cumhuriyetciyorum

PAPA(LIK)

Hıristiyanlıkta din adamlarına peder de diyorlar. Papa aynı zaman da baba anlamına da kullanılan bir sözcük. Papa ya da papa(lık) yalnızca din çerçevesinde bir kişi/kurum değil. Papa son çıkışıyla farklı mezhepten dindaşlarına Paskalya babalığı yapmıştır.
Cenneti parselleyip satmaya kalktıklarında yazgıları değişti. Bu belki bahaneydi. Ama, Avrupa yeniden doğuşun ışığıyla aydınlanınca benzetmede hata olmazsa papanın pabucu dama atıldı. Bir zamanlar kent meydanlarında aklı ve bilimi mahkûm edip, odun ateşinde yakanlar bugünlerde geçmişleriyle hesaplaşır oldular.
Belki başka yerlerde de öyledir! Ama, Peru’da fazlasıyla ilgimi çekmişti. Kalıplaşmış bir görüntüydü. İrili, ufaklı yerleşim merkezlerinde kent meydanı olmazsa olmaz mekândı. Orada da bir katedral ve yanı başında hükümet konağı!
Uzaklara giden Pizarro gibi fatihler başlangıçta atlı-silahlı az sayıdaki birlikleriyle on binleri yenmekte güçlük çekmediler. Gelinen yerde kalıcılaşmak, orayla bütünleşmek için her gün, her an silah kullanmak akılcı ve kazançlı bir iş olmadığı için silahın yerini din aldı. Şamansı dinsel inancın yerini Hıristiyanlık alırsa topraklarla birlikte gönüller de kazanılırdı! Katedralin, hükümet konağının ayrılmaz parçası olması; adata onu tamamlayıcı işlev görmesi bundandı.

İnsanın önce İncil’i kendi diliyle okuması ve üstelik anlaması kutsal kitabı sorgulamasıyla sonuçlandı. Bilimsel devrim bu sorgulamanın ve bunun sonucunda aklını kullanmanın ürünüdür. Önce dünya, sonra insan ayrıcalıklı konumlarını yitirdiler. Gökbilim ve biyoloji bu devrimin en göz alıcı yıldızları oldular.
Böylelikle, dinselleşme-yönetselleşme birlikteliğinin de sonu gelmiş oldu. Din adamları da ayrıcalıklarını yitirdiler. Epeyce insanı engizisyon yoluyla harcasalar da kaçınılmaz sonun önüne geçilemedi.
Gelinen noktada dinsellik ve din adamları ortadan kalktı mı?
Kalkmış olsaydı birkaç kilometrekarelik toprak parçası üzerinde, simgesel de olsa ordusu, milyarlarca doları, onlarca radyo, televizyonu olan Vatikan devletinin varlığından söz edemezdik.
Bugün ne Vatikan ne de bir başka Hıristiyan mezhebinin otoritesi konumundaki kilise kendilerine bağlı toplulukların gündelik yaşamına karışmayı akıllarından bile geçiremiyorlar. Son örneği Yunanistan’da yaşandı. Anlı, şanlı Ortodoks Kilisesi yeni başbakan tarafından törensel ortamdan bile dışlanıverdi.
O halde, Vatikan ve benzeri oluşumlar neden var olmayı sürdürüyorlar?
Yeni işlevleri dinsellikten çok siyaset payandalığıdır bu dinsel görünümlü oluşumların! Aşınmış da olsa varlığını sürdüren ayrıcalıklı konumları siyasetin hizmetine sunulmuştur. Başka deyişle koçbaşı işlevi görmektedirler.
Papa’nın Ermeni Soykırımı olmuşturcu son çıkışı biraz da bu bağlamda değerlendirilmeli!
Koskoca Vatikan ve onun başındaki devlet başkanı Papa Ermeni Soykırımı’nın hem hukuksal hem de tarihsel düzlemde dayanağı olmadığını bilmez mi? Herhangi birimizden iyi bildiğinden kuşku duyamayız!
Tepkilerimiz öncekilerde olduğu gibi duygusal ve patlayıcı! Dolayısı ile sürdürülebilir ve gerçekçi değil!
Papalık ve başındaki Papa günümüzde bir dinsel oyuncu olmaktan çok siyasi işleviyle öne çıkmakta, varlığını sürdürmektedir.
Elbette, Papa’nın tarihsel ve hukuksal gerçeklerle ilintisi olmayan bu çıkışı uygun yollarla kınanmalıdır. En azından sessizlikle karşılanmamalıdır!
Unutulmaması gereken nokta Papa’nın çıkışının siyasi olduğudur. Bu çıkışı yetersiz ve bağımlı dış politikamızın doğurduğu da bir başka gerçektir.
Bir Anadolu deyişidir! “Alçak eşeğe binen çok olur!” Durum ne yazık ki tam da böyledir. Atatürk’ün sağlığında birilerinin bu gibi saçmalıkları ağızlarına alamamış olmaları siyasetimizin yüceliğiyle ve alçak eşek olmayı yadsımamızla da yakından ilgili değil midir?
Ceyhun BALCI, 13.04.2015

