cumhuriyetciyorum

Geçen dönmede ABD başkanlığı yapan Donald Trump sıradışı kişiliğinin yanı sıra kabalığıyla ve yozlaşmışlığıyla da izler bıraktı gerisinde. Bu yanıyla dünya kamuoyunun ilgi alanında olmasına şaşırmamak gerekir.

Ama, bu olumsuzluklardan yararlanarak işi NATO ve emperyal seviciliğine de vardırmamak gerekir.

Cumhuriyetle adaş ve yaşıt gazeteye Londra’dan yazan Elçin Poyrazlar “Trump 2.0” başlıklı yazısında tam da bunu yapmış.

Emperyalist ülkelerdeki politik saflaşmayı sağ-sol çelişkisine indirgemek daha baştan yapılan önemli hatadır. Bu ülkelerdeki sağ-sol ayrımının yapay olduğunu anlamak zor değildir.

Örneğin Almanya’da “sosyal demokrat” etiketi taşıyor diye bu addaki partilere yakınlık duymak ya da sırf “yeşil” adı taşıyor diye sözde çevreci partilere sıcak bakmak tarihsel yanılgılara sürükleyebilir kişiyi.

Koskoca Almanya’yı ve doğal olarak onunla birlikte AB’yi ABD’nin vasalı yapanların sosyal demokratlar ve yeşiller olduğunu görmezden gelirseniz sosyal demokratçılık ve yeşilcilik oynamayı sürdürebilirsiniz.

Bu güdüyle yaklaştığınızda ABD’de Demokratlara yakınlık duymanız akla yakın görünebilir.

Ukrayna’yı Rusya’ya karşı savaşa sürenler de, İsrail’i Filistin’de kayıtsız, koşulsuz destekleyenler de ortanın solunda olduğu sanılan, kimi çokbilmişlerimizce sosyal demokratlıkla özdeşleştirilen (sosyal) demokratlar değil mi?

Trump seçilirse Rusya, Çin ve İran gibi otokrat ülkeler için fırsat doğarmış yazarımıza bakılırsa. Yaşamını sürdürdüğü İngiltere’nin yakaladığı sığınmacıları yüzer gettolarda tuttuğunu, İngiltere karasına ayak bile bastırmadığını bilmiyor olabilir mi Trump karşıtı, Biden tutkunu hanımefendi?

Trump iktidara gelirse Ukrayna’ya desteğini çekebilirmiş. Buna üzülen sayın yazar Rusya’nın başka ülkelere yönelik iştahının kabarmasından kaygılanarak emperyal seviciliğini perdelemekten geri durmamış.

ABD baskısı ve denetimi olmazsa İsrail’in Filistin’de daha da azgınlaşabileceğinden kuşku duymaktan alamamış kendisini yazar hanımefendi bunca karmaşada.

Sanırım haberleri izlememiş.

İsrail’in Gazze saldırganlığı başlar başlamaz sınırsız destek sunan Biden ve başta dışişleri bakanı olmak üzere ABD yönetimi değil miydi?

Trump’ın yabancı ülkelerde asker bulundurma isteksizliği ilk bakışta olumlu gibi görünse de uzun erimde ortadoğuyu içinden çıkılmaz bir savaş bataklığına sürüklermiş.

Trump’ın Tayvan konusunda Çin’le uzlaşması olasılığı da dünyanın geleceği bakımından hiç olumlu bir durum değilmiş yazarımıza göre. Bu uzlaşının korumasız kaldığını düşünen Japonya ve Güney Kore’yi nükleer silah edinmeye yöneltmesi olasılığından söz ederek hiç akla gelmeyeni dışavurmuş.

Trump’ı ilk dönemi boyunca baskıcı rejimlerle her türlü alışverişe girmekle de suçlamaktan geri durmamış!

İlahi Elçin Poyrazlar!

Cumhuriyetle adaş ve yaşıt gazetede yazıyor olmakla birlikte emperyalizmi hiç ama hiç anlamamışsınız.

