“Allah yar ve yardımcınız olsun. Kalın sağlıcakla.”

Yazının girişindeki sözler Cumhurbaşkanı’nın basın toplantılarını sonlandırırken söyledikleri.

Soru almamak, soru sorulmasına fırsat vermemek Türkiye’de hızla yayılan kötü alışkanlığa dönüşmüş durumda.

Birkaç gün önce Ankara’da ağırlanan Suriye’nin yeni ve geçici devlet başkanıyla kameralar karşısına geçen Cumhurbaşkanı “çok mühim kararlar aldık” dedikten sonra soru alınmadı.

Sormak ve sorgula(n)mak insanı diğer canlılardan ayıran en önemli özelliktir.

6 Şubat’ın yıldönümü hüzünlü ezgiler eşliğinde ağlamaklı geçti.

Yıldönümünün duygu yüklü olması son derece doğal.

Yalnızca ağlamak yeterli değil.

Ağlamaya, anlamayı ekleyememiş olmak önde gelen sorun.

Yıldönümünde gün boyunca televizyonlarda bilim insanları boy gösterdi. Görebildiğim kadarı ile onlar da durumdan hoşnut değillerdi.

“Bunca konuşuyoruz, uyarıyoruz da sonuç ne” der gibiydi çoğu.

Sorun çok açık ve anlaşılabilir şekilde ortada.

Depreme dayanıksız, çürük yapılar üretmişiz uzun yıllar boyunca. Üstelik o yıllar boyunca inşaatı kutsal konuma taşımışız. Onunla kalkınmayı, ilerlemeyi tek değilse de vazgeçilmez seçenek olarak görmüşüz.

Ağlamaklı olmaya tamam da anlamaklı olmamak büyük eksiklik.

Anlamanın temel koşulu sormaktan, sorgulamaktan ve sorgulanmaya açık olmaktan geçer.

Bu temel koşullar olmaksızın dünyayı ve sorunları anlamak olanaksızdır.

Sormaktan, sorgula(n)maktan uzak kalan anlayışın varacağı yer ağlamaklı olmaktan öte değildir.

Son bir not ekonomi üzerine olsun!

Ağlamaktan anlamaya evrilsek bile depreme dirençli kentler yaratmayı hangi parayla başaracağız?

Geçilmeyen otoyola, köprüye, tünele, gidilmeyen hastaneye akıl almaz nicelikler aktaran hükümet bundan vazgeçecek mi?

Anlaşıldığınca kentsel dönüşüm vatandaşın ekonomik gücüne bırakılacak.

Parası olan ve konutunu dönüştürebilen sağ kalabilecek.

Diğerlerine düşense kurbanlık koyun gibi sıradaki yıkıma geri saymak olacak.

Anlamaklı günlere erişmek dileğiyle…