SAVAŞ VE ÇOCUK

I. DÜNYA SAVAŞINDA ÇOCUKLAR(*)

Sonuna geldiğimiz 2014 aynı zamanda I. Dünya Savaşı’nın başlangıcının 100. yılıydı! Dünya ölçeğinde önemsenen bir yıldönümü olmasında şaşırılacak bir durum yoktu! Bu önemseyişe yıl içinde yolumun düştüğü İtalya ve Sırbistan’da tanıklık ettim. Hatta, Sırbistan’da savaşı başlatan kıvılcımı çakan Gavrilo Principe’nin kahramanlaştırıldığı ayrıntısını da paylaşmalıyım.

Türkiye’de işler başımızı aştığı için midir bilinmez konuyla ilgili olduğumuzu söylemek güç!

Oysa, fırsatı kaçırmış sayılmayız!

Biz Türkler için I. Dünya Savaşı önüyle sonuyla 10 yılı aşkın bir zaman dilimini kapsamıştır! 1911’de Libya çöllerinde başlayan savaş serüvenimiz 1912’de Balkan faciası ile sürmüş ve bu esaslı girişi I. Dünya Savaşı izlemiş. Neredeyse ara vermeksizin Milli Mücadele sürecine giren bizler mutlu sona eriştiğimiz için midir bilinmez ama gereğince üzerinde durmamışızdır bu çok önemli onyılın!

Biz kaçsak da tarih baba bizi kovalamayı sürdürecek! Örneğin, önümüzdeki yıl savaş trajedisinden “soykırım” çıkartanların başımıza açtığı derdin 100. yıldönümünde görünürde Ermenilerle ama gerçekte emperyalizmle yaman bir çelişme içinde olacağız!

Yakın tarihi bilmek bu bakımdan çok önemli!

Bir avuç Türk “Ermeni Soykırımı emperyalist bir yalandır!” diyerek önemli bir tabuyu yerle bir etti.

Buna eklenebilecek diğer gerçeklerin bu önemli başağrımızı dindirmede önemli olduğı kesindir.

Savaşlarda gerçekleşen can kayıplarının geri planı sayılarla geçiştirilir. Şu kadar dul, bu kadar yetim denilir geçilir. Oysa, bu sayıların önde gelen öznesi olması gereken çocuklara ilişkin dokunaklı betimlemeler ve öyküler neredeyse yoktur!

Bu yokluğa son veren bir kitap okurla buluştu!

Söz konusu çocuklar olunca onları en iyi anlatacak olanlardan birisinin de bir çocuk hekimi olması doğal karşılanmalı!

Nejat AKAR hekim titizliği ve çocuk hekimi sevecenliğiyle bu eksiği kusursuz şekilde giderdi!

Aralarında kendime ait olanın da bulunduğu pek çok kitabın tanıtımını yapmışlığım oldu! Bu tanıtımın bir ayrıcalığı var! Kitap arkasını yazma ayrıcalığı ve onuru bendenizin oldu! Bu durum kitabı herkesten önce okuma fırsatı vermiş oldu bana!

Kapak arkası küçücük bir kesit sunuyor kitapla ilgili! Çok daha fazlası, dokunaklısı ve sarsıcısı kitapta!

Okunmalı!

Bu kitap 2015’te kapımızı çalacak olan öldürücü darbeyi savuşturmada işe yarayacaktır!

Prof Dr Nejat Akar’a emeğine sağlık demeyi unutmadan…

Ceyhun Balcı, 06.12.2014

(*) I. Dünya Savaşında Çocuklar, Prof Dr Nejat Akar, Günebakan yayınevi, Aralık, 2014.