HEM ÇAĞDAŞ, HEM HUKUKÇU!

Geçen hafta İzmir Barosu’nun düzenlemiş olduğu “Yüz Yıllık Yalana Son” paneli yapılmıştı. İçinde bulunduğumuz nisan ayında Ermeni Soykırımı savları yoğunlaşmış durumdadır. Yüzüncü yıl bu yoğunlaşmaya ayrıca katkıda bulunuyor.

Panel öncesinde de sözü edilmişti. Çağdaş Hukukçular Derneği bir açıklama yaparak izlemedikleri panel üzerinden baroyu kınamışlar ve yetinmeyip özürcülüğe de soyunmuşlar. Daha sonra ayrıntılı biçimde inceleme fırsatım oldu. Söz konusu derneğin internet sitesinde yer alan metin panelden önce kamuoyu ile paylaşılmıştı. Böylelikle, henüz gerçekleşmemiş ve dolayısı ile içeriği konusunda bilgi sahibi olmadıkları bir etkinlikle ilgili olarak önyargılı bir nitelemede bulunduklarını şaşırarak gördüm. Bu şaşkınlık bildiriyi kaleme alanların hukukçu oldukları göz önüne alındığında fazlasıyla katlanmış olmaktaydı. Oysa hiç olmazsa meslekleri gereği AİHM kararlarından haberdar olmalarını beklenmez miydi?

Bu durum karşısında ilgili internet sitesindeki yazının altındaki yorum sekmesine şu sözleri ilettim! Az önce bir kez daha denetledim. Yorumum hoşa gitmemiş olacak ki; yer verilmemiştir. Bu sansürcü ve yasaklayıcı tutumun da çağdaşlıkla ve hukukla ilintisini merak etmekte haksız mıyım?

Sayın yetkili
Başlığın hemen altında yer alan bilgiye göre bu açıklamayı 2 gün önce yapmış olduğunuz ve internet siteniz aracılığıyla kamuoyu ile paylaşmış olduğunuz anlaşılmaktadır.
Henüz yapılmamış olan bir etkinlikle ilgili olarak önyargılı bir biçimde karalayıcı ve özürcü bir tutum almak çağdaşlığın ve hukukçuluğun neresine denk düşmektedir?
Bu konuda açıklama yapmanız gereğini saygılarımla bilgilerinize sunarım!

Ayrıca, internet sitesinde yayımlamış oldukları ve özürcülüğü de kapsayan yazıda 1915 olayları 1948’de belirlenen bir norm üzerinden “soykırım” olarak nitelenmektedir.
Adlarının önünde hem çağdaş, hem de hukukçu unvanlarını taşıyanlar adına büyük şanssızlıktır bu bildiriyle kendisini gösteren savlar!
Bu hoş görülemez hataya düşenlere yanıtı panele katılan hukuk hocası şu şekilde vermişti. Bu kişiler hukuk diploması taşıyorlarsa eğer kuşkusuz hukuk fakültesini bitirmişlerdir. Dolayısı ile “hukuklu” sayılırlar. Ama, bu durumun “hukukçu” olmalarına yetmediği de altına imza attıkları bildiriden anlaşılmaktadır.
Kavramlar hoyratça kirletilmemeli!
Sözde değil, özde olunmalıdır hem çağdaş, hem hukukçu!
Ceyhun Balcı, 12.04.2015

