Son birkaç yıldır yazlar orman yangınlarını konuşmakla geçti. Anız yakmaktan, izmarit atmaya, ormanda bırakılan şişelerin mercek etkisinden sabotaja varıncaya dek sayısız ve elbette son derece önemli gerekçe üzerindeki tartışmalar çok önemli bir noktayı gözlerden kaçırdı.

Köylüsüzleştirilen ve dolayısı ile de sahipsizleşen ormanlar koruyucusuz bırakıldı.

Buna karşılık, ormanı insan basmasına izin verildi. Hatta, II B yasasıyla ormanları insan basmasının özendirildiği de söylenebilir.

Dere yatağını insan basınca ne olduysa ormanı insan basınca o oldu, olmakta.

Bundan birkaç yıl önce yolum İstanbul’un yeni havalimanına düşmüştü. Oradan başlayan karayolu yolculuğum kuzey otoyolu boyunca sürdükten sonra İzmir’de sonlanmıştı.

Kuzey otoyolu boyunca gördüklerim “ormanı insan bastı” dedirtmişti bana. Ormana otoyol hançeri saplanmıştı. Yol zehirli bir ok gibi geçtiği yerin çevresine dalga dalga yayılan etki göstermekte gecikmedi. İstanbul’un bu el değmemiş bölgesi bir kez erişilebilir ve ulaşılabilir olunca sonraki gelişmeleri kestirmek güç değildi.

Tanıtımlardan anımsayacaksınız!

Doğayla iç içe, huzur dolu bir yaşam sunan konutlar işte burada ve bunun gibi yerlerde yükselmekteydi.

Ormanda pikniği yasaklayanlar ormanları insanların basması karşısında dut yutmuş bülbül gibiydi.

Son orman yangınlarında dikkati çeken önemli ayrıntı olup çıktı yerleşim yerlerini yakıp geçmek.

Türkiye Yüzyılı’nı “ormansız Türkiye”ye dönüştüren ortamı resmin bütününe bakarak irdelemekte yarar var.

Bu yapıldığında, Cumhuriyet’le yaşıt THK’nin saf dışı bırakılması, uçakla özdeşleşmiş bu kurumun uçaksızlaştırılması biraz olsun anlaşılabilir.

Bir yandan ormanlar yapılaşmaya, turizme, madenciliğe ve başka talan yöntemlerine açılırken diğer yandan sergilenen yangın söndürme beceriksizliği “bırakalım yaksınlar” bilinciyle yaşama geçiriliyor olmasın dedirtecek cinsten soruları getiriyor akla.

Ormanı, orman köylüsü korurdu geçmişte. Onun yerinde yeller esiyor.

Günümüzde ormana düşman canlı, insandır.

Canlıya, canlılığa saygısını yitirmiş, ortak yaşam kültüründen payına bir şey düşmemiş sözde insan…

Ormanı insandan korumak bugünün yakıcı gerçeğidir!