Doksan yedi yıl önce 4 Eylül’de Sivas’ta bir araya gelen bir avuç insan önemli kararlar aldı! Bugün bu yazıyı yazabiliyorsam onlara çok şey borçluyum! Anadolu’nun ortasına sıkışıp kalan Sevr dayatmasını hiçe sayanlar arasında bir de Tıbbiyeli vardı!
Tıbbiyeli Hikmet (BORAN) arkadaşlarınca görevlendirilmişti Sivas’ta bulunması için. Yol parası zorla denkleştirilmişti. Cüzdanıyla yüreği ters orantılı büyüklükteydi Hikmet’in!
Manda tartışmalarının doruğa vardığı anlardan birinde “Ya istiklâl, ya ölüm!” diyecek kadar mangal yürekliydi. Kararlılığı gerekirse Mustafa Kemal’i de hiçe sayacak düzeydeydi!
Bırakınız eğitimli olmayı okuryazarlığın sorun olduğu dönemde Tıbbiye, Mülkiye ve Harbiye’yle birlikte ülkenin yazgısını çizecek ölçüde etkindi. Tıbbiyeli Hikmet o dönemin ürünüydü!
Sivas Kongresi’ne damga vuran sözlerin sahibi Hikmet Boran Cumhuriyet’in kurulmasından sonra sırra kadem bastı! Atatürk’ün buyruğu ile aranmasına karşın uzun süre bulunamadı. Hatta, öldüğü bile söylendi.
Zorlukla da olsa bulunduktan sonra bir dönem milletvekilliği yaptı. Sonrasında yine kayıplara karıştı.
1945’te sonsuzluğa göçtü!
Yüce anısı önünde saygıyla eğilmek yeter mi bilmiyorum! Elimizden gelen bu ne yazık ki!
Yapılabilirse çizdiği yolun izleyicisi olmak, emanetine sahip çıkmak en iyisi!
Ceyhun Balcı