cumhuriyetciyorum

Pankart benim gençlik yıllarımın önde gelen gündelik kamusal gereçlerinden birisiydi. Çoğunlukla korsan olarak asılır ve iliştirilen patlayıcı görünümlü eklentiler pankartı birilerinin indirmesi bir yana yanına bile yaklaşamaması güvencesini sağlardı. Kısacası, pankart o yılların gündelik yaşamında kaygı, korku ve ürkü kaynağıydı.

Aradan geçen 40 yıldan sonra pankartın bir kez daha gündelik yaşamımızın gerginlik kaynağı olacağı akla getirilemezdi.

“128 Milyar Dolar Nerede?” sorusu pankartı bir kez daha sakıncalı kılmaya yetti. Yanlış okumadıysam bu sorunun kamusal ortamda görseller aracılığıyla dile getirilmesi altın çağını yaşayan yargımızın “Cumhurbaşkanına hakaret ihtimali” yorumuna bile yol açmış. Önleyici hukuk kapımıza gelmiş dayanmış da haberimiz olmamış.

Gerginlikten beslenmesiyle bilinen güçlü iktidarımızın pankart konusunu da amacına uygun şekilde kullandığı görülüyor. Oysa, 128 milyar dolar öncekilerde olduğu gibi dövizin yukarı yönlü gidişini denetim altına almak amacıyla kullanılmıştır anlamında bir açıklama yeter de artardı. Önceki hazine ve maliye bakanı katıldığı izlencelerde “ben dolara bakmıyorum, siz de bakmayın derken” perde gerisinde dolara oldukça yakın ilgi göstermiş olmalı ki 128 milyar dolar tüketilmiş.

“128 milyar dolar nerede” sorusuna karşılık arayanların Türkiye’nin artık gangrenleşmiş “döviz açığı sorununu” da mercek altına almaları beklenirdi. İktidarın da yönlendirmesiyle bu konu gerginlik gereci yapılmıştır. Anlaşıldığınca bu konudaki kısır tartışmalar hem iktidarın hem de muhalefetin hoşuna gitmiştir. Sonuç alınamasa da “iktidarcılık” ve “muhalefetçilik” oyununun sahnede kalması sağlanmıştır. Unutmadan eklemekte yarar! Hiçbir gerekçe bu haklı ya da haksız sorunun sorulmasının önünde engel olarak duramaz.

Zehir hafiyelikte üstüne olmayan Türk polisi de durumdan görev çıkartarak işi gücü bırakıp vatandaşın balkonundaki pankartın bile peşine düşerek içinde bulunduğumuz dönemin acıklı güldürüye eşdeğer ortamına eşsiz katkı sunmaktan geri durmamaktadır.

Bu konuda polisimizden rol çalmaya hevesli bir başka kamu görevlimiz olduğunu bugünkü (18.04.2021) tarihli Cumhuriyet gazetesine yansıyan bir haberden öğrenmiş olduk.

Edirne valimiz kırk yıl önce buğday taban fiyatı konusundaki tartışmalara “kim ne veriyorsa 5000 TL fazlasını veriyorum” diyerek nokta koyan şimdi artık aramızda olmayan büyüğümüze taş çıkartan bir uygulamanın altına imza atmış. Korona virüs önlemleri kapsamında Edirne il sınırları içinde pankart asmayı yasaklamış. Yanlış okumadınız! 2021 yılının 21. Yılında yalnızca 128 milyar doları soran değil “koş vatandaş koş, tükenmeden sen de al” diyenleri de kapsayan bir yasağın altına imza atılmış.

Bu eşsiz parlak düşünce ürünü kararın valimiz için hayırlara vesile olması yüksek olasılıktır. Türkiye’de yaşayan bizler gibi ortalama yurttaşlar için ise bu yasağın anlamı çok farklıdır!

Ülke her geçen gün açık tımarhaneye dönüştürülmektedir.

Edirne valisinin bu dönüşüme olan benzersiz katkısı hiç ama hiç unutulmayacak!

Amiraller bildirisinden sonraki gelişmeler her açıdan ibretlik. Anayasayla güvence altında olduğu sanılan düşünce ve ifade özgürlüğü hakkının yerle bir edilmesi, bildiriden yeri ve gereği yokken darbecilik çıkartılması bir yana gözaltı uygulamasının eziyete dönüştürülmüş olması yargımızın yürekler acısı durumunu bir kez daha gözlerimizin içine soktu.