Obama başkan olduğunda Van’da bir besicimizin onlarca koyununun Obama onuruna kurban ettiği yazılmıştı basında. Hiç kuşkum yok o olay da sizi fazlasıyla heyecanlandırmıştır.

Trump ya da Biden?

Bu ikiliden hangisinin ABD başkanı olacağına bırakalım da Amerikan seçmeni karar versin!

Yazıyı bir soruyla bağlamış olalım!

Trump ABD başkanı olsaydı dünya şimdikinden iyi mi yoksa daha kötü mü olurdu?

Umalım, dileyelim!

Londra’dan yazan Elçin Poyrazlar bu yalın soruyu da aklına getirsin ve yanıtı üzerinde düşünsün!

Bu yazı her şeyin ötesinde aydın bozgununun belgesi olarak geçmiştir tarihe.

Eleştirime konu olan yazının 9 Şubat 1934’te imzalanan Balkan Paktı Antlaşması’nın yıldönümüne rastlamış olması ayrıca acıklı bir durumdur.

Son bir soru!

Londra’da yaşamak NATO’culuğu ve emperyal seviciliğini kaçınılmaz mı kılıyor?

Cumhuriyet tarihinin en büyük yıkıma yol açan kıranlarından birisinin yıldönümünü geride bıraktık.

Haklarını verelim!

Ekranlarda ve basında yok yoktu.

Titrek sesli, ağlamaklı tipler izleyenlerin gözlerini nemlendirmeyi başardılar. 

Eşsiz dayanışmamızdan, yardımlaşmamızdan ve elbette başarılarımızdan dem vurup ahaliyi duygu selinde boğmaya vardırdılar işi.

Bunca izlenceden sonra vicdanlar temizlendi ve akça pakça oldu kuşkusuz.

Neyse ki pek az kimse bu kırandan sonra, yaşadıklarımızın akılsızlığımızdan kaynaklandığını dile getirdi de duygu yüklü güne gölge düşmemiş oldu. 

Kayıplar ve onların içinde çocuklar

Duygusal fırtınada boşlukta yankılanıp giden seslerden birisi ve önemlisi de kayıplarla ilgili olanlardı.

Yıkıntıdan sağ olarak çıkartılan, cankurtarana ya da hastaneye teslim edilen ama yer yarılıp da yerin içinde kaybolanlar.

Kırka yakın çocuğumuzun kayıp olduğu savları dile getirildi. 

Öldükleri belgelenmediğine göre sapkın tarikatların ağına mı düştü bu kimsesiz evlatlarımız?

Yoksa, kimsesizliklerinden yararlanılarak taze organlarıyla başkalarına can mı oldular?

Araştırmaya değmez miydi?

“Cumhuriyet kimsesizlerin kimsesidir”

Kurtarıcılar ve Cumhuriyetin kurucuları geleceğimiz olan, milletin temel taşı çocukları her şeyin önüne koymuştu.

Birinci Dünya Savaşı sırasında ve Milli Mücadele’nin ilk döneminde Doğu cephesinde 4000’den çok çocuğa kol kanat gerdiği bilinir örneğin Kâzım Karabekir’in.

Yaptıkları belgelidir.

İlgilisi “Çocuk Davamız”ı okuyabilir.

Mustafa Kemal Paşa da geri kalmamıştır savaşın kan ve barut kokan meydanlarında çocuklara ilgi ve sevgi göstermede. 

Doğu cephesinde Bitlis, Muş, Diyarbakır’daki görevi sırasında rastladığı kimsesiz çocuklardan edindiği evlatlar olduğu bilinir.

Atatürk sığırtmaç Mustafa’yla

Bir tanıklığı da oldukça dokunaklıdır.

Muş yakınlarında bir karı kocanın peşine düşmüş ağlayan bir çocuk çeker dikkatini Paşa’nın.