KABAK TADI
Önümüz seçim! Altı ay uzakta ama daha da yakınlaşabilir! Açılım bir kez daha ısıtılırken, olası senaryolardan birisi de seçimleri öne alıp, vatandaşın oyunu cebine koyduktan sonra yola devam edip, Öcalan’a hazır olduğu öne sürülen halkımızı bu halk önderiyle buluşturmak!
Ülkemizin başındaki dert yalnızca AKP iken, y CHP’nin eklenmesiyle birlikte dert sayısı hiç yoktan ikiye çıkmış oldu! Birkaç yıl önce Türkiye’yi kurtarmaya çalışmaktaydık! Şimdi ise, önce CHP’yi kurtarma derdine düştük! Onu kurtaralım ki, o da ülkeyi kurtarsın! Ne kadar kullanışlı ve pratik bir hedef değil mi?
Tam da bu sırada eli kulağında olan “Oylar bölünmesin” korosu ses vermeye başladı!
İşte birkaç örnek!
Deneyiminden ve iyi niyetinden kuşku duyulmayacak olan Atilla Sertel açılışı yaptı!
http://www.sansursuzhaber.com/dosttan-dostlara-bir-uyari-320295yy.htm
Bedri Baykam da bugünkü (02.12.2014) yazısıyla oylar bölünmesin demeye getiriyor!
http://www.cumhuriyet.com.tr/koseyazisi/153013/Muhalefete_intihar_Yollari_Onerileri.html
Barajın geçerli olduğu koşullarda her iki değerli yazarın görüşlerini göz ardı etmek olası değil elbette! Seçenek arayanlara ayar veren düşünceleri hiç kuşkusuz anlamlı ve önemli!
Ancak!
Y CHP’nin giderek yörüngesine girmekte olduğu olumsuzluğun farkında olmamaları da olanaksız olduğuna göre; çok değerli yazarların ve onlara katılacak diğerlerinin yanıtlaması gereken bir soru var!
Benim gibi ulusalcı duyarlılıkları olan başka pek çok kişinin de yanıtına ilgi duyduğu bir sorudur bu! Genel tutum ve dünya görüşü bakımından her iki değerli yazarın da benim duyarlılıklarımı taşıdıklarından kuşku duymadığımı da eklemek isterim!
Dersimli Kemal önderliğindeki y CHP’nin dincilik ve etnikçilik paydasında öne çıkması; ulusalcılık ve Kemalizm paydasından ise kopması nasıl açıklanacaktır? Özellikle son yıllarda falancaya yaramasın diyerek kullandığımız oyların sayısını unutmuş durumdayız! Barajı umacı olarak kullanıp tabanı da ürkütmeksizin ilkelerden ve düşünsel köklerden kopuşun nereye varacağı konusunda bizlerin bilmeyip de değerli yazarların bildiği bir şeyler var mıdır? Böyle bir kopuşun hayırlara vesile olacağı doğrultusunda çok özel bilgileri varsa eğer onu da esirgememeleri basın etiğinin gereği değil midir?
Aydınlatırlarsa sevineceğim!
Bunu yapmazlarsa oylar bölünmesin korosunun artık kabak tadı vermekte olduğunun altını özellikle çizmek istedim!
Ceyhun BALCI, 02.12.2014

LAİKLİK

Laiklik sözcüğünün türediği Yunanca köklere bilmem kaçıncı kez değinip de zaman savurganlığı yapmanın gereği yok!

Tanımlamayı “Din işlerini devlet işlerinden ayrıma” ile sınırlı tuttuğunuzda da sığ sularda dolaşmış olacağınız kesindir. Geminizin her an şapa oturması olasıdır!

Varsayalım!

Öyle bir ülkede yaşıyorsunuz ki; kamuoyunun % 99.9’u A dinini benimsemiş, bu ezici çoğunluğun % 99.9’u da y mezhebinden olsun!

Bu ezici üstünlüğün toplumsal yaşama yansıması laiklik ilkesinin çiğnenmesi anlamına gelecektir. Başka deyişle laik ortam inancın gözler önüne serilmesi önüne engel çıkartır. Oldukça buyurgan ve bir o kadar da dayatmacı bir tutum algısı yaratmış olmalıdır bu saptama! Özel alanın konusu olan dinsel inancı bir özgürlük konusu olarak gördüğünüz sürece işin içinden çıkmanız da olanaksızlaşır! Bu algı var olmayı sürdürdükçe aydınlanma tarihi de hiçe sayılmış olacaktır!

Laiklik devletin bir dini olduğu anlayışını kökünden yadsır! Bu yaklaşım gereğince, laiklik inançla gündelik yaşam, dolayısı ile de akıl arasına duvar örmeyi amaçlar! Çoğunlukta da olsa bir inanç laiklik ilkesinin geçerli olduğu yerde toplumsal irade üzerinde egemen olmayı aklının ucundan bile geçiremez!