DEVLETÇİLİK

Dünya kapitalizmin sayısı unutulmuş ekonomik krizlerinden birisini daha tüm yakıcılığıyla yaşamayı sürdürüyor. Kriz kapitalizminse bize ne diyemiyoruz! Çünkü, kapitalizmin krizi olsa da fatura herkese çıkıyor. Bir lokantada masayı donattırıp yiyip, içen bir kaç kişinin hesabı lokantadaki diğerlerine ve hatta yoldan geçenlere ödetmesine benzer bi durumla karşı karşıyayız!

Devletçilik, Türkiye’nin varlığında önem taşımış bir kavram! Anayasa’ya da girmiş olan 6 oktan birisi! Çeyrek yüzyıldır kötülenen ve ilk kırılan ok!

Karşıtları bir yana altı oktan yana pek çok kişinin de çoktan vazgeçtiği bir ilkedir devletçilik. Kamu kuruluşlarındaki şişkin çalışan kadrosu bu izlenimimizin birincil nedenlerinden olmuştur.

Bu ön hazırlık sonrasında kamunun elinde ne var, ne yoksa satıldı. Artık satılacak bir şey kalmadığı için bugünün zorunlu tercihi ülkeye kayıtsız sokulan dolarlar olmaya başladı!

Çok ilginç bir nokta ise gözden kaçırılıyor!

Çeyrek yüzyıldır tüm dünyaya devletçilikten vazgeçmeyi, bırakınız yapsıncılığı dayatan kapitalizmin anayurdu bugün için devletçiliğin yükselen yıldızı olmuş durumda!

Hadi canım sen de diyecekler yazıyı okumayı sürdürme zahmetine katlanmalı!

Elbette, ne ABD’de ne de Avrupa’da kuruluşlar devletleştirilmedi! Özel ellerdeki kurumların mülkiyetine yönelik bir değişiklik söz konusu olmadı!

Şimdilerde Avrupa Merkez Bankası’nın yapmakta olduğunu krizin başladığı 2008’den bu yana FED düzenli bir biçimde yaptı!

Para basarak devletçilik yaptılar, yapmayı sürdürüyorlar!

Kağıt, boya ve baskı maliyetine en önemli dışsatım (ihraç) ürünü pazara sunulmuş oluyor.

Diğer yandan, dünyanın doğusu bu kriz sürecinde üreterek ayakta kaldı. Ayakta kalmanın ötesinde, dünyanın başat gücüne dönüşüyor doğu!

Şimdi, biraz da seçime girecek olan 4 partinin bu konuya ilişkin tutumlarını gözden geçirelim!

AKP 13 yıldır yaptıklarıyla, gözden çıkardıklarıyla hovardalık yolunu seçti! Satacak şey kalmayınca körfezden dolar dilenme turları başladı. Sonu belirsiz olmayan, sürdürülemez bir sürecin izleyiciliğinden vazgeç(e)miyor mutlak iktidarın partisi!

Ya MHP? Ekonomideki yetkili ağız Ahmet Kenan Tanrıkulu’na göre Türkiye ekonomisi batıdan koptukça kötüleşiyormuş! Bir iktisatçının ağzından çıkabilecek en şanssız sözler deyip geçelim!

yCHP’nin ekonomi konusunda fikirsiz olmadığını söyleyip, hakkını teslim edelim! Partideki iktisatçılar yeterli görülmemiş olacak ki; transfer gereği duyulmuş. Onlardan birisi olan hanımefendi İzmir 1. Bölge adayıdır. Selin Sayek BÖKE diyor ki; “Kapitalizme Uyum Sağlamalıyız!” Neresinden tutacağınızı bilemediğiniz bir saptama. Baskı, kağıt ve boya maliyetine dışarıya satacağımız bir paramız olmadığına göre uyum adına neler yapılacağı konusunda CHP iktidarını beklemekten başka çaremiz olmasa gerek!

