Türkiye-ABD ilişkileri NATO’dan bu yana önemli olmuştur. Görünürde bağlaşıklık üzerine olsa da bu ilişkilerin kimi zaman ilginç sapmalar gösterdiğine tanık olunmuştur.

En Amerikancı Türk yönetimleri bile yeri gelince Amerikan üslerini kapatabilmiş, sanayileşmede Sovyet ortaklığına yönelebilmiştir.

Son çeyrek yüzyıl boyunca Türk-ABD ilişkileri al ver ilişkisinden “ver-ver” evresine geçmiştir.

AKP iktidarının kurgulayıcısı olan ABD’nin bu durumdan hoşnut olduğu kesindir. Her ne kadar arka bahçeye ABD karşıtlığı pompalansa da her kritik dönemeçte Türkiye verici olmayı sürdürmüştür.

Ver imamı, al papazı bir örnektir.

İsveç ve Finlandiya’nın NATO’ya girişinde yaşananlar belleklerdeki tazeliğini korumaktadır.

Son yıllarda ABD Başkanı’yla görüşebilmek bile anlam taşır olmuştur.

“Trump bizi seviyor!”

Ama, neden?

Bir dediğini iki etmeyişimizden olabilir mi?

Kendi içlerindeki demokrasi tutkusu yanıltmamalı!

Emperyalizm ilerlememeye kararlı ülkelerdeki monarşik yönetimlerin bir numaralı destekçisidir, gözeticisidir.

Birkaç gün sonraki Erdoğan-Trump buluşmasının gündemi ortama düşmüş durumda.

Üç yüz Boeing alımı!

Eskişehir Beylikova seyrek element rezervlerinin ABD’ye sunulması!

Parasını ödemiş, yükümlülüklerini yerine getirmiş olmamıza karşılık uzaklaştırıldığımız F 35 projesine dönüş?

F 16 almamıza izin verilmesi bizi pek mutlu edecek gibi görünüyor.

Vereceklerimiz çok!

Alacaklarımız sınırlı!

Belki de yok!

Bağımsız olamamanın, her türlü dış ilişkinin tek kişinin çıkarına uyarlı oluşunun sancılarıdır yaşamakta olduğumuz!

Üç yüz Boeing uçağıyla yeni bir THY kurulur!

Emeklisine, çalışanına yok diyenlerin Trump’a gelince eli açıklığı ibretliktir.

Daha da kötüsü, bu çarpıklığın önüne geçilmesi bir yana sorgulanamıyor oluşudur.