu 1921’de meclisten müzecilik yasasını çıkarttırmış olması ve Ayasofya’yı müzeleştirmesi benzersiz eylemlerinden yalnızca ikisidir.

Devrimciliğine değinmeye bile gerek yok! Bu kadar çok devrimi bu denli kısa zaman aralığına sığdırmış başka devrimci olmadığına göre.

Bu 10 Kasım’da Atatürk’ün çok bilinmeyen demeyeyim ama değinilmeyen yanına dokunarak onu anlamaya katkıda bulunabilir miyim?

Atatürk her ne kadar kendisini geliştirmiş bir seçkin olsa da kökü tarıma dayanan bir kişilik. Yaşam öyküsünde yer alan kalıplaşmış “karga kovalama” olgusu tarımla çocukluktan başlayan iç içeliğinin önde gelen kanıtı sayılmalı.

“Köylü milletin efendisidir!” kalıp söz olmanın ötesinde özüne saygının ve bağlılığın gereği.

Çok büyük hedefleri olsa da, kurduğu Cumhuriyet’in başlangıçtaki 10 milyonu biraz aşkın insan varlığının % 90’dan çoğu çiftçidir. Buna bağlı olarak da devletin temel öğesi olan çiftçiyi dolayısı ile de köylüyü özendirmek gerektiğinin fazlasıyla farkındadır.

İşte bu koşullar altında yazı devriminden de önce tarım devrimi gerektiğini özümsemiştir. Belki de bu nedenle söylemden önce eyleme yönelmiştir.

1925 yılında Ankara’yı başkent yapma çılgınlığına Türk köylüsüne örnek olacak bir girişimin ilk adımını atarak önemli eklemede bulunmuştur. Ankara’da bugün için kıyısından köşesinden aşındırılıp yok edilme noktasına sürüklenen Atatürk Orman Çiftliği Atatürk’ün eşsiz girişimlerinden yalnızca birisidir.

İşe tarımcıları toplayarak başlar!

Aralarında yabancıların da bulunduğu tarım uzmanları Ankara’da Atatürk’ün amacına uygun yerleri belirlerken toprakların çoklukla verimsiz ve kıraç olduğu bilgisini sunarlar Gazi’ye.

Gazi’nin amacı yerlerin en uygununu değil en uygunsuzunu belirlemektir. Uzmanların görüşlerinin tersine en verimsiz yerden 20 bin dönüm tarla edinir. Önemli olan verimli yerleri işlemek değildir ona göre. Verimsiz yerleri düzeltip, geliştirip tarıma ve üretime kazandırmaktır.

Edindiği kıraç ve verimsiz alan tam da onun amacına uygun yerdir.

Gazi olanaksızı, olamaz denileni başaran kişidir. Onu sıradışı kılan da bu özelliğidir.

İnsan kaynağının ezici çoğunluğu çiftçi olan yeni Türkiye’nin önde gelen sorunu verimliliktir. Gazi’nin amacı tarım ve hayvancılıkta kendi kendine yeten, besin egemenliğini sağlamış ve böylelikle “tam bağımsız” ülke yaratmanın önemli gereklerinden birini bir an önce yerine getirmektir. AOÇ’deki Merkez Lokantası, Marmara Köşkü ve bira fabrikasıyla yakından ilgilenenlerin anlayamadığı da budur.

Küresel salgında 2 yılı geride bırakırken hastalık henüz hız kesmezken pek çok alanda artçı bunalımlar kendisini göstermeye başlamıştır.

Bunlardan birisi ve önde geleni insanlığın kapısına dayanan “besin kıtlığı” olasılığıdır.

Bugünlerde özellikle besin ederlerinde artışla ortaya çıkan pahalılığı Tarım Kredi Kooperatifleri aracılığıyla aşmaya çalışan bir önderlikle karşı karşıyayız. Bugün Cumhuriyet’ten ve kazanımlarından hiç hoşlanmayanların dört elle sarıldığı Tarım Kredi Kooperatifleri’nin de1935’te Atatürk tarafından kurulduğu bilgisini vererek kimilerini üzmüş olabiliriz. Ama, gerçek budur!