Bir de, AKP’ye iktidar yolunu açan, bakanı olduğu hükümeti çökertmekle başladığı çıkışını, İsmail Cem-Hüsamettin Özkan ikilisine feyk atarak sürdüren Kemal Derviş faktörü unutulmamalı! Olası CHP iktidarının ekonomi bakanı olmayı kabul ettiğine göre AKP’nin ekonomi politikaları değişmeksizin sürecek demektir! Derviş’in mevcut ekonomi yönetimine övgüleri anımsanmalı!

Bölücü/ayrılıkçı misyonla donatılmış olan HDP’nin ekonomiye ilişkin sözü var mı? Duyan varsa bildirsin de öğrenelim! Olasılıkla federasyon/bağımsızlık sonrasına saklıyorlardır bu alandaki görüşlerini demekten başka bir şey gelmiyor elimizden!

Ekonomide üretime ve devletçiliğe göndermede bulunan bir parti var mı?

Seçime girmekle birlikte göz ardı edilen Vatan Partisi bu konuda dişe dokunur programa sahip tek parti olarak boy gösteriyor! Daha doğrusu bu karartma ve görmezden gelme ortamında boy göstermeye çalışıyor!

Kime oy vermeli sorusuna yanıt aranırken Türkiye’nin başındaki önemli dert ekonomiye ilişkin programlar, söylenenler ve verilen sözler göz önünde bulundurulmalı! İktidar partisi seçim sürecinde sadakaya yüklenecektir. Masanın başında oturan, kasanın anahtarını cebinde taşıyanın vazgeçilmez seçeneğidir.

yCHP ise, yılda iki aylık ikramiyeyle sınırladı ekonomi alanındaki sözlerini. Oysa, aynı partinin bir başka vekilinin ay aşırı ikramiye yasa teklifi varmış TBMM’ye verilmiş. Üzüm üzüme baka baka kararır diye boşuna söylememiş atalarımız. Örneğin, artık bir tarım ülkesi olarak anılamayacak Türkiye’de tarımsal üretim gerilemesi uzak olmayan gelecekte gıda krizine dönüşebilme potansiyeline sahipken; bu konuda tek sözün edilmiyor oluşu iktidar adaylarının sığlık göstergesi sayılmalıdır.

Son söz :

“Şimdi Devletçilik ve Üretim Zamanı!”

Ceyhun BALCI, 12.04.2015

YÜZ YILLIK YALAN

Yüzüncü yıldönümü gerekçesiyle sözde Ermeni Soykırımı iddiaları bağlamında fırtınalı günler yaşanıyor!

Şöyle bir soruyla başlamanın yeridir!

Bu soykırımın söz konusu olmadığı ama karşılıklı kırımdan kaynaklanan acılı olaylar dizisi neden çok daha taze olduğu zamanlarda değil de şimdilerde başımızı ağrıtıyor?

Atatürk’ün sağlığında ve yokluğunun ilk yıllarında ne Türkiye’de ne de dünyanın her hangi bir yerinde bunun adını anmak bile olanaklı mıydı? Hele hele bugünlerde olduğu gibi soykırım sürecini 1923’e dek uzatmak söz konusu olabilir miydi?

Elbette ve binlerce kez HAYIR!

Samsun’a çıkmış, Anadolu’yu karışlayarak milli mücadeleyi ilmek ilmek örmüş, yetinmeyip düşmanı tepeleyip denize dökmüş bir efsane karşısında akla getirilemeyenler neden bugün kolaylıkla seslendirilebiliyor?

Oysa, çok değerli araştırmacılarımızın ve tarihçilerimizin de tüm açıklığıyla ortaya koyduğu gibi tarihsel açıdan Türklerin, Ermenilere soykırım uyguladığı gibi bir saçmalıktan söz edilemez. Savaş koşullarında düşmanla işbirliğine ikna edilmiş bir unsurun, iç ve dış güvenlik açısından yerinin değiştirilmesidir yaşanan. Göç ettirme olarak da nitelenebilecek bu uygulama sırasında karşılıklı kırıma dayalı üzücü olaylar ve kayıplar yaşandığını kimse yadsımıyor.

