1 Mayıs kutlu olsun!
Kimi sayılarla başlayalım.
Türkiye’de kayıtlı 16.7 milyon işçiden 2.4 milyonu sendikalıdır.
Yüzdelik oran % 15’tir.
Kayıt dışı da eklenirse bu oranın daha da düşeceği açıktır.
Özel sektördeki sendikalaşma oranının % 5-6 olduğunu ekleyelim.
İçi kararanlara, yararı olacaksa memurlardaki sendikalaşma oranını verelim.
% 77!
Bu oranda Memur Sen’in aslan payını aldığını söylersem canınız sıkılabilir.
Ne yapalım ki gerçek bu!
Özetle, Türkiye OECD ülkeleri arasında sendikalaşma oranının en düşük olduğu ülkedir.
Sendikalaşmanın yüksek olduğu ülkelerdeki durum nedir diye sorulacak olursa “ne siz sorun ne ben söyleyeyim”.
Türkiye’de üç büyük işçi sendikası konfederasyonu var.
En eskisiyle başlayalım.
Türk İş’in başkanı Ankara’nın orta yerindeki madenci eylemini basından duyduğunu söylemek yeterli olsa gerek.
Hak İş iktidara yakınlığıyla ve tutkusuyla bilinir. Genel başkanı ancak milletvekili olanın koltuğunu boşaltmasıyla değişen sendikamsıdır Hak İş.
Bugünkü genel başkan, oğlunun Merkez Bankası’nın dolandırması kuşkusuyla anılıyor.
Bir yerde iktidara söz söylese saraya geldiğinde söyledikleriyle kendisini yalanlıyor.
Sarı sendikayım diyor Türkçeye çevirirsek.
DİSK!
Adıyla, sanıyla önemli bir konfederasyon.
Muhalif belediyelerde tatlı su sendikacılığıyla oyalanıyor.
Ankara’da direnen madencilerin birkaç yüz metre uzağında bildiri dağıtabilen DİSK eyleme uğramaktan kaçınmayı başarabildi.
Son günlerde, dağları aşan sorunlarla uğraşmak varken AB fonları töreninde boy göstermeyi yeğleyen bir DİSK gördük.
Üç güçlü(!) konfederasyonun sendikacılık yapmadığı ortamda Gaziantep’te Mehmet Türkmen’in öncülük ettiği sendikacılık ve Ankara’da destansı başarı kazanan madenciler görüldü.
Her iki eylemin öncülüğünü yapan sendikaların adlarının önünde “bağımsız” yazılı.
Bence, bu 1 Mayıs’ın anahtar sözcüğü budur!
Bağımsız sendikacılık özetlemeye çalıştığımız yozlaşmaya, gerilemeye çıkış yolu yaratabilir mi?
“Bağımsız sendikacılığın” bayramı kutlu olsun…
cumhuriyetciyorum 
Yorum bırakın