Bir dönem olimpiyat aşkıyla yanıp tutuştuk. Neredeyse her olimpiyatın adayı olduk. Hevesimizi şimdilerde EURO futbol şampiyonası ile gideriyoruz. Son şampiyonaların hemen hepsine aday olduk. Böyle giderse biz bildirmeden adımızı aday listesine koyacaklar.

Kaçan balık büyük oldu dün EURO 2024’ün Almanya’ya verilmesiyle. Uçak ve saray tutkusuyla gündemde olan başyücenin soluklanmasına yarayacak olan EURO 2024 evsahipliğinin gerçekleşmemesiyle zavallı kendini beğenmişliğimizi taçlandırma fırsatını da yitirmiş olduk!

Dün öğleden sonra düzenlemeci ülke belli olmadan önceki dakikalarda kendimi alamayıp TRT Spor’dan izledim gelişmeleri. Emir kulu sunucuların kendini beğenmişlik pompalayan tutumlarına şaşırmadım. Onlar böyle davranmaya zorlandıkları için görevlerini yaptılar. Konuk ya da işin uzmanı konumundakilerin budalalığı şapka çıkartacak türdendi. Yapılacak harcamaları kendi keselerinden yapacaklarmış gibi bir sorumsuzluk sergiledi pek çoğu!

Sonda söyleneceği baştan söyleyeyim!

EURO 2024’ü Almanya’nın düzenleyecek olması ülkemiz için büyük şanstır. Ekonominin dibe vurduğu günlerde Türkiye’nin bu masraftan bağışık olması ülke ve millet yararınadır.

Başta IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi) olmak üzere FİFA ve UEFA gibi sportif kurumların seçkinci bir tutum içinde olduklarını görüyoruz. Sporu spor olmaktan çıkartan ve destekçi ticari kuruluşların yoğun etki ve baskısını çağrıştıran bu durum düzenlemeci ülkelere büyük sorumluluklar yüklemiş oluyor. Bunun anlayabileceğimiz dildeki karşılığı kamu kaynaklarının kullanımıdır. Daha anlaşılabilir karşılığı ise vergilerimizin bu işlere harcanmasıdır. Alman kamuoyunun EURO 2024’e karşı çıkmasını Almanya’nın yetersizliğine yoranları da (Almanların bu akılcı tutumu göz ardı ettikleri için) budalalıkla suçlama hakkını buluyorum kendimde. Benzer gösterilerin Rio Olimpiyatları öncesinde de yaşandığını anımsıyoruz. 2004 Atina Olimpiyatları’nın Yunan ekonomisinin çökmesindeki etkiye ilişkin de pek çok yayın okumuş olduğumuzu hatırlıyoruz.

Dünkü oylamadan önce karar vericilerin spor mekânları, ulaşım ve konaklama gibi olanaklara odaklandıkları seslendirildi pek çok ortamda. Büyük ölçüde haklılık payı vardır kuşkusuz! Ancak, görünürdeki bu ölçütlere kapalı kapılar ardında başkalarının eklendiği de kesindir. Bu ortamda Milletvekili Ahmet Şık’ın Türkiye’ye bu düzenlemenin verilmemesi doğrultusundaki çabalarını izledim. Dehşete düştüm! Türkiye’nin bu düzenlemeyi yapmaması gerektiğini düşünmek başkadır! Jurnalcilik ve ülkemize nefreti körüklemek bambaşkadır. Yeri gelmişken milletvekili sıfatlı bu kişinin yaptıklarını kınama görevini de yerine getiriyorum.

UEFA ve FİFA’nın son yıllarda pek çok ölçüt geliştirdiğini görüyoruz. Öyle ki, UEFA “ADİL OYUN” ilkesi kapsamında kulüplerin harcamalarına denetlemekte ve hatta gerek gördüğünde transfer yasağı bile koyabilmektedir.

Soru(n) şudur!

Kulüplere bu denli denetleyici olabilen bu kurumun şampiyona düzenlemelerinde ülkeleri denetleme konusunda sergilediği edilgen tutum irdelenmeye değerdir.

Sonuçta, ülkeleri yönetenlerin ikincil kazançlar elde etme uğruna talip olmakta sakınca görmedikleri adaylıklar ülkenin genel ekonomik durumu bağlamında değerlendirilebilir. Böylelikle ülke ve dolayısı ile de ülke halkı siyasetçilerin ucuz hevesleri uğruna yapılacak sorumsuz harcamaların olumsuz etkisinden korunabilir.

Uçak ve saray harcamalarıyla savurganlığa kurban edilen ülkemiz bütçesini göz önüne alarak EURO 2024’ün Türkiye’ye verilmemesine sevindim. Bu sevincimin Ahmet Şık adlı milletvekilinin hıyanete eşdeğer jurnalcilikle karıştırılmamasını dilerim.

Şerden hayır çıkartmak gerekirse, EURO 2024’ü Türkiye’ye vermeyenler ekonomik krizdeki Türkiye’ye büyük iyilik yapmışlardır.

Futbolsever dostlar hoşgörsünler!

Tarım ve hayvancılığı ayağa kaldırılması gereken, üretici ekonomik alışkanlıkların geri kazanılması gereği ortada olan bir Türkiye’de EURO 2024 gereklilikler listesinde ya yoktur ya da sonlarda bir yerdedir.