Ama, şu anda başımızdaki dert bundan çok daha fazlasıdır! Örneğin, soykırım tanımının esin kaynağı olan Yahudilere karşı soykırım (holokost) söz konusu olunca Almanya’nın ya da Alman ulusunun suçlandığını duyanınız var mı?

Neden bu konuda Türkiye ve Türk ulusu suçlanıyor? Sırf bu durum ve soykırım zaman aralığının 1923’e uzatılmış olması bile konunun bir emperyal hedefe varma aygıtına dönüştürüldüğünün kanıtıdır.

Bilndiği gibi soykırım tanımı II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkmış bir gereksinimin ürünüdür. Nazi Almanyasının Yahudilere yönelik yok etme girişimleri soykırımın esin kaynağıdır. Bu bakımdan, 1948 öncesindeki hiç bir olayın hem zamansal bağlamda hem de tehcir sırasında yaşananların bu tanıma uymaması açısından soykırım olarak tanımlanması olanaksızdır.

Görüldüğü gibi, hem hukuksal hem de tarihsel açıdan Ermeni Soykırımı’ndan söz etmek olanaksızdır.

Bir fıkrayı anımsamanın sırasıdır!

Boks maçında karşıtından dayak yemekte olan boksör köşesine her gidişinde çalıştırcısının övgüsüyle karşılanmaktaymış. Çok iyi dövüşüyorsun, biraz daha çabalarsan adamın işini bitirmene ramak kaldı demekteymiş her raund arasında köşesindekiler. Dayak yemekten bezen boksör dayanamayıp patlamış! Madem ki ben çok iyiyim, söyler misiniz bana beni kim dövüyor?

Bizim Ermeni savları karşısındaki durmumuz da buna benzemiyor mu?

Tarihsel ve hukuksal açıdan yerden göğe kadar haklıyız! Ama, diğer yandan yeryüzünde 50 dolayında ülke parlamentosu Ermeni Soykırımı olmamıştır demeyi suç sayan yasalar çıkartmış! Hem de, Perinçek-İsviçre Davası AİHM’de yararımıza bir noktaya erişmişken.

Eksiğimiz bu gibi sorunların aynı zamanda siyasi düzlemde tartışma konusu olduğunu öngörememiş olmaktı. Tarihsel ve hukuksal gerçekler ne olursa olsun ülkeler düzeyindeki güç denemeleri siyasi ortamdaki baş ağrılarımızın nedeni olageldi.

1915 olaylarının çok daha tazeyken gündeme getirilememesine karşılık, 100 yıl sonra başımıza dert olması siyaset ayağının iyi yönetilememesi ile açıklanabilir.

Elimizde kapı gibi AİHM kararı varken, Perinçek-İsviçre Davası aracılığıyla çok iyi bir saha mücadelesi verilmişken Avrupa Parlamentosu’nun ülkelere Ermeni Soykırımı’nı tanımaları/olmamıştır demeyi suç saymaları doğrultusunda tavsiye kararı almaları aklımızı başımıza getirmelidir.

Gerçek ne olursa olsun siyasi mücadele eksiği tüm emekleri boşa götürecek olumsuz sonuçlara yol açabilmektedir. Yaşadığımız budur!

Buradan yola çıkarak anlı, şanlı ve de pek güçlü hükümetimizin hiç de güçlü ve dirayetli olmadığını saptamak durumundayız.

Özetle, tarihsel ve hukuksal düzlemde eksiğimizi yerine koymuş olduğumuz söylenebilir. Ama, bu iki düzlemin olmazsa olmaz siyasi destekten yoksun kalması başımızdaki dertten kurtulamıyor oluşumuzun biricik nedenidir!

Bu alandaki eskiklik ise ancak ülkesini ve ulusunu seven bir hükümetin kurulmasıyla giderilebilir! Bu eksik giderildiğinde ne satılmış akademisyenler, ne iliştirilmiş gazeteciler ne de diğer ayartılmış unsurlar sırtımızı yere getiremeyecektir!

