Geçenlerde sormuştum. “İktidara giden yol Vaşington’dan mı geçer?” diye.
Muhalefet önderi Kemal Kılıçdaroğlu’nun ABD gezisiydi hedefe koyduğum. Seçime az kala ABD’ye giden siyasetçinin amacı konusunda ikileme düşmeyecek denli deneyimliyiz.
Bu nedenle olmalı!
ABD gezisi bilim insanlarıyla yapılan toplantılarla sunuldu kamuoyuna. Bir tür pamuklara sarma girişimiydi deyip geçiyorum.
Bir de yanı başımızdaki Rusya-Batı savaşında “Ukrayna’nın yanında olmalıyız!” çıkışı olmasaydı, ABD gezisinin masumiyetine leke düşmemiş olurdu.
Her neyse!
Türk siyasetinin Batı’yı yenilmez güç sayıp oradan onay alma eğilimi içinde olması her birimiz için utanç kaynağı olmalıdır.
Türbana anayasal güvence tartışmaları yapılırken TBMM’de kamuoyunda “sansür yasası” olarak bilinen düzenleme dörtnala giden vekillerimizce yasalaşatırıldı. Üstüne bir hatıra fotoğrafı bile çektirildi.
Yasa TBMM’den geçerken, sosyal medya kullanan hemen herkes kendisine ya da bir bilene falanca paylaşımım soruşturma/kovuşturma konusu olur mu diye sormaya çalıştı.
Bu sıradan görünen sorgulama bile “korku toplumu” olup çıktığımızın kanıtıydı.
Sorgulanası bir başka önemli olay çoğu zaman olduğu gibi güme gitti.
Ete kemiğe bürünmüş bir utanç anıtı TBMM kürsüsüne çıkarak yapılan düzenlemeyi güzellemek için Amerikalılarla yakın çalışma içinde olduklarını, görüş alışverişi yaptıklarını söylemekte sakınca görmedi.
Adını ve ilini söylemeye gerek duymadığım bir AKP milletvekiliydi kürsüdeki.
Tam bir “Merdi Kıpti şecaat arz ederken sirkatin söylermiş” durumuydu.
Sizin anlayacağınız muhalefet ve iktidar arasında ABD’yle ilişkiler başlıklı çizgi son derece ince ve soluk.
Birisi onay peşindeyken diğeri kişisel hak ve özgürlüklerin kısıtlanması gibi önemli bir konuda Batı emperyalizminin başat oyuncusuyla halvet olmakta sakınca görmüyor.
Yerli ve milli mi demiştiniz?
Biraz daha ileri gidip ne şanlı antiemperyalist duruş gösteren bir hükümetimiz var, övünebiliriz demeyi aklınızdan mı geçiriyorsunuz?
İktidar değişirse kara yazgımız değişecek diyenlerden misiniz?
Hepsi palavradır!
Biribirleriyle cana can dişe diş karşıtlık içinde olduğu görüntüsü verenlerin “yok aslında biribirimizden farkımız” diye haykırdıklarını ne zaman duyacağız?
Çapsızlık ve niteliksizlik olmasa iyi ki şecaat arz ederken sirkatin söyleyen merdi Kıptiler var diyeceğim ama başım önüme eğiliyor!
Emperyalizmi anlamış ve özümsemiş siyasetçi arayışımızla çok şey mi istiyoruz?
Yorum bırakın