Birileri içerlesin diye böyle yazma gereği duydum. Emperyalizmi yenerek kanla, canla kurulmuş bir ülkede yaşananlara başkaldırmamak olası mı?

Sınırlarımız kevgire dönmüş.

Ege’de yüzme uzaklığındaki adalar, adacıklar, kayalıklar Yunan tarafından ele geçirilmiş. Öyle ki buralara Yunan üst düzey yetkilileri gelip gidiyor. Öyle yerleşmişler ki buralara papazları bile eksik değil.

Sokakta yürürken gördüğümüz her 10 kişiden 1’inin yabancı olduğu yabancı cenneti bir ülkeye dönüştük.

Biraz daha ileri giderek Türkiye’nin “demografik darbe”yle başbaşa olduğunu söylemek abartı olmaz.

Özellikle azman kentlerimiz yabancı suç örgütlerinin vuruşma alanına dönüşmüş durumda.

Türkiye’de yabancılara karşı sergilenen olağanüstü hoşgörülü ve denetimsiz yaklaşım ülkeyi yabancıların ötesinde yabancı suç örgütlerinin barınağına dönüştürdü.

Bu kapsamdaki son ders Somali kaynaklı.

Somali Cumhurbaşkanı’nın oğlu İstanbul’da bir kuryenin yaşamına mal olan bir kazaya karışıyor. Karışmak değil ölüme neden oluyor. Her nasılsa Muhammed Hasan Şeyh Mahmut önemli kişi olan babasının da etkisiyle olmalı uydurma bir soruşurma sonrasında özgür bırakılıyor.

Bu altın fırsatı gole dönüştüren küçük bey Türkiye’den ayrılıyor. Hem de elini kolunu sallayarak.

Türkiye Cumhuriyeti yaşamını yitirmiş bir vatandaşının haklarını koruma değil korumama tutumu sergiliyor. Geride kalan gözü yaşlıların acısı katlanmakla kalmıyor. Ölen kuryeyi bu olayla tanıyan vicdanlı Türkler de kahroluyor.

Budan birkaç ay önce “bir gece anızın gelebiliriz” perdesinden yapılan açıklamaların ardından birden bire Yunanistan’la dost olmayı aklına getiren bir yönetimin içi boş söylemleri ulusal saygınlığı korumak şöyle dursun kafalardaki soru işaretlerini çoğaltıyor.

Ölümlü bir olguda (trafik kazası da olsa) olağanüstü bir durum olmadıkça tutuklama kararı veren Türk yargısı her nedense sanığı serbest bırakabiliyor. Diyelim ki diplomatik gerekçe böyle bir kararı gerektirdi.

Sanığın en küçük güçlük çekmeksizin Türkiye’den ayrılması ve adaletin yerini bulma olasılığının ortadan kalkmış olması bir sahipsizlik belirtisi değilse nedir?

Kimsesizlerin kimsesi Cumhuriyet’in yıkılma noktasına sürüklenmiş olmasında da aramak gerek bu yaşananın gizemini.

Cumhuriyetin kâğıt üstünde kalmaya doğru gittiği ortamda bir Türkiye görünümü :

“Yunus Emre (bu dünyadan) Göçer, sahipsiz ülkenin gözde yabancısı Muhammed Hassan kaçar.”

Bize de bu yazıyı yazmak kaldı…

Bir de kahrolmasaydık…