Bu Dünya Kupası’nda ilk kez yüzüm güldü, keyfim yerine geldi desem yeridir. Emperyal ülkelere karşı komşuları, mazlûmları tutmak vazgeçemediğim tercihim. Dün akşam da taraflardan biri İngiltere olunca hiç düşünmeden Hırvat yandaşı oluverdim. İlk yarı hiç de iyi geçmemişti oysa. Kibirli ve kendini beğenmiş İngilizler neredeyse işi Hırvatlarla alay etmeye götüreceklerdi de devre arası imdada yetişti.

İkinci yarıda bambaşka bir Hırvatistan izledik. Deyim yerindeyse İngilizleri sahadan sildiler. İşin uzatmaya kalması bile şanssızlıktı Hırvatlar için. Uzatmada da olsa Hırvatların işi bitirmesi iyi oldu. Onların sevincini, Cüneyt Çakır gururuyla birlikte izlemek keyif verdi. Hırvatların sevinç çığlıkları geceye damga vurdu. Bir de minik Hırvatların sevimli görüntüleri…

Dün akşamki maçın tarihi ilginç bir rastlantıyla bundan 23 yıl önce yaşanmış bir katliamınkine denk düştü. O geceye ölüm çığlıkları vurmuştu damgasını!

 

Serebrenitsa’da görüntüde Sırp katillerce ama gerçekte emperyalizmin özendirme ve gözetimi emperyal amaçlarla katledilen 8000 Boşnak’ın gecenin karanlığına karışan çığlıklarını düşünmek bile fazlasıyla ürpertici oldu. Hırvatlar dün gece sevinç çığlıkları atarken benim kulaklarımda Serebrenitsa çığlıkları yankılandı.

Birkaç gün sonraki Dünya Kupası finalindeki diğer takım Fransa olduğuna göre gönlüm yine Hırvatlarla olacak.

Şimdi, 23 yıl önceye dönelim. Serebrenitsa’da Boşnakların silahlarını toplayan, buna karşılık Sırpları BM ve başka emperyal silahlarla donatan gücün asıl amacı yutulamayacak kadar büyük lokma olan Yugoslavya’nın bir daha derlenip, toparlanamayacak denli parçalanmasıydı. İşin ilginç yanı Yugoslavya’yı parçalama amaçlı bu emperyal projenin yine Yugoslavlarca gerçekleştirilmesiydi. Benzetmede hata olmazsa “çayın kuşu, çayın taşıyla vurulmuştu!” Bir tarafın silahlanmasına göz yumulurken, diğer tarafın silahsızlandırılması; üstüne üstlük orada bulunması gerekip de ortadan kaybolan Hollanda askerleri çığlıklı gecenin önde gelen ama görünmez oyuncuları olmuşlardı.

Bu olayın emperyalist planlı ve güdümlü bir tertip olduğu şimdilerde ortaya konan belgeler aracılığıyla iyiden iyiye anlaşılmıştır. Bir başka ilginç not da, o kanlı gecenin BM ve emperyalizm gözetimindeki eylemcilerinin aradan geçen zamanda birer birer ortadan kaldırılmış olmalarıdır. Çok iyi bilindiği gibi emperyalizm planlar, kurgular ve uygulatır. Uygulamayı yapan maşalarını da hiç şaşmaz bir şekilde ortadan kaldırarak ilerleyen zamanda kendi sorumluluğunun ortaya çıkmasını önleme refleksi gösterir. Kişiler ortadan kalksa da belgeler varlığını sürdürdüğü için günümüzde Serebrenitsa Katliamı’nın bir emperyal proje olduğu konusunda en küçük kuşku yoktur.
Serebrenitsa’da Yugoslavya’nın tabutuna çakılan son çivi olma rolüyle katledilen 8000 suçsuz insanın anısı önünde saygıyla eğilirken; insanlık tarihinin bu son derece karanlık sayfasının hiç ama hiç unutulmamasını diliyorum.

11 Temmuz gecesi 1995’de ölüm çığlıklarına, 2018’de sevinç çığlıklarına sahne oldu.
Eski Yugoslavya cumhuriyetlerini Yugoslavya’nın anısını canlı tutma çabası içinde olan birisi olarak Yugoslavya olarak algılamayı tercih ediyorum.
Gönlüm Yugoslavya’yla; o yoksa ondan geriye kalanlarla…