TERÖRLE İÇLİ DIŞLI OLMAK!
Bugünkü kanlı saldırı sonrasında yakın geçmişte yolculuğa çıkalım! İki binli yıllara girmeye hazırlanırken bölücübaşı Suriye’den çıkmaya zorlanmış ve bu gelişmeyi izleyen bir kaç ay içinde ele geçirilmişti. Başkalarından esirgediği ve kendisinin zerrece hak etmediği adaletle yargılanarak yaşamboyu hapisle cezalandırılmıştı.
Yargılayan da sorgulayan da yaşıyor! Rastlantıya bakın ki; her ikisi de VP’de siyaset yapıyor.
Bugünün İmralı kıymetlisi o günlerde süt dökmüş kedi gibiydi. Yanlış yaptığından ve her fırsatta aşağıladığı TC ile işbirliği yapmaktan söz ediyordu!
Yargılayan Mehmet Turgut Okyay bu yargılamadan kısa süre sonra Adıyaman’ın Tut ilçesine bağlı köyüne yürüyerek gidebilecek denli güvenli ve terörden arındırılmış bir Türkiye manzarası vardı karşımızda!
Emperyalist proje partisi AKP’nin Türkiye’nin yönetimini ele geçirmesi; bununla kalmayıp biri birini izleyen seçimlerde egemenliğini pekiştirmesi “devletle işbirliğine hazır bir katille devletin işbirliğini”doğurdu!
Avustralya’dan, Hint Okyanusu’ndan ifadeye çağırılan subaylar koşarak ülkelerine dönerken; kevgire dönmüş ülke sınırlarından koşar adım içeri giren başkaları da vardı! Habur’da kurulan çadır mahkemelerinde ışık hızıyla aklanan eli kanlı katiller davul, zurna eşliğinde utku kazanmış savaşçılar olarak ilçe ilçe dolaştırılmaktaydılar.
Devletle işbirliği zorunluluğunun ortadan kalktığını gören İmralı kıymetlisi işi ilerletmeyip de ne yapacaktı? Bir adım sonrasında kitlesel asker tutuklamalarında, mahpus olacakların listesini hazırlama fırsatı bile buldu. Yargılayanı değil ama sorgulayanı ve onun nezdinde terörle mücadeleye yıllarını vermişleri başarıyla saf dışı bıraktırabildi.
Şam’da namaz hevesiyle yanıp tutuşan kudretli AKP iktidarı bir gecede düşman olduğu Esad’ı yıkmak uğruna karşısına çıkan herkesle ve özellikle de dinci/bölücü eşkıyayla dostluğu ilerletti. Silah götüren cankurtaranlar yaralı getirirken; sınırdan içeriye iç savaştan kaçan umarsızların yanı sıra sayısı belirsiz terörist elini, kolunu sallayarak girdi.
Tam da bu ortamda açılım saçmalığı gereğince polis karakola, asker kışlaya hapsedildi. Bu engin hoşgörü ve serbestlik ortamında belediyelerin iş makineleri bile teröristlerin başyardımcısı oldu çıktı. Dedektörlere yakalanmayan bomba düzenekleri, çoluk çocuklarının gözü önünde öldürülen subaylar, polisler! Uykularında katledilen güvenlik güçleri!
Cin şişeden çıkmıştı bir kez!
Yaklaşık iki buçuk aydır harekete geçen asker, polis yaşamsal bir mücadeleye girişti teröre karşı! İlginçtir! Bu mücadele bile aklı başında pek çok kişinin de aralarında bulunduğu kimilerince “saray savaşı” olarak yaftalandı.
İki buçuk ayda kahpece öldürülen 150 dolayında asker, polis! Onlara eklenen bir o kadar suçsuz yurttaş!
Son bir kaç ayda akan kanda geometrik artış olsa da; son 6-7 yıldır terörle içli dışlı olmuş bir Türkiye! Meslek örgütleri, sendikalar, siyasetçiler, demokratik kitle örgütleri ve hatta dinsel topluluklar terörü övmekte, teröre güç vermekte sakınca görmediler. Bu akıl almaz aymazlığın tek gerekçesi vardı oysa! BARIŞ!
Böylesi kutsal ve koruyucu bir gerekçe olunca bir kaç mangal yürekli dışında sesini çıkartanın olmamasına da şaşmamak gerekirdi!
Terörle böylesine sarmalanmış bir ülkede önce Suruç bugün de Ankara saldırıları yaşandı!
Elbette acımız büyük! Yastayız!
Ama, hiç olmazsa bu kez sorgulamayı akıl edebilecek miyiz?
Bugüne dek ne, nerede, nasıl, ne zaman ve kim sorularını sormakta kusur etmedik! Bir önemli eksik vardı her seferinde atlanan!
“Neden?” sorusu her nedense sorulmadı! Unutkanlık mı bilinçli bir göz ardı ediş mi? Bilinçli olduğuna kuşku yok! Bu soru sorulduğunda içine düştüğümüz gaflet, delalet ve hatta hıyanet tüm çıplaklığıyla ortaya çıkacaktı çünkü!
Türkiye’nin terör sorunu emperyalist bir kurgudur! Terörün nedeni de bu kurgudur!
Bilinç körlüğümüz tedavi edilip, nasıl sorusunu sormadıkça; Ankara son olmayacaktır! Bir sonrakine dek öfkemiz dinecek, acılarımız hafifleyecek ama bir sonrakinde hepsi yeniden kabaracaktır!
cumhuriyetciyorum 