Çifte seslenerek çocuğu niye ağlatıyorsunuz diye soracak olur. 

Aldığı yanıt : “O, bizim çocuğumuz değil ki!”

Belli ki anasız babasız kalmış bir öksüz, yetimdir. Peşine takıldıklarını ana-baba yerine koymuştur.

Milli Mücadele sonrasında, Cumhuriyet kurulmazdan önce Dr Mehmet Fuat (Umay) mart 1923’te ABD’nin yolunu tutar. 

Haftalar süren, yolu farklı şehirlere düşen konukluğunda ABD’deki Türklerden ve Müslümanlardan kuracağı Çocuk Esirgeme Kurumu için yardım ve bağış toplar.

Cumhuriyetin kimsesizlerin kimsesi olmasından birkaç kesit paylaşmış oldum.

Daha niceleri eklenebilir.

Cumhuriyetin 100. yaşına yerkabuğu bozgunuyla girmesi hiç kuşkusuz hepimizi üzdü.

Cumhuriyetin 100. Yaşında Cumhuriyetin başındakilerin çocuklarımıza sahip çıkamamış olduğunu düşündüren görüntü üzüntünün ötesinde yüreklerimizi dağladı.

Cumhuriyetin son zamanlarda soyut bir olguya indirgenmesi çabaları yanıltmasın!

Cumhuriyet insanına, çocuğuna, geleceğine sahip çıkmanın görkemli adıdır gerçekte!

Deprem, Cumhuriyeti yozlaştıranların maskesini düşürmüş oldu.

Maskeler düştü düşmesine de bu uğurda paha biçilmez bedeller ödendi…

Çocuklarımızın, kadınlarımızın ve elbette sayısız insanımızın başına gelenleri Cumhuriyeti başına gelenlerden ayrı tutabilir miyiz?

Kaygıyla…

“Dünyayı Kurtaran Adam”

“Turist Ömer Uzay Yolunda”

“Astronot Niyazi”

İlk anda aklımıza geliveren ve uzay tutkumuzu yansıtan yapıtlar.

İnsanın aya ayak basmasıyla birlikte hız kazanan bilimkurgu akımının Türkiye’de boy göstermemesi düşünülemezdi.

“Soğuk Savaş” sırasındaki saygınlık da sağlayan önemli yarış alanıydı uzay çalışmaları.

Bu sırada hem batıdan hem de doğudan ABD ve SSCB dışındaki ülkelerden de gökmenlerin uzaya çıktığı anımsanabilir. Her iki taraf da bağlaşıklarını uzaya taşımıştı. Batı kampının çoğu zaman uyumlu üyesi olan Türklere her nedense sıra gelmemişti.

Geçtiğimiz yıllarda doğrudan Cumhurbaşkanı hiç gerekli ve anlamlı değilken “Aya sert iniş”ten söz etmişti.

Kamuoyunun ilgisini çekme amaçlı, “bizden önce uzay yoktu” tadında bir çıkıştı. Aya sert iniş işlerin zora gittiği sırada başvurulan “ivedi durumda camı kırınız” eşdeğeri bir söylem olmuştu.

“Aya sert iniş” bile hem teknolojik hem de parasal bakımdan uzağımızdayken bilet bedelini ödeyerek de olsa uzay yolcusu olmak iktidar açısından tepe tepe kullanılacak gelişmedir.

Bu konuda ne söylense iktidarın arka bahçesini uyandırmak ya da bilince kavuşturmak olası görünmüyor.

Özetle, Türkiye yeni bir kördövüşü alanı kazanmıştır diyebiliriz.

Olayın bu yönünü bir yana bırakıp çok konuşulmayan yanına değinelim.

Uzaya çıkan ilk Türk Alper Gezeravcı!

Her ne kadar eleştirilse de uzaya çıkmak belirli ölçütlere sahip olmayı gerekli kılıyor. Bu ölçütlere sahip Türk’ün bir hava kuvvetleri pilotu olduğunu anımsatmakla başlayalım.