Ceyhun BALCI, 09.04.2015

CUMHURİYET MEYDANI

http://www.aydinlikgazete.com/ozgurluk-meydani/cumhuriyet-meydaninda-toplaniyorlarmis-h67263.html
Bağlantıdaki yazıya göz atınız! CUMOK önderi Namık Kemal BOYA “Cumhuriyet Meydanı’nda Toplanıyoruz” temasıyla tanıtım yapan “yeni Cumhuriyet”i yazmış!
Cumhuriyet’ten uzaklaşanların, Cumhuriyet Meydanı’nda toplanıyoruz yollu sözleri nasıl karşılanmalı? İçeriğine bakılmazsa sevinilebilir bu söyleme!
Cilalı İmaj Devri’nde yaşadığımızı anımsayarak, cilayı kazımak ve altından çıkana bakmakta yarar var!
Cumhuriyet, Cumhuriyet’le yaşıt bir yayın organı! Milli Mücadele’nin, Cumhuriyet’in, Devrimler’in tanığı ve kuşkusuz destekçisi de olmuş bir kurum! Bu yönüyle bir gazeteden öte bir anlamı olduğu da not edilmeli.
Yasalar hiçe sayılarak, düzenbazlık kokan girişimlerle vakıf yapısı değiştirildi. Cumhuriyetçiler vakıftan uzaklaştırılırken, 2. Cumhuriyetçiler, liberaller ve bu tip insanların dümen suyundakiler karar verici konuma getirildi.
Çok değil 8-10 yıl önce Cumhuriyet gazetesi patronsuz yayın organı olmasıyla övünç duyardı. Gazetecilikten başka her işle uğraşan patronun yokluğu bağımsızlık ölçütü sayılırdı! Bugün gelinen nokta patronsuzluğun tek başına güvence sağlamadığı anlaşılmış oldu. Aymazlık, duyarsızlık, adamsendecilik hastalığı Cumhuriyet gazetesini de yenileştirdi!
Cumhuriyet düşmanı Ahmet Altan, ayrılıkçı/bölücü Sırrı Süreyya Önder Cumhuriyet’te yazabilir oldu.
Benzeri bir ele geçirme girişimi bundan çeyrek yüzyıl önce de yaşanmıştı. Şimdilerde gazeteye dönmesi olasılığından söz edilen Hasan Cemal önderliğinde bir grup işgalci Cumhuriyet’i yolundan saptırma girişiminde rol almıştı. İlhan Selçuk ve Uğur Mumcu’nun sağlığında işgale direnilmiş, direnişe katılan okurun boykotuyla satışlar dibe vurunca işgal sona erdirilebilmişti. Bugün de o deneyim anımsanırsa sonuç alınabilir! Çünkü, bu işgalci takımının önde gelen kaygısıdır para! Parasal kazancın olmadığı yerde bir dakika bile tutamazsınız bunları!
İkinci Cumhuriyetçi, liberal solcu(!), dönek ve belki de cemaatçi transferleriyle renklendirilen gazetede Cumhuriyetçilerin sayısı iki elin parmaklarına inmiş durumdadır. Azalsalar da geride kalanların bu duruma tepkisi ya yoktur ya da fark edilmeyecek denli cılızdır.
Bu noktada görev okura düşmektedir!
Cumhuriyet Meydanı’nda toplanma metaforu kullanıldığına göre küresel sulara açılan Cumhuriyet, bu sulardaki yolculuğunu Cumhuriyetçi okurun desteğiyle gerçekleştirme niyetindedir.
Tersine giderken, Mersin’e gider gibi yapmanın başka açıklaması olabilir mi?
Ceyhun BALCI, 09.04.2015