Bildiriyle eksikliği ve duyarsızlığı ortaya çıkan muhalefetin edilgen tutumu bildiriden “darbecilik” çıkartmaya çalışan iktidarın işini kolaylaştırdı.

Son 2 gündür gündeme düşen haberler olayla ilgili olarak kafası karışmaya hazır olanlar için bire bir etki yarattı.

Adının önünde gazeteci sıfatı taşıyan ve yalancı tanıklığı belgeli birisi üzerinden yürütülen algı çalışmasıyla amiraller bildirisi özenle dikkatten kaçırılmak istenmektedir. Olay özünden arındırılarak ayrıntılar üzerinden algı yaratılması amaçlanmaktadır.

Bildirinin başına Türk Milleti eklenerek ve yayımlanma saati değiştirilerek darbe izlenimi yaratılmasının amaçlandığı öne sürülmektedir. Ne Türk Milleti’ne seslenmek ne de anayasadan kaynaklı bir hakkın kullanım saati darbecilikle ilişkilendirilemeyecek olsa da kafası karışanlar ve hatta “şimdi anladınız mı” türünden bilgiçlik taslayanların hiç de eksik olmadığı ortamda birkaç anımsatma yapmak kaçınılmaz olmuştur.

Amiraller bildirisinin ayrıntılarından darbecilik çıkartmaya çalışan iktidara da muhalefete de bildirinin ana içeriğini iki maddeyle anımsatmakta yarar var :

1. Montrö’nün tartışmaya açılmasıyla birlikte Türkiye’nin güvenliği tehlikeye atılmıştır. Rusya-Ukrayna gerginliği ortamında Karadeniz’e çıkacak olan Amerikan savaş gemileri bu tehlikenin güncel kanıtları olarak not edilmelidir. Kanal İstanbul tutkusunun tazelenmesi de bu kapsamda değerlendirilmesi gereken bir diğer önemli gelişmedir.
2. Sarıklı amiral ve bununla bağlantılı olarak Türk Silahlı Kuvvetleri’nin yapısının tehlikeli bir şekilde değişime açık hale gelmiş olması. Aklı başında herkesin sarıklı amiralle ilgili gelişmelerin takipçisi olması gerekirken amiraller bildirisi üzerinden yürütülen gerçek dışı tartışmaların gündemde yer bulabilmiş olması düşündürücüdür.

Bildirgenin içeriğini oluşturan iki önemli başlık bir yana bırakılarak alevlendirilen tartışmalar Türkiye’de hem iktidarın hem de muhalefetin aymaz, duyarsız ve tutarsız yaklaşımını yansıtması bakımından önemli bir gösterge olmuştur.

Bir kez daha yinelemekte yarar var!

Amiraller bildirisi Türkiye’nin başındaki iki önemli derde değinerek siyasetçilerin nasırına basmıştır.

İktidarın yersiz ve gereksiz biçimde geliştirdiği darbecilik savları kadar muhalefetin konudan hak ettiği ilgiyi esirgemesi bildiriyi kaleme alanların haklılığının kanıtları olarak görülmelidir.

Türkiye, siyasetiyle ve basınıyla bu önemli konuda iyi bir sınav vermemektedir.

Meral Akşener’in yeri ve gereği olmaksızın amirallere yaraştırdığı zevzekliğin şu günlerde gerçekten işbaşı yaptığını saptamak yanlış olmaz.

Sabaha karşı kararnameleriyle ülke yönetenler emekli amirallerin gece yarısı bildirisine pek bozulmuşlar. Kimi aşkın iktidar ileri gelenleri elbette görüş açıklanabilir ama bunu Kızılay meydanında yapsalar daha uygun olurdu türünden gülümseten açıklamalar yaptılar. Bu yol seçilseydi eğer, hiç kimsenin kuşkusu olmasın ki amirallerin toplandığı yere sayılarının 10 katı çevik kuvvet polisi anında yığılırdı. İtme, kakma, derdest etme gibi aklınıza gelebilecek her türden yakışıksız davranış da yanlarına kazanç kalırdı.