Türbana gelince! Günümüz insanının özgürlük ve demokrasi budalalığı güncel engizisyonun koçbaşına dönüşmüş olan türbanın arayıp da bulamadığı ortamı ve fırsatı sunmuş olur karanlık özlemcilerine. Laiklik, böylelikle insanları ve toplumun bütününü dinsel bağnazlıktan koruyan sigortadır! O sigorta attığında ve bu duruma izleyici olunduğunda bugün Türkiye’de yaşananlara şaşmamak gerekir. Laiklik dinsel inancın inanç olmaktan çıkartılıp yönetsel bir aygıta dönüştürülmesi önündeki olmazsa olmaz engeldir. Bizimkisi gibi toplumlarda laiklik ilkesinin boy hedefi yapılmasının bir de bu açıdan irdelenmesinde yarar vardır.

Kant’ın tanımını anımsamanın tam da sırasıdır! Ona göre, aydınlanma insanın kendi hatası sonucu içine düştüğü ergin olmama durumundan yine kendi çabasıyla kurtulması demektir. Bir başka şekilde tanımlamak gerekirse aydınlanmamış insan aklını kullan(a)mayan insandır. Aklını kullanarak aydınlanan insan bir kez daha karanlığa düşmemek için laiklik güvencesiyle donatmıştır yaşam alanını! Çoğunlukçuluk yerine çoğulculuğu sürdürebilmenin biricik güvencesidir laiklik. Çünkü, bugünün Türkiyesi’nde olduğu gibi akıl ve bilimin çoğunluk tercihleriyle yenilgiye uğratılması olasılık dışı değildir!

Özetle, laiklik aklın inanç, bilimin de din baskısından uzak tutulması demektir. Dolayısı ile laiklik edilgen bir kavram olmaktan çok etkin ve yerine göre militan bir güç olarak da göstermek zorundadır kendisini!

Bu bilinçle donanmış olan Rennan Pekünlü’nün türbana karşı verdiği savaşım gerçekte insanın aklına sahip çıkması, onu kullanma iardesi gösterme savaşımıdır! Rennan Pekünlü çok iyi bilmektedir ki; insan aklı ve bilim bir kez laiklik korumasından çıkartıldığında, o toplumun karanlığa yuvarlanması an sorunudur!

Duyarlılığı, direnci ve dik duruşu bu yüzdendir! Laiklik hiç bir şekilde onun kişisel sorunu olmamıştır, olamaz da! Her gerçek bilimci gibi o da toplumcu yaklaşımı gereği öne atılmış ve kendisini yakmakta ikileme düşmemiştir!

Bu nedenle, Rennan Pekünlü’ye destek olmak onunla kişisel bir dayanışma içinde olmanın yanı sıra toplumu karanlıktan uzak tutmanın da bir gereğidir!

Rennan Pekünlü olayında ona destek çıkmakta ikileme düşmeyerek öne atılan kişi ve kurumları saygıyla selamlarken; uzakta duran, dur bakalım ne olacak diyerek ortamı koklayan ve hatta ilgisiz, duyarsız ve aymaz tutum alanlara baskıyı artırmak, onları da bu savaşım cephesinin bir bileşenine dönüştürmek yaşamsal bir görevdir!

Bu yaşamsal görevden ve savaşımdan kaçanların bırakınız aydın sıfatı taşımalarını insanlıklarının bile tartışma konusu edilmesi gerekir!

Ceyhun BALCI, 30.11.2014

Not : Bu yazıda Henri Pena-Ruiz’in Laiklik Nedir (Gendaş Kültür, 2007) kitabından esinlenilmiş ve alıntılar yapılmıştır.

NÜ(!)
“Ben böyle sanatın içine tükürürüm”
(Melih GÖKÇEK, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı )

“…Ancak sergideki bazı nü tabloların üzerlerinin “tülbentlerle” örtülmesi dikkat çekti.”
(Gaziantep)

http://www.milliyet.com.tr/2007/11/23/son/sontur33.asp

“Şehnaz Aykaç’ın Yeminli Mali Müşavirler Odası Sanat Galerisi’nde açtığı ve 54 eserin bulunduğu ‘Yaşamdan Boyutlar’ sergisinde bulunan 25 nü tablo ‘ahlaka uygun olmadığı’ gerekçesiyle kaldırıldı.
(İstanbul)

http://www.sondakika.com/haber-nu-tabloya-sansur/

İstanbul’da CRR’de edebe aykırı tablo sergi dışı bırakıldı.

http://www.birgun.net/news/view/bu-bir-meme-olayi-degildir/9003

“Laiklik tehlikededir diyemem!”
Kemal KILIÇDAROĞLU
http://www.gazetevatan.com/-laiklik-tehlikededir-diyemem–330312-siyaset/

