Türkiye’de yargı önemli bir aşamaya erişti.

Evrildi demek evrime haksızlık olur.

Devrildi denebilir.

Güncel olduğu için Mehmet Murat Çalık’la örnekleyelim.

Aylardır tutuklu!

Yargılanmaya bile başlamadı demek yanılgı olur.

İnfaza geçildi demek abartı olmaz.

Yaşamsal hastalıklar var özgeçmişinde.

Bu ve benzeri hastalıkların uyanması için koşullar fazlasıyla uygun.

Varsayalım ki Çalık ihaleye fesat karıştırdı.

Diyelim ki görevinin sağladığı ayrıcalıkları kişisel çıkarlarını geliştirmek için kullandı.

Biraz daha ileri gidelim!

Çalık bir örgütün üyesi ya da önderi olsun.

Tüm saydıklarımız gerçek olsa bile ortada hüküm yokken eziyet niye diye sorma temel görevini göz ardı etmeyelim!

Böylesine hastalıkları bulunan bir kimseyi tutukevinde tutmak bir yana bir sağlık kurumuna göndermek bile eziyetin parçası olmuş durumda.

Koşullar elverdiğince bir hastalığın sağaltımı o süreci başlatan hekimce/kurumca sürdürülmelidir.

Çalık’ın bu olanaktan yoksun bırakılmak istendiğine tanık olundu geçtiğimiz günlerde.

O hastane senin bu hastane benim denerek bezdirildi, usandırıldı!

Şu satırları yazmış olmak bile yeterince zorluk ve utanç kaynağı oldu benim için!

Bu eziyete neden olanlar er ya da geç bu yaptıklarının hesabını verecekler. Bundan en küçük kuşkum yok.

Ancak, bir hekim olarak ilgimi çeken bir başka ayrıntı daha var.

Bu eziyete tanık olan meslektaşlarım var.

Umarım ve dilerim tanıklıkla yetinmişlerdir. Bu bile sorgulanası bir durumdur gerçekte.

Aklıma getirmek istemediğim olasılık ise Çalık’a eziyette rol almış olmaları ya da bu duruma güçlü karşı çıkış göstermemiş olmalarıdır.

Çalık’a yapılanları adli yönergelere sığdırma çabaları olacaktır hiç kuşkusuz.

Bu yapılanlar vicdanlara nasıl sığdırılacak?

Sorulması gereken ilk sorudur!

Gerçeklerin er ya da geç ortaya çıkma huyuna güvenerek…