SEÇİMLER VE HDP ÜZERİNE

Öncekiler gibi çok kritik bir seçime gittiğimiz söyleniyor. Mutlaka doğrudur bu saptama! On üç yıldır neredeyse her genel ve yerel seçim böyle nitelendi. Hatta, halkoylamaları ve son Cumhurbaşkanı seçimi de böyleydi. Her birine takılmış bir kulp vardı!
Yaklaşmakta olan seçimin yıldızı olarak HDP belirlenmiş durumda! Elbette, bu bir gerçeğin değil yanılsamanın ürünü. Daha doğrusu yanıltma girişiminin!
Öncelikle vurgulamakta yarar var! HDP’nin bir siyasi parti olarak seçmenlerin oyunu alma isteği doğal bir durum. Her hangi bir kişinin oyunu bu partiye vermesi için kendince akılcı gerekçeleri de olabilir. Doğal olmayan, el birliğiyle HDP’ye oy isteme noktasına gelinmiş olması.
Geçmişte, eğilimi çok iyi bilinse de demokratik kitle örgütleriyle derneklerin seçimde destekleyecekleri partinin adını anmaları alışılmış bir durum değildi. Bugünlerde Alevi dernekleri başta olmak üzere bazı başka kuruluşların kurumsal olarak oy tercihlerini paylaştıklarına tanıklık edilir oldu. Hatta, anlaşıldığı kadarı ile tercih açıklaması yapmasa da bazı kurumlar adına bu türden açıklamalar yapılmakta. Bu, her geçen gün histeriye dönüşen HDP’ye oy isteme eğiliminin bir başka belirtisi olmuş durumdadır.
Düşünebiliyor musunuz?
İktidar seçeneği olan bir partinin genel başkanı, genel başkanının eşi, üst düzey yöneticileri ve hatta yeterince işleri yokmuş gibi belediye başkanları HDP’nin barajı aşarak TBMM’ye girmesi için duacı olmuş durumdalar. Daha ilginci ise eşyanın doğasına aykırı bu durumun hak ettiği tepki ve eleştiriyi görmüyor oluşudur.
Hiç olmazsa şöyle bir tepki neden gelişmiyor? Hatta, tepki de değil basit bir soru! HDP’nin TBMM’ye girmesi Türkiye için bu kadar önemliyse bu koroya katılan sizlerin partisine oy vermek için akılcı bir gerekçe gösterilebilir mi? HDP aşkınızdan, kendi partinize oy istemeye zaman ayırmayı düşünecek misiniz? Ya da HDP’nin TBMM’ye girmesi bu denli yaşamsalsa sizler de oyunuzu bu partiye vermeyi düşünecek misiniz? Durum böyleyse ayrı ayrı seçime girmenizin bir gereği var mı?
Siyasetçinin sınırları zorladığı ama sorgulanmadığı yerde gazete köşe yazarlarının HDP tutkusuna şaşırma gereği kalmıyor. Öylesine özendirme içindeler ki; kandırılmaya yatkın ve saf olsanız 7 Haziran’da koşarak sandığa gidip mühürü HDP’ye basabilirsiniz.
Böylelikle Türkiye’yi kurtarmış olmakla yetinmeyip, vicdanınızı temizlemeniz ve içinizi de rahatlatmanız söz konusu olmuş olur!
Türkiye siyasetinin oyuncuları hızla biri birlerine benziyorlar. Durum böyle olunca, seçmenlerin oy kullanma hevesleri köreltilmiş oluyor. Böyle bir durumda da öfke güdümlü patlayıcı davranışların tetiklenmesi kolaylaşıyor.
Şaka bir yana!
AKP + HDP = AKP – HDP
Aslında bu ve benzeri partilere seçmenin yöneltmesi gereken soru şu olmalıdır!(*)
T.C. Anayasası’nın ilk üç maddesi hakkındaki düşünceniz nedir? Bu maddelerle ilgili tutumunuzu açıklar mısınız? Bu soru sorulduğunda ve yanıtı alındığında yukarıdaki denklem doğrulanmış olacaktır!
Seçimlerde çılgınlığa yer yoktur! Sağduyulu seçmenin bu gibi patlayıcı davranışlardan uzak durması gerekir.
Ancak, AKP+HDP yıkıcılığının karşısında durması gerekenlerin de gereksiz HDPseverlikten uzak durmaları bir başka önemli gerekliliktir.
Ceyhun BALCI, 08.04.2015
(*) Bu soruyu geçen Cuma günü Mustafa Mutlu’nun Kral Çıplak programına konuk olan TBB Başkanı Metin Feyzioğlu seslendirdi. Çok yerinde ve can alıcı bir soruydu.