Ne yapacağını bilemeyip Tarım Kredi Kooperatifleri’ne dört elle sarılanlara!

Bir kötü haber daha!

Bu köklü kurum hiç kuşkusuz çok değerli ve önemlidir. Ama, siz üretimi unutup da besin ederlerinin ışık hızıyla yukarıya çıktığı bu dönemde sorunu bu yolla aşacağınızı sanıyorsanız saymaktan bıktığımız hatalarınıza bir başkasını eklemekten öteye geçememiş olursunuz.

Önce üretim, sonra tüketiciye ucuz sunum!

Anahtar tümce budur!

Bunun anlamı da Cumhuriyet ve Atatürk ayarlarına dönüş zorunluluğudur.

Tersi durumda bugün boğazından iki lokma geçtiği için hoşnutluk duyan insan yığınlarının yakın gelecekte bu sıradanlığı mumla arayacağı kuşkusuzdur.

Atatürk’ten bir söz :

“Ben de çiftçi olduğumdan biliyorum.

Makinesiz tarım olmaz.

Kılınç ve saban : Bu iki fatihten birincisi, ikincisine daima yenildi.

Burada bir çiftlik kuracağım. (AOÇ)

Hayvanlar yetiştireceğim.

Bu küçük ormanın kenarında tarım endüstrimize ait bacalar tütecek…”

Köylünün yüceltilmesine ilişkin buna benzer pek çok sözü var büyük devrimcinin. Şimdi Atatürk’ün koltuğunda oturan kişi ise bir çiftçimizi yüceltmek şöyle dursun onlardan birine “Ananı da al git!” diyebilmiştir.

Buna karşılık Atatürk, İstanbul’da Nuri Conker’le birlikte görevlileri ve nöbetçileri atlatarak çıktığı gezintide rastladığı bir çiftçiyle söyleşti. Eksik öküzünün yerine sabanı yürütmek için neden eşek koştuğunu sordu.

Aldığı yanıtlar keyfini kaçırsa da işin peşini bırakmadı. O çiftçiyi akşam sofrasında ağırladı. Çiftçinin söylediklerini başvekil İnönü ile İstanbul Valisi’nin de duymasını sağladı.

Onu anmakla yetinmeyip “anlamış” olsak ülkenin başbakanı çiftçiye “Ananı da al git!” diyebilir miydi?

Not : Atatürk’ün Türkiye’nin başka yerlerinde de edindiği tarım alanlarını AOÇ benzeri örnek tarım alanlarına dönüştürdüğü bilinir. Bu çiftlikler üzerinden Atatürk’e saldırıldığı da gerçektir. Kupon arsa meraklılarının ilgisine ve bilgisine! Atatürk, ölümünden bir yıl önce bu ve benzeri edinimlerini devlete, Türk Milleti’ne bırakan bir düzenlemenin altına imza atarak tarihte eşi görülmemiş bir davranış sergileyerek de ölümsüzleşmiştir.

Yazının başlığındaki yabancı sözcük için hoşgörünüzü diliyorum. Kentlerimizi etki altına almada koronayla yarışacak türden bir salgının da adıdır. Bir çift tekerlek, dinelme tahtası ve dümenden oluşan motorlu bir ulaşım aygıtıdır. Ulaşıma yarasa da daha çok eğlence ve gezinti amaçlı kullanıldığı da gerçektir.

İngilizce seyirtme, hızlı gitme anlamına gelen scoot köküne eklemeyle türetilmiştir. En değerli kültürel varlığımız olan üretken Türkçemiz buna da bir karşılık bulabilir. Tıpkı selfie için özçekimi bulduğu gibi. Dilciler çok daha iyisini türeteceklerdir. Ama, yine de aklıma geliveren karşılığı paylaşmış olmak isterim : BİNGİT!

Konumuza dönersek!