Türk ordusunun onurlu, gururlu pek çok üyesi gibi o da kumpaszede!

Aklandıktan sonra ordudaki eksiklik koşullarında sivil pilotluğu bırakarak vatan görevine koşanlardan.

Yaşadığı tüm olumsuzluklara karşın ülkesine bağlılığını yitirmeyenlerden.

Liyakatinin eksiksiz olduğu kuşkusuz.

Son yıllarda asker pilotlara THY’nin iş vermekten kaçındığını ekleyelim.

Her türlü hoyratlığa karşın uzaya gönderecek Türk’ü hava kuvvetlerinde bulmuş olmamız ibretlik bir olgu.

Bugün devletin doruğundan başlayarak bakanların, bakan yardımcılarının, çoğu üst düzey bürokratın, valilerin ve başka kamu yöneticilerinin künyesinde “imam hatip” olduğunu okursunuz.

Olur olmaz, yaraşır yaraşmaz dinlemeden hemen her konuma “imam hatipli” yerleştirme kötü alışkanlığı iş uzaya çıkacak Türk bulmaya gelince duvara çarpmış olmalı.

Parasıyla da olsa uzay yolcusu olabilmek belirli özellikler ve üstünlükler gerektiriyor.

İktidar için bu çok önemli olmasa da uzay yolculuğu başkalarınca düzenlendiği için “hakkaniyet” ve “liyakat” bir kenara konamıyor.

Bu kez bir hak edenin başarısıyla gururlanacağız.

Eklemekte yarar var!

Şimdi yerinde yeller esen askeri okullar ve harp okulları kendi alanındaki sivrilmelerinin yanı sıra Türk yüksek öğretiminde yarattıkları nitelik ve düzeyle de ünlenmişti.

Bugün FETÖ’den yakınanların da aralarında bulunduğu sayısız ilgisiz ve bilgisiz yetkilinin şaşkın bakışları arasında yozlaştırılan askeri eğitim, öğretim ve sağlık kurumlarını kapatmak yersiz bir gerekçenin ürünüydü.

Hemen her kapıyı açan imam hatip anahtarı uzay yolu kapısını açamadı.

Gezeravcı uzay yolculuğuna Ata’nın sözleriyle başladı!

“İstikbal göklerdedir!”

Bu sözler Atatürk’ü “yakaya takılacak resim” olgusuna indirgeyenlerin kulağına küpe olur mu dersiniz?

Etnik ayrılıkçı terör son 40 yılda kendisini göstermiş gibi görünse de varlığı Cumhuriyetle yaşıttır.

Son 40 yıldaki değişiklik dünyadaki dengelerin farklılaşmasıyla sözde müttefiklik anlayışının da evrilmesidir.

Aynı ittifak içinde, NATO’da yer alan ABD-Türkiye ikilisinden Türkiye NATO’culuktan şaşmazken NATO’nun baş oyuncusu ABD müttefiki Türkiye’yi örselemekten geri durmuyor.

Birkaç çift söz de iç cepheye söylenmeli!

Kısa aralıklarla yaşanan ve bir kezde çokça askerimizi aramızdan alan terör saldırılarından dil ucuyla da olsa rahatsızlık duymayan iki yapı var. Her ikisine de parti demeye dilim varmıyor.

HÜDAPAR ve DEM Parti!

İlki iktidarın bağlaşığı. Bu sayede girdiği TBMM’de federasyon isteğini dile getirme özgüveni içinde olduğu görüldü.

İkincisinin etnikçiliği ve ayrılıkçılığı da kuşku götürmez gerçek. Şimdilik ana muhalefet partisi CHP’nin öncelikli ilgi alanında.

Bu tabloya bakınca Türk siyasetinin önde gelen oyuncularının terör saldırıları sonrasında döker gibi yaptıkları gözyaşlarının sahte olduğunu anlamak zor değil.

