Tramvaylı yaşam Konak’ta da başlayalı birkaç ay oldu. Tramvayın yavaşlığından tutun da akla, hayale gelmedik sözüm ona olumsuzlukları üzerinden acımasız eleştiriler üretenlerin sesi yavaş yavaş kesilmeye başladı. Tramvayın yavaş gittiği doğru. Ama, her nasılsa hedefine herkesten önce ulaştığı da bir gerçek. Boş yolda kuralları hiçe sayıp aslan kesilen otomobiller tıkanık trafikte tramvaya yeniliveriyorlar.

Tramvayın yaşamımıza girmesi demiryolu ve otomobil kültürleri arasındaki derin uçurumu yakından görmemiz fırsatı yarattı. Otomobillerin (buna kamyonları, otobüsleri, motosikletleri, ticari araçları ve akla gelebilecek diğer lastik tekerlekli taşıtları da ekleyiniz) kuralları hiçe sayıp, kendileri dışındaki sürücülere ve yayalara saygısızlığı adet haline getirdiği sınır ve kural tanımaz lümpen kültürüne bir bakın!

Bir de tramvay sürücülerinin demiryolunda insan görmek bir yana sokak hayvanı gördüklerindeki incelik ve duyarlılıklarına bakın!

Her iki sürücü de ülkemiz insanı! Her ikisi de bizlerle aynı dili konuşuyor ve belki de benzer dünya görüşüne sahip! Otomobil sürücülerinin pervasızlığı sınır tanımıyor. Aracının bir yerine Atatürk fotosu ya da çıkartması iliştirmiş olan da kural tanımazlıkta diğerleriyle aynı çizgiye düşebiliyor.

Tramvayda demiryolunun asaleti, kuralcılığı öne çıkarak çağdaş değerlerle bütünleşirken; karayolunda fırsatçılık, akıldışılık ve elbette başkasına saygısızlık ilkelliğin simgeleri olarak yaşamımızdaki yerini neredeyse hiç terk etmeyecek bir kararlılıkla koruyor.

Bu iki çelişki elinizi uzattığınızda dokunabileceğiniz uzaklıkta; başka deyişle aynı mekânda yaşanıyor.

Uygarlık mı kazanacak ilkellik mi?

Tramvayın ve dolayısı ile çağdaşlığın kazanması için kentlilerin ve kenti yönetenlerin katkı ve yardımı şart…