Anayasa’nın gereğini yerine getiren Prof Dr Rennan PEKÜNLÜ’yü cezaevine uğurlamak için gün sayıyoruz!
http://www.aydinlikgazete.com/guendem/57046-bilim-ve-aydinlanma-mucadelesinin-adi-rennan-pekunlu.html

“Sanat”a yaklaşıma ilişkin üç örnek!
Farklı tonlarda üç tepki : aşağılama, sansürleme ve yasaklama!
Tümüyle bireylere ilişkin tepkilerin öznelliğinden de kuşku duyulamaz! Günün birinde, ortam da uygunsa eğer birilerinin bu türden tabloları yapanları, heykelleri yontanları “günahkâr” olarak nitelemesi kimseyi şaşırtmasın!
“Laiklik” kavramı basmakalıp tanımlarla belletilip içeriğinden arındırıldıkça, toplumun da böylesi önemli olaylara kayıtsızlığı rastlantı sayılmamalı.
Oysa, biraz ayrıntılı düşünüldüğüne bu üç olayın önemsenmesi gereği anlaşılacaktır.
“Sanat” aydınlanma sürecinin önemli bileşenlerinden biri olduğuna göre sanat yapıtlarına yönelik bu tavırların aydınlanma değerlerine de saldırı olduğu çok açıktır!
“Laiklik” çoğumuzun bildiği gibi “din işlerinin devlet işlerinden ayrılmasıdır”. Yalnızca bu kadar mıdır? Oysa, son zamanlarda öne çıkartılan bir başka vurguyu da anımsamadan geçmemek gerekir.
Buna göre “laik devlet”in tüm inançlara eşit uzaklıkta olduğu söylenip durmaktadır. Bir ölçüde doğrudur. Ama, o laik devlet aynı zamanda özel alanda kalması gereken inanca ilişkin öğelerin kamusal alana taşınması karşısında yansız ve nesnel davranabilir mi? Hatta, tersine böylesi girişimler laikliğe, inancın aklı, dinin de bilimi sindirmesi olasılığına karşı tetikte olma görevini yükler.
Bu tanımlar ışığında tablolarda var olduğu savlanan “edep dışılık” gerekçesi ile sergilenen bağnazlık “laiklik” ilkesinin çiğnenmesi anlamı taşır!
Böyle bir gidişin gelecekte yol açması olası felaketleri kestirmek için akademik araştırmalar yapmaya gerek olmadığını söylemeye bilmem gerek var mıdır?
Yeni yılın ilk saatlerinde gaz sızıntısı nedeniyle yaşamdan kopan gençlerimize yönelen bağnazca yakıştırmalar da, daha birkaç gün önce alkol aldıkları gerekçesi ile saldırıya uğrayan insanlardan birinin ölmesi de belleklerimizdeki canlılığını koruduğuna göre; günümüz Türkiyesi’nde akıl ve bilimin inanç ve din bağnazlığından korunmaya muhtaç duruma düşürüldüğünü söylemek abartılı bir saptama olmasa gerektir.
Bu noktada, seksen beşinci yaşını kutlayan Cumhuriyetimiz’in hızla dalya demeye doğru yol aldığını göz önünde tutarak, bu duruma gönderme yapmakta yarar var!
Geçen yüzyılın başında dünyaya örnek olmuş bir ulusal kurtuluş savaşı vererek emperyalizmi yenilgiye uğratan, orada kalmayıp bir ulus-devlet kuran, devrimlerle kulu yurttaşa dönüştüren bir toplumun bireyi olarak bu sorgulamayı yapmayı kaçınılmaz bir görev olarak görüyorum.
Bugün bizlere uygarlık pazarlayan birçok Avrupa ülkesine bile yurttaşlık bilgisi dersi veren, bunun kitabını bile yazmış önder olan Atatürk’ün ülkesine yaraşıyor mu bu yaşananlar diye sormak zorundayız.

“Ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım bilim ve akıldır…

Yukarıdaki sözleri söyleme bilgeliğini geçen yüzyılın belki de henüz ortaçağdan kurtulamamış coğrafyasında gösterebilen Atatürk’e “diktatör” yakıştırması yapıldığına sıkça tanıklık eder olduk!

