Bir yandan sokaklarımızda çocuklarımızı çocuklarımıza öldürtüyoruz.
Korkunç bir durum!
Çocuk ya da genç geleceğimizse bir bakıma geleceğimizi karartıyoruz.
Diğer yandan, şiddet repertuarımız geliş(tiril)iyor.
Toprağın, dağın, taşın, bitkinin, ağacın, hayvan akrabalarımızın ve elbette türdeşlerimizin şiddet yaylım ateşi altında olduğu günümüzde kitap bu eğilimin dışında kalamazdı.
Adana’da kitap fuarı baskını yaşandı.
Pankuş Yayınları hedefteydi.
Kitaplar darmadağın edilip, orada görevli bulunanlardan birisi yaralandı.
Kitaba şiddet hiç kuşkusuz yeni bir olgu değil.
Kitapların ortadan kaldırılması aklıma Nazileri getirir.
On yıl kadar önce Berlin’de Ihlamurlar Altında Bulvarı’nda yürürken gözümüze çarpmıştı.
Bir meydanda zemine yerleştirilmiş camekânlar burayı görmeden geçmeyin der gibiydiler.
Alman Sosyal Demokrat Partisi ileri gelenlerinden Auguste Babel’in adını taşıyan meydandaki camekâna özenle bakıldığında derinlikte kitap rafları seçilir.
Naziler, her türlü değer gibi kitapları da hedefe koymuşlar.
Almanya’nın ve Almanlığın düşmanı olarak etiketledikleri yazarların kitaplarını geniş katılımlı törenler düzenleyerek yakmış Naziler.
Üstelik bu tekil bir olgu da değil.
Nazi Almanya’sının çok sayıda kentinde sahnelenmiş bu utanç verici eylemler.
Otuzlu yıllarda uygarlığa koşan, aydınlanan Türkiye’de Nazilerden bir yüzyıl sonra, üçüncü binyılda kitap saldırganlığın hedefi oldu.
Ne kadar utansak azdır!
Daha bir yıl kadar önce bölücülüğe geçit yok, bölücülerin siyasi uzantısı TBMM’de yer almamalı, kapatılmalı diyenlerin ve hatta seçim meydanlarında bebek katilinin asılması için ip atanların başrolde olduğu görüldü Adana’da.
Yaptıkları U dönüşünü topluma aktaran kitabı hedefe koyanlar benzer şekilde açılım ihanetine kararlılıkla karşı duran Orkun Özeller’i de unutmamışlar.
Şiddet her yerde!
Cansız varlık olsa da güçlü ışığıyla göz kamaştıran kitabın vandalların ilgi alanı dışında kalması şaşırtıcı olurdu.
Türkiye’nin karanlığı bir an önce sonlanmalı!
cumhuriyetciyorum 
Yorum bırakın