Türkiye önemli bir değerini, Türkçe de önemli bir konuşurunu yitirdi. Neredeyse Cumhuriyet’le yaşıt koca çınar devrildi. Yaratılarıyla oluşturduğu derin iz silinecek gibi değildir.

Biri diğerine benzemezlerin, hemen her konuda karşıt düşüncede olanların ölümüyle kendisini gösteren ortak paydada birleşmeleri de dikkate değerdi. Cumhurbaşkanından başlayarak iktidardan pek çok kişiye siyasetin her kesiminden sayısız kişi saygısını iletmekte eksik olmadı.

Öylesine ileri gidildi ki, açılım masasının emir eri bile Kıvanç’ı uğurlayanlar arasınadaki yerini aldı. Aileye taziyede bulunma zahmetine katlanmak da istememiş beyefendi. Oğul Kıvanç çok doğru bir iş yaparak düzenbazlığı kamuoyuna açıkladı.

Yaşıtlarım, büyüklerim ve hatta biraz küçüklerim Halit Kıvanç’la tanışıktır. Başta spor sunuculuğu olmak üzere hemen her etkinlikte sergilediği üstün becerileriyle girmediği ev, dokunmadığı insan kalmamıştır dense abartılmış olmaz.

Konuşmasıyla tanınsa da yazarlığı bile olduğu öğrenildi ölümüyle.

Dünya kupasında Türkiye’nin ilk maçının sunucusydu.

Şimdi tarih olan 23 Nisan çocuk şenliğine verdiği can da unutlmaz.

Şimdilerde ne dediği anlaşılmayan yabancı dilde düşünüp Türkçe konuşmaya çalışan, nerede susulup nerede konuşulacağını bir türlü öğrenemeyen sunucu çokluğunda nitelik yokluğu yaşıyor radyolar, televizyonlar ve elbette sanal ortama taşan görsel-işitsel etkinlikler.

Radyodan televizyona geçişe tanıklık eden bizlerin kuşağı Halit Kıvanç’ın görselliğiyle de keyiflendi.

Televizyonda izlediğim ilk dünya kupası olan 1974’ün belleklere kazınmış final maçı onun anlatımıyla bir başka güzeldi. Belki de onun anlatımıyla unutulmazlaşmıştı.

Yüce anısına saygıyla…

Unutulmayacak…