Her şeyden önce emekli amirallerin ve onlara katıldıkları anlaşılan subayların bildirisini saygıyla selâmlıyorum. Bu bildiri Cumhuriyet’e ve çağdaş değerlere kol kanat germenin ötesinde insan onurunu kurtarma işleviyle de anılacaktır. Tarihe not düşmenin ötesinde bir amacı olduğunu kimse ileri süremez. Bu ise bir dönem üstlerinde amiral üniforması taşımış bireyler için sıradan bir yurttaşlık görevidir.

https://www.veryansintv.com/104-amiralden-montro-ve-ataturk-bildirisi

Üçüncü yaşına basan tek adam, tek ses yönetimi bırakınız eleştiriyi çatlak ses işitmeyi bile unutmuşken gelen bildiri gündeme damga vurdu. Meşrutisi olabildiğince zayıflatılmış yeni monarşik rejim önceden olduğu gibi “haddinizi bilin” ya da “meraklıysanız gelin siyaset yapın” dayılanmalarıyla dört elle sarıldı bu bildiriye. Kendi adıma ifade etmem gerekirse, çamur deryasına dönüştürülerek içine girilmesi değil yanından geçilmesi tehlikeli duruma getirilen siyaset Türkiye’de “kenar süsü” konumuna düşürülmüştür.

Sözüm ona demokrasi ve hukuk açılımı yapacak olan siyasi iktidarın amiraller bildirisine yönelik orantısız tepkisi hemen her konuda olduğu gibi bu konuda da içtenlik içinde olmadığını anlamamızı kolaylaştırmış oluyor.

Yeni anayasa çıkışıyla anayasa dışılığına kılıf uydurma çabası içindeki güncel iktidarın kendisine aykırı gelen hemen her sese tepkisi bilinmeyen bir durum değil. Bu nedenle amirallere tepkisi de şaşırtıcı sayılmamalı.

Hemen her fırsatta “darbe” metaforu üzerinden harekete geçenlerin bu kez de fırsatı kaçırmadıkları anlaşılıyor.

Şimdi sormak gerek, buldukları her fırsatta mağduru, yoksunu oynama ustalarına!

Bildiriye imza koyan 103 emekli amiral görevde mi?

Etkileri bir yana yetkileri var mı?

Bu soruların yanıtları “hayır”sa bu insanlar nasıl darbe yapacaklar?

Hiç unutulmasın ki, bildiriye imza atanların hemen tümü 15 Temmuz darbesine karşı durdukları gibi, çoğunluğu bedenini bu hain kalkışmaya siper edecek denli aklı başında ve vatansever kimselerdir. Her birisinin geçmişinde değil darbecilik en küçük başka bir leke bile bulamazsınız.

Bildirinin ertesinde tepki gösterenler korosuna ilk olarak Bay Kurtulmuş’un onu izleyerek Bay Oktay’ın, Bay Kalın’ın ve Bay Çelik’in katıldıkları görüldü.

Eski mafya babasına sevgisi ve ilgisiyle, tescilli FETÖ’cüye tutkusuyla nam salmış Bay Bahçeli’yi unutmayalım! Deniz kuvvetleri kapatılsın demediğine seviniyoruz kendisinin. Bildiri imzacılarının rütbelerini sökmeyi önerse de şimdilik onları aç bırakalım demiş olmamasını da şans saymalıyız.

Merkez Bankası’nın eksideki döviz bilançosu, yönetilemeyen Covid 19 salgını iktidarın sinirlerini epeyce bozmuştu son günlerde. 2023’ü dilinden düşürmeyen iktidarın kimi papağanlarından 2023’ün Cumhuriyet’in 100. Yılı olmaktan çok açılmış parantezin kapatılma tarihi olacağını anlıyoruz.

Adının önünde akademik unvanlar taşıyan TBMM Başkanı’nın bu yüce kurumun 101. Yaşını kutlamaya hazırlandığı bugünlerde Montrö’yü tartışmaya açması kendi aklıyla dile getireceği sözler olamaz. Montrö’yü tartışmak Cumhuriyet yıkıcılığındaki kararlılığın göstergesidir. TBMM Başkanı’nın mecliste yapılmış oylamayı yok sayıp yeniden yaptırmak istemesi az önce değindiğimiz silik meşrutiyet, koyu monarşi anlayışının işaret fişeğine benzetilebilir. Tıpkı Montrö tartışmasının 2023’teki parantez kapatma girişiminin önsözü olması gibi.

Düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamındaki amiraller bildirgesi iktidarın temel hak ve özgürlüklere bakış açısını değerlendirmemiz için bir diğer turnusol kâğıdı olarak işlev görecektir. Tekkeci, sarıklı amirale sessiz kalanların bildiriyle “kral çıplak” diyen emekli amirallere yönelik öfkesi anlmalıdır!

