Dünyanın gözü Türkiye’nin üstünde. İpliğimiz pazara çıkmış durumda. Akıldan ve bilgiden kopukluğumuzu gözler önüne seren son deprem felaketi sözcüğün tam anlamıyla “milli güvenlik” sorunu yaratmıştır.

Dışarıdan bakan ve özellikle de emperyal emelleri olan birileri ne düşünür bu tablo karşısında?

Barınağını bile yapamayan bir ülke demezler mi? Abartarak başka yorumlar da yapmaktan geri dururlar mı? Bu ve benzeri yaklaşımlara fırsat veren kendi sorumluluğumuzu göz ardı edebilir miyiz?

Bugünlerde devlet insanlarımızın da özenli olması gereğine bilmem değinmeye gerek var mı?

MHP önderi Bahçeli, bir gün önce kendi partisinin Hatay milletvekilince övgüye boğulan AHBAP’ı boy hedefi yaptı. Sınıfta kalan AFAD ve Kızılay’a bakıldığında AHBAP başta olmak üzere sivil toplum kaynaklı etkinliklerin değeri daha iyi anlaşılır. Benliğin bu gibi yapıları övmeye engelse susmak çok mu zor?

Yine yabancı gözlerin üzerimizde olduğu şu günlerde yorumlarımıza ve benzetmelerimize özen göstermek durumundayız.

Bahçeli AFAD’ı ve Kızılay’ı koruma güdüsüyle AHBAP ve Babala’yı akbabaya benzetmiş.

Akbaba, dünyanın kimi yerlerinde özellikle de Latin Amerika’nın şaman kökenli inançların yoğun olduğu topluluklarında kutsal bir canlıdır. Bu toplumlardaki üçlü şöyle sıralanır :

“GÖKTE : AKBABA, YERDE : PUMA, YERALTINDA : YILAN”

Çoğumuza ilginç gelebilir bu üçleme. Ama, Latin Amerika’nın yerli kökenli toplumlarının kutsallarıdır.

Bu arada, kartal başta olmak üzere yırtıcı kuşlar da çoğu toplumun gözde kutsallarıdır. Öyle ki, göklerin yırtıcıları azımsanmayacak sayıda ülkenin bayrağında da kendisine yer bulur. Bizim Selçuklu kültürümüzde de kartala rastlanır.

Bir başka kutsal ise ayıdır. Özellikle Rus ve İskandinav kültürlerinin saygın hayvanıdır. Hatta, İskandinavya’da insan adıdır. Bizde ise ayıyla özdeşleştirme cinayete varan adli olgulara kaynaklık edebilir.

Sözün özü, ülkelerin hemen her alanda öne çıkan ve özellikle de siyasetçisi unvanı taşıyanlarının benzetme yaparken evrensel değerleri göz ardı etmemelerinde yarar var.

Akbaba demişken unutulmaz gülmece dergisi Akbaba’yı da anmadan geçemem. Çocukluk yıllarımın haftalık Akbaba dergisinin okumayı sökmemdeki eşsiz katkısını dile getirmezsem akbabaya haksızlık etmiş olurum.

Akbabayla yağmacılığı, talancılığı ya da bir yerlere üşüşmeyi özdeşleştirenlerin yukarıya değil de çevrelerine bakmalarında yarar var.

Akbabadan özür dileyerek…