cumhuriyetciyorum

Doksan üç yaşında kült film müzikleriyle tanınan Yunan müzisyen. Müzisyenliğine eklenen politik duruşu da bir o kadar önemlidir. Komünistliği Stalinistlikle açıklanacak denli koyudur. Bu özelliği ödünsüz olmasını gerektirmemiştir. Bunların hiç birisi yurtsever olmasının, Yunan çıkarlarını gözetmesinin önünde engel değildir. Doksanlı yıllarda Yunan sağı ile solunu uzlaştırma çabaları kapsamında Yeni Demokrasi Partisi listesinden bağımsız milletvekili olmayı düşünecek kadar gözü karadır.

Geçtiğimiz hafta sonunda Atina’da “Makedonya Yunan’dır!” temalı bir büyük gösteri yapıldı. Yugoslavya’nın parçalanmasıyla bağımsızlığını duyuran Makedonya’nın bu adla anılmasından rahatsızdır Yunanlar. Bunun Büyük İskender’e dayanan tarihsel gerekçeleri vardır.

Bu noktada Yunan haklıdır, Makedon haksızdır gibi kısır bir tartışmaya girecek değilim!
Buradaki derdim Yunan örneğinden yola çıkarak siyasi yelpazenin her neresinde yer alırsa alsın tüm eğilimlerin “ulusal” paydada buluşabileceğine vurgu yapmaktır.

Atina’daki gösteriye dönersek; bu gösteriye asırlık çınar Theodorakis Yunan Nazi partisi olarak tanımlanan Altın Şafak’ın varlığında katılmaktan çekinmemiş. Orada Altın Şafak’la aynı alanda bulunmak Theodorakis’i Nazi/faşist konumuna düşürmedi elbette. Kuşkusuz birilerinin köşeli eleştirilerini göze aldı. Hem de bu yaşında!

Bizim solumuz ise başlangıçta dört dörtlük “ulusal” eğilime sahip olsa da; Deniz Gezmiş sonrasında enternasyonalizm kisvesi ardında kendi ülkesine düşman ve dolayısı ile kendi halkından kopmuş bir yörüngeye girdi, sokuldu.
Kıbrıs dendiğinde sağıyla, soluyla birleşen Yunan siyaseti karşısında bizim solcular “ver kurtul” demeye varan bir aymazlığa sürüklenebildiler. Benzer tutum bozukluğu emperyalist yalan olduğu mahkeme kararlarıyla da onaylanmış olan Ermeni Soykırımı savları karşısında da sergilendi ve inatla sergilenmeye devam ediyor. Çok değil birkaç yıl önce liberal tayfanın yanı başında saf tutmakta sakınca görmeyen adı büyük kendisi cüce kimi solcularımızın soykırım iddiacısı emperyalizme rahmet okutacak derecede bir şaşırtıcı duruş sergilemiş olduklarını unutmuş olamayız.

Günümüze gelirsek!

Acemi solumuzun Türkiye’nin teröre ve emperyalizme karşı mücadelesinin parçası olan Afrin Harekâtı’na karşı çıkmak uğruna barışı kalkan olarak kullandığına ibretle tanıklık ediyoruz. Kırk bin dolayında insanımızın ölümünden sorumlu, milyarlarca doların yanı sıra paha biçilmez çaba ve emek harcanmasına neden olan ayrılıkçı teröre karşı kılını kıpırdatmayanların solculuk taslamadan önce Mikis Theodorakis’in duruşunu adam akıllı irdelemelerinde ve özümsemelerinde yarar var!

Hem enternasyonalist hem de yurtsever olunabilir!

Solculuk antiemperyalizm düzlemine taşınmadıkça güdük, etkisiz ve sözde kalmaya mahkûmdur!

Son Osmanlı Meclisi Mebusan’ı tarafından kabul edilmiş bir belgedir. 28 Ocak 1920’de görüşülüp kabulü kararlaştırılmış ve daha sonra da dünyaya duyurulmuştur. Kabaca bugünkü Türkiye Cumhuriyeti sınırlarının bu belgeyle oluşturulduğu söylenebilir. O belgede yer alıp da bugün Türkiye sınırları dışında kalmış olan önemli yer Musul’dur. Şeyh Sait İsyanı bu olumsuzluğun başlıca nedenidir.

Hazırlayıcıları arasında Atatürk’ün de bulunduğu bu belge 23 Nisan 1920’de açılan Büyük Millet Meclisi’nin de rehberi olmuştur.

Aradan geçen bir yüzyıla karşılık bugün de ödün verilmesi düşünülemeyecek milli sınırlarımızı belirleyen bir belge olmayı sürdürmektedir.

