Kraliçe toprağa verildi. İngiltere ve dünya önemli bir dertten kurtuldu.

Monarşi yanlısı İngiliz basını bile kraliçenin ardından sergilenen yas gösterileri karşısında “bu kadarı fazla” yorumları yaptı.

İngilizlerin ve onların etkisi altındakilerin 70 yıllık yas özlemi göz önüne alınırsa kraliçeye dökülen gözyaşlarındaki abartı olağan karşılanabilir.

Ya diğerleri?

Aralarında bizimkilerin de bulunduğu “kraliçeden çok kraliçeciler” kantarın topuzunu kaçırdı desek yeridir.

Has yandaşları bir yana bırakıp ana akım sayılan yandaşlara bakıldığında yas hevesi hemen her gün hiç eksik olmadı.

Canlı bağlantılar, yas tutan İngiliz görüntüleri, kraliçeye son görev için kuyruğa girenler vb.

Kraliçenin toprağa verildiği gün rastladım.

Yanılmıyorsam adları dışında hiçbir şeyleri Türk olmayan kanallardan birisindeydi.

Kraliçenin cenaze töreninde konuşmakta olan din adamının kullandığı kürsüde Osmanlı ipeği varmış. Her şekilde önemli ayrıntıları yakalamakla ödevli habercimizin gözünden kaçmamış bu durum. Konuyla ilgili uzmanlıklarından kuşku duyacak değiliz elbette.

Baltalimanı anlaşmasının bir anısı mıydı acaba sözü edilen Osmanlı ipeği.

Öyle değilse eğer “hem nalına, hem mıhına” anlayışının harekete geçmesi saymak olasıdır “Osmanlı ipeği” üzerinden yürütülen algı yönetimini.

Törende biz de varız (Cumhurbaşkanımızla değilse de ipeğimizle) denmek istenmiş olabilir kuşkusuz.

Diğer yandan, Osmanlıcılık heveslerini her fırsatta açığa vurmakta sakınca görmeyenlere de selâm durma görevi yerine getirilmiştir böylelikle.

Osmanlı yıkıma yaklaştıkça yabancıları çok sevdi.

Hatta, öylesine sevgi yükü oluştu ki, Fransızcısı, İngilizcisi ve hatta Rusçusu ayrı lobiler oluşturdu.

1 Eylül 1921’de Türklük Anadolu’daki kalım savaşını Sakarya’da vermekteyken hainliği, sapkınlığı tartışılan son padişah Vahdettin 4 eşle yetinmemiş olacak ki kendisinden 42 yaş küçük 5. eşiyle gerdeğe girmekte sakınca görmedi.

Sıkı İngilizci olduğu yazışmalarına bile yansımıştı son sultanın.

İngilizci sultanımızın Milli Mücadele’nin utkuya erişmesi sonrasında saltanat umutları da tükenmişti.

Böylesi ruh hali içinde İngilizciliğini İngiliz gemisi Malaya’yla İstanbul’dan ayrılarak taçlandırmakta sakınca görmedi.

Günümüz İngilizcilerine ve Osmanlıcılarına tarihten paylaştığımız bu yapraklar ışığında şaşırabilir miyiz?