Yaklaşık 2 yıldır ülkemizin özellikle büyük kentlerinde kendisini gösteren bu aygıtların yaygın biçimde kullanıldığını görüyoruz. Başlangıçta tek olan kiralayıcı sayısının da her geçen gün arttığını görüyoruz.

Yaşamımıza yeni giren bu aygıtın yaygınlaşmasına koşut olarak çeşitli sorunlara yol açtığı da gerçektir. Kentin trafik sorununa çözüm getireceğini söyleyenlere de rastlanıyor kimi ortamlarda. Buna karşılık daha fazla karmaşaya yol açtığı da izleniyor. Hemen her ortamı kullanıyor bu aygıtları kullananlar. Karayolu, kaldırımlar, bisiklet yolları bu aygıtlar için yapılmış gibi.

Bundan birkaç ay önce bu aygıtların kullanımına ilişkin kuralları da içeren bir genelge yayımladığını anımsıyorum. Kuşkusuz önemli bir adımdı. Ancak, çoğu kural ve genelge gibi bu da boşlukta yitip gitti.

Dünyanın başka ülkelerindeki kentlerde de bu aygıtlara rastlamışlığım var. Örneğin, Helsinki. Hatta, orada bu aygıtların sabit bir yere kelepçelenmesine bile gerek görülmesine şaşırmıştım. Ama, buradaki gibi bir karmaşaya yol açtıklarına da tanıklık etmedim.

Bunun temel nedeni şu olabilir.

Kentler, ülkemiz nüfusunun yoğunlukla kümelendiği yerler. Kentlerimizin bazı bölümlerinde bu kümelenme çok daha abartılı.

Zaten yoğun ve kalabalık olan kent ortamlarımızın bir başka öğeyi daha kaldıracak hali olmadığı ortada.

Bu koşullar altında bu aygıtların sınırsızca, sorumsuzca ve kuralsızca kullanımının önemli sorunlar yaratacağını öngörmüştüm.

İlk acı haber bir bingit kullanıcısının trafik kazası sonucu ölümüyle geldi. Olabilecek en kötü şey yaşanmış oldu.

Bir başkası bingitin üzerine deyim yerindeyse tüneyen 4 kişiyi konu eden haberle geldi. Ölüm, yaralanma yoktu belki ama o olumsuz sonuç kapıdaydı.

https://www.cumhuriyet.com.tr/video/antalyada-elektrikli-scooterla-tehlikeli-yolculuk-1878206

Doğrusunu isterseniz benim beklentim bingit sürücüsünün yaşlı, çocuk ya da engelli ve belki de hiçbir özel durumu olmayan yetişkin birisine çarparak yaralanmaya/ölüme yol açması yönündeydi. Bu bakımdan yanılmış gibi görünsem de bu doğrultuda olumsuzlukların yaşanmış olma olasılığı hiç de az değildir. Tek eksikleri habere konu olmamaları olabilir.

Kaldırımda yürürken arkanızdan kurşun hızıyla gelip yanınızdan geçiveren bingitlerin çarpmasından kurtulmanız rastlantıya bağlıdır.

Bu aygıtla ilgili bir diğer sorun başta kaldırımlar olmak üzere kamusal alanlara gelişi güzel bırakılmalarıdır. Zaten işgalcisi çok olan kaldırımlar bir de bu aygıtlar nedeniyle kullanılamaz duruma gelmektedir.

Burada da “Kervan yolda düzülür!” anlayışı geçerlidir anlaşıldığınca. Kamu yönetiminin sessizliği ve edilgenliği göz önüne alındığında bu bile yapılmamaktadır.

Kuralsızlığı kurala dönüştüren bizlerin payı da yadsınamaz bu düzensizliğin ortaya çıkmasında ve yerleşikleşmesinde.

(^*) Bingit bir vatandaş olarak önerimdir. Türkçe, diline saygılı ortalama yurttaşın sözcük türetmesine olanak verecek denli üretken bir dildir. Şimdi aklıma geldi. Sürgit neden olmasın?