Bu arada, böylesi bir ulusal güvenlik sorunu karşısında Cumhurbaşkanının iki parti önderiyle iletişim kurmasına karşılık muhalefeti yok sayması da bir başka iç cephe sorunu olarak tarihe geçmiştir.

Türkiye, Atatürk’ten sonra yaşadığı sapmayı NATO’ya girerek yerleşikleştirdi. Üstelik bu doğrultuda Mehmetçik’i Kore’de ölüme göndermek gibi üst perdeden bir eylemle çıktı sahneye. Bu anlamsız, onursuz ve akılsız davranışı sergileyenleri ve Türkiye’yi NATO bataklığına sokanları olumsuz şekilde anmış olalım.

NATO için ölen Türkler, bugünlerde NATO için(de) ölüyorlar.

Şehitlerin sıvasız evleri, çadırdan hallice ısıtıcısı bile olmayan barınakları kamuoyunun ilgisini çekiyor. Duygusallığa karışan öfke sorunun özünü ıskalamayla sonuçlanıyor.

Başı ağrımasın diye askeri ölme göreviyle donatan iktidar şehit ailesinin çadırına alın şu ısıtıcıları da projektörler üzerimizden uzaklaşsın demeye getiriyor.

Kaba ve bir o kadar içtenlikten yoksun bir davranış olarak not edildi.

Bu arada, Türkiye’nin içine düştüğü açmazın baş nedeni olan siyasetin şehitler üzerinden oy kazanımı derdine düşmüş olması da ibretlik bir başka durum olarak kendisini göstermiştir.

NATO’culuktan vazgeçemeyen siyasetimize son dönemin iktidarını da ekleyebiliriz. İçeride coşkulu ve tutkulu kitlelere “Kahrolsun ABD” diyenlerin dışarıda NATO’culuktan şaşmamaları adamakıllı irdelenmeyi hak ediyor.

ABD’nin ve ona eklenen pek çok Avrupa ülkesinin Türkiye’den toprak koparmaya çalışan etnikçi teröre destek olduğu, hiç olmazsa yüreklendirdiği su götürmez gerçektir.

Durum bu denli açık ve ortadayken termal kamera gördü mü görmedi mi ya da İHA’lar SİHA’lar uçtu mu uçmadı mı türünden anlamsız tartışmaların ateşini harlamak hedef saptırmanın ötesinde anlam taşımamaktadır.

Önceki yıllarda kışın paydos eden PKK terörünün kış ortasında devinime geçmiş olması düşündürmenin ötesinde gerçeği gözümüzün içine sokan gelişme sayılmalıdır.

Ne yapmalı?

Devlet aklını öne çıkartmalı!

Bundan birkaç gün önce MİT’in kuruluş yıldönümünde salonda bulunan MİT görevlilerinin görsellerini kamuoyuna sunan devletin aklını çoktan yitirmiş olduğunu söylesek abartmış olur muyuz?

Süper akıllı topluma doğru yol alınan günümüzde her şey, her nesne akıllanırken devletimizin akıldan yoksunlaşması korkunç bir durumdur.

Misakı iktisadisi bozguna uğramış bir ülkenin bu yetmezmiş gibi aklını da yitirmiş olma belirtileri göstermeye başlaması karamsarlık kaynağımızdır.

NATO için ölmüştük!

NATO için(de) ölmeyi sürdürüyoruz.

Üç çeyrek yüzyıldır değişen ne?

Yakında TBMM İsveç’in NATO’ya girişini oylayacak. TBMM’nin tulum çıkartarak onayı kimseleri şaşırtmayacak. Birkaç karşı oy şeref golü niyetine sevnidirecek. NATO’cu Türk siyasetinin foyası bir kez daha ortaya çıkacak.

Geçenlerde 100 yaşında bu dünyadan göçen Kissinger ‘ın şu sözleri özümsenmeye değer : “ABD’nin düşmanı olmak tehlikeli olabilir ama dostu olmak ölümcüldür!”