Tek adamlı tek sesli sessizliği yırttıkları için hepsini saygıyla selâmlıyorum!

Papa’nın Irak’ı ziyareti anısına bastırılan pulda ülkemizin güneydoğu Kuzey bilmem ne istan olarak gösterilmiş. Şaşılacak gibi değil!

Pulun ilgilisince biriktirilen ya da belirli amaç için parasal değer taşıyan bir kâğıt olmasının ötesinde anlamı olduğu söylenebilir örneğe bakarak. İliştirilen harita aracılığıyla pulun dört dörtlük bir gösteri ve duyuru aracına dönüştürüldüğüne tanık olunmuştur.

Vatikan’a gelince!

Roma’daki bir tepede 0.5 km² alana oturan, yerleşik nüfusu 1000 kişi ancak olan ve resmi adı Stato della Citta del Vaticano’dan da anlaşılacağı gibi bir kent devleti vardır karşımızda. Bir din devleti de demekte sakınca yoktur. Hıristiyanlığın Katolik mezhebinin yeryüzündeki yönetsel ve dinsel merkezidir Vatikan.

Tıpkı pul gibi Vatikan da göründüğü gibi değildir.

Oylumuyla ters orantılı bir siyasal ve parasal güç odağıdır bu kent devleti. Devletin başkanı da olan Papa’nın neredeyse her söylemi, eylemi ve tutumu küresel ölçekte ilgi görür.

Bu kent devleti görünümlü parasal iriliğin 200’den fazla gazete-dergiyi yönlendirdiği, 150’yi aşkın radyo istasyonuna ve 50 kadar tv istasyonuna sahip olduğu bilinir.

Vatikan’ın taşınır ya da taşınmaz varlıklarıyla birlikte eriştiği parasal büyüklüğü kestirmek hiç de olası değil. Yalnızca ABD’deki Katolik parasal varlığının 200 milyar doları aşkın olduğu bilgisini eklemekle yetinelim.

Böylesi parasal büyüklüğün yalnızca dinsellikle yetinmeyeceği açıktır.

Vatikan aynı zamanda Batı’nın koçbaşıdır. Dinsellik kaynaklı kutsallık Vatikan’ın dolayısı ile de Batı emperyalizminin maymuncuğu işlevi de görmektedir.

Dinin siyasallaşması olarak da okunabilir Vatikan’ın güncel konumu ve etkinlikleri.

Papa’nın Irak ziyareti gerekçesiyle yayımlanan pula iliştirilen haritayı Vatikan’dan soyutlamak saflık olur. Papa, ülkemiz topraklarını da kapsayan etnik bölücülüğe vesile olmuştur.

Pul krizi olarak anılacak bu gelişmeyle ilgili olarak Türkiye’nin de dışişleri aracılığıyla tepkisini dile getirdiği yansıdı haberlere. Kuşkusuz doğru ve yerinde tepkilerdir.

Ancak, pula haritayı iliştirene de değinmek gerekir.

Irak kuzeyindeki özerk bölgenin yönetimi ile Türkiye ilişkilerine de bakmak gerekir. Başka deyişle, onlara kafalarındaki sınırları pula yansıtma özgüvenini Türkiye vermiş olabilir mi diye sormadan geçmemek gerekir!

Yakın geçmişteki açılım saçmalığı sürecinde pul krizine yol açanlar Türkiye’de el sütünde tutulmadı mı?

Özerk yönetim Türkiye’ye sırtını dayayarak palazlanmadı mı?

Irak kuzeyi Türkiye sayesinde imar edilip, kalkındırılmadı mı?

Kendi toprak bütünlüğünü koruma çabası içindeki Türkiye’nin yanı başındaki bölücü emperyal projeye destek olması, bu yapının varlığını güvence altına alması en büyük hataydı. Türkiye’nin zararına ama emperyalin yararına olan bu kurguya destek olmak intihara eşdeğer bir tutumdu.

Türkiye’nin son çeyrek yüzyıla damga vuran bu hatalı tutumu besleyip, büyüttüğü yapının harita aracılığıyla kendisini anımsatması sonucunu doğurdu.

Pul krizi derse eşdeğer yol göstericiliktedir.

Bir kâğıt parçası olan pul da, dinsel önder Papa da göründüklerinin ötesinde etkiye sahip iki aygıttır.

Aygıtlar ise varlıklarını emperyalizme borçludur.

Görebilene, değerlendirebilene…

Ceyhun Balcı, 10.03.2021