2018 Türkiyesi’nde pek çok kişinin kafası karışıktır. Bir avuç bölücünün karşı çıktığı Afrin Harekâtı toplumun önemli kesiminden destek almakla birlikte destek verenler arasında ikileme düşmüşler de yok değildir.

Bu ikilemi giderecek bir belgeyi paylaşmakta yarar gördüm!

Alıntının kaynağı Türkiye Sorunları kitapçık serisinin son sayısında yer alan 2 numaralı “MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’TE TAM BAĞIMSIZLIK” başlıklı yazıdır.

Kitapçık serisini iki ayda bir çıkartan kişi Ali Nejat ÖLÇEN’dir. Doksan altı yaşındaki Cumhuriyet tutkunu CHP’de siyaset yapmıştır. Partisinin bugünkü durumunu eleştirmekte; eski ve gerçek CHP’yi özlemektedir.

Bu satırların yazarının Ali Nejat ÖLÇEN’le tanışıklığı yarım yüzyıl öncesine uzanmaktadır. Çocukluğumun Niksar yıllarından anımsıyorum bu Cumhuriyet bilgesini. Arada kesintiye uğrasa da eski yıllara dayanan bağımız son yıllarda tazelendi. Türkiye Sorunları kitapçık dizisinin tutkunu olup çıktım. Bu dizinin bazı sayılarına yazılarımla katkıda bulunma onuru yaşadım.

Türkiye’nin son 15 yılda özensiz, devlet geleneğinden kopuk ve öngörüsüzce yönetildiği çoğu kimsenin kabul ettiği ve her fırsatta dile getirdiği bir gerçektir.

Güncel kafa karışıklığında iktidarın bu olumsuz sicilinin rolü olduğu kesindir!

Ancak, Ali Nejat ÖLÇEN bilgenin de altını çizdiği gibi MİSAKI MİLLİ günümüzün önceliğidir. Ayağımızı basacağımız bir vatan toprağı yoksa ne Cumhuriyet’ten, ne lâiklikten ne çağdaşlıktan söz etmenin bir anlamı kalır!

Bir çok kişinin yapmaya çalıştığı ama başaramadığını Cumhuriyet’le yaşıt bir bilge bir kaç tümcede özetlemiş.

Birkaç gün önce basına Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın aracılığıyla yansımıştı. Cumhurbaşkanı da benzer söylemlerde bulunarak doğrulayınca durum açıklığa kavuşmuş oldu.
Konu Suriye ve bu ülkenin seçilmiş Cumhurbaşkanı Esad’la ilgili. Bizimkilerin bir süredir yatışmış olan ve farklı doğrultuda gelişmeler olduğunu düşündüren sessizlikleri bozuldu.
Birkaç yıl önce kaldığımız yerden sürdürür gibiyiz!
“Esad’ı terörist” olarak etiketlemek yeryüzündeki gerçek teröristlere bayram yaptıracak türden bir saptama. Türkiye’nin son iki yılda kendisini gösteren bölge odaklı dış politika anlayışına da ciddi bir darbedir.
2001’de başlatılmasında ciddi katkımız olan Suriye Karmaşası’nda başa dönmek gibi bir durum da söz konusu yazık ki!
Tam tersine bölgemizde Esad’sız bir denklem olasılık dışıdır. Bunu düşünmek, yetinmeyip seslendirmek Türkiye’nin dönüş yaptığı bölge odaklı siyaseti yadsımak anlamına gelir. Bırakınız Esad’ı devre dışı bırakmayı Esad’ı bölge siyasetinin ortasına koyan Rusya, İran ve Irak’ı hiçe saymak aklın gereği olamaz.
Belleğimizi yokladığımızda birkaç hafta önce Ankara’ya gerçekleşen üst düzey ABD’li askeri yetkili ziyareti geliyor aklımıza. Acaba demeden edemiyoruz! Acaba, bunca gelişmenin üzeri çizilip yeniden Atlantik’e Dönüş mü yapıyoruz?
Öyle, böyle bir çelişki olamaz bu gelişme!
Bir yandan Kudüs üzerinden bölgenin öncülüğüne soyunurken diğer yandan ABD ve İsrail’in kucağına oturmak nasıl açıklanabilir. Bir yandan ayrılıkçı teröre karşı mücadele verilirken diğer yandan Atlantik üzerinden bölücüleri sevindirecek söylemlerle “sil baştan” yapmak anlaşılır gibi olmasa gerektir.
Anlayan varsa ve anlatırsa sevineceğim!
2018’e saat sayarken yaşanan bu gelişme iç karartıcıdır!
Atlantik bölgenin karabasanıdır. Ülkemizin, bölgemizin ve yeryüzünün acı ve gözyaşı kaynağıdır!

Ceyhun BALCI, 29 Aralık 2017