Dilimizdeki yaranın derinliğinden midir bilinmez! Çifte dil bayramımız vardır bizim! İlkinin kökeni Karamanoğlu Mehmet Bey’e dayanır. Türkçe kullanımının önemine vurgu yapan şu sözlerini duymayan yok gibidir.
“BUGÜNDEN SONRA DİVANDA, DERGÂHTA,
BARGÂHTA, MECLİSTE VE MEYDANDA TÜRKÇE’DEN
BAŞKA DİL KULLANILMAYACAKTIR.”
13 Mayıs 1277
Dil bayramlarımızdan birisi bu söze dayanır. Karamanoğlu Mehmet Bey’in buyruğunun yerine getirilmediği izleyen 700 yıla yakın zaman boyunca yaşananlardan anlaşılabilir.
Osmanlı’nın temel unsuru olan Türkmenlerin hükümdarlarını, hükümdarlarının da insanlarını anlamadığı; araya, Osmanlıca gibi yapay ve akıldışı engelin konmuş olduğu yüzyıllar yaşanmıştır Türklerin yurdunda.
Halkın dışlandığı, cahil kalmasına da neden olan bu durumun ortadan kalkması için 700 yıl beklemek gerekti.
Bugün kutlamakta olduğumuz Dil Bayramı Karamanoğlu Mehmet Bey’in buyruğunun yüzyıllarca süren gecikme sonrası yerine getirilmesinin yıldönümüdür.
Atatürk’ün din kökenli millet projesinin yerine koyduğu çağdaş Türk Milleti kavramının dil ayağı elbette Türkçe olacaktı. 1932’de toplanan Dil Kurultayı’nın açılış günü olan 26 Eylül güncel dil bayramımızdır.
Türkçe’nin unutturulması ve Osmanlıca ile yer değiştirmesi Türk insanında yüzyıllar içinde gelişen “aşağılık duygusu”nun da önde gelen nedenlerinden oldu.
Bu önemli ayrıntıyı öne çıkartarak Türk Milleti olgusunun harcı yapan Mustafa Kemal kendisinden sonraki yıllarda da bu önemli alan kaynak sıkıntısı çekmesin diye kuruluşuna ön ayak olduğu İş Bankası paylarından elde edilecek gelirin Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumu’na aktarılmasını istedi.
Emperyalist prangadan kurtulduğu oranda gelişen, özleşen Türk dili emperyalist etkinin güçlendiği yıllarda zayıflamaya, yozlaşmaya başladı. Günümüzde özellikle günlük konuşma ve sanal ortam diline yansıyan bu yozlaşmayı kültür emperyalizminin etkisinden bağımsız düşünmek olası değildir.
Yorum bırakın