Aslına bakılırsa, bugün yaşadıklarımız sözcüğün tam anlamıyla yukarıdaki sözlerle bize bıraktığı biricik kalıta ihanetin göstergeleridir.
Bugün sanatı aşağılayan, sansürleyen ve yasaklayanların yarınlarda neleri yapacağını kestirmek için çokça beklemeye de gerek olmadığını düşünüyorum.
Ama, ne yazıktır ki; böylesi aydınlanma karşıtı girişimlere karşı durması gerekenlerin yakalandıkları “budalalık sayrılığı”nın da etkisi ile çoğu zaman etkin kimi zaman da edilgen bir yaklaşımla bu bağnazlığa destek verdiklerine tanıklık etmekte olduğumuzu görmek durumundayız.

Cumhuriyetimiz’in yüzüncü yılında nasıl bir tablo ile karşılaşacağız sorusunun yanıtı ne yazık ki; hiç de iç açıcı değildir. Alabildiğine umutsuz ve karanlık bir tablonun bizleri ve Cumhuriyet’i beklediğini söylemek karamsarlıktan çok gerçekçilik sayılmalıdır.
Ancak, bu umutsuz ve karanlık tablonun derin bir umarsızlık duygusu yaratması sonucuna ve ipin ucunu bırakmamız gereğine katılmıyorum!
Hep belleğimde tuttuğum, her fırsatta anımsadığım bir gerçek umutların yeşermesine, umarların üretilmesine katkıda bulunabilir düşüncesindeyim.
İşgal İstanbul’unda, hem de azgın mütareke basınının acımasız ve işbirlikçi tutumu ortamında yurdu kurtarma, emperyalisti kovma ve onurlu, başı dik bir ulus yaratma çabaları ile de bildiğimiz Atatürk’ün yapıtını koruma dürtüsü, kalıtçısı olan bizler için yeterince güç kaynağı değil midir?
Kısacası, çalışmak, çabalamak ve emek harcamak vazgeçilmez bir eylem biçimi olmak zorundadır.
Eğer, Cumhuriyet’in 100. Yılında akıl ve bilimin tümüyle tutsak düştüğü, aydınlanma değerlerinin silindiği ve daha da kötüsü ortaçağ değerlerinin yaşama egemen olduğu bir tablo ile karşılaşmak istemiyorsak…
Ceyhun BALCI, 04.01.2009

HAVANA’DA TÜRK TURKUSU

CB RTE, Latin müslümanlarını karşısında bulunca elbette onlara pas verecekti. Amerika’yı müslümanlar buldu, Küba’ya cami yaptılar sözleri Latin dünyasına yöneliktir!

Hayal kurmak elbette çok olumlu ve gerekli bir davranış biçimi. Ama, ileriye dönük oldukça! Geriye dönük hayalcilik ise tarih çarpıtıcılığı olarak yaftalanabilir!

Gün gelecek, Küba müslüman olacak dense gülümsenip geçilebilir! Ama, belge gerektirecek serbest atışlar önünde sonunda baş ağrıtacaktır!

Kübalılar 19. yüzyıl sonlarında İspanyol egemenliğine karşı varlık savaşı vermektedir. Bugün de saygıyla anılan Kübalı vatansever şair Jose Marti o bağımsızlık savaşının kahramanlarından biridir.

Eşzamanlı olarak Osmanlı da Girit adasındaki ayrılıkçı başkaldırıyla baş etme derdindedir.

Kızıl Sultan namlı Ulu Hakan II. Abdülhamit’in aklına nereden geldiyse (belki de getirildiyse) ordunun haberalma biriminden Ahmet Paşa’yı Küba’ya gönderir. Amaç, oradaki bağımsızlık savaşını görüp, edinilecek bilgiler ışığında Girit’teki ayrılıkçılığa karşı strateji belirlemektir.

Ulu Hakan’ın şabloncu yaklaşımı eleştiriye ve yoruma açıktır. Bu yazının konusu olamayacak denli de ayrıntılı bir olgudur bu yaklaşım!

Amerika’nın müslümanlarca keşfi ve Küba’ya cami yapılması kanıta muhtaç bir durumdur. Ama, Abdülhamit’in Küba’ya paşa göndermiş olduğu gerçektir.

Küba’nın önceki Ankara elçilerinden Ernesto Gomez Abascal bu gerçeği “Havana’da Türk Tutkusu – 1898” adıyla romanlaştırmış. Küba fantezisinin üzerine söz etmemek olmazdı!

Ceyhun BALCI, 16.11.2014