Çeyrek yüzyıl geçmiş 9/11’in üzerinden.

ABD’ye anayurdunda saldırının ses getirmemesi olanaksızdı. Sonuç getirmesiyse olası değildi.

Öyle de oldu!

Bu olayın üzerindeki sır perdesi aralanmayınca komplo kuramlarının arkası kesilmedi.

Onları bir yana bırakarak sonuca bakmakta yarar var.

9/11 saldırgan ABD emperyalizminin ekmeğine yağ sürdü.

İnsanım diyenler 9/11’de yaşamını yitiren suçsuz insanlar için gözyaşı dökerken haydutlar çoktan ellerini ovuşturmaya başlamıştı.

Afganistan’dan Irak’a oradan da Arap Baharı’na uzanan bir dizi olay anımsandığında 9/11’i kurgulayanları değil ama o olaydan yararlananı tüm açıklığıyla görürüz.

Çeyrek yüzyıldır hız kazanan emepryal saldırganlık 3 yıl önceki “Aksa Tufanı” saldırısıyla yeni bir fırsata kavuştu.

HAMAS’ın neredeyse göz göre göre gelen saldırısı birçok suçsuz insanı yaşamdan kopartırken sayıları 70 binleri aşan Filistinlinin vahşice öldürülmesine gerekçe yapıldı.

Hem 9/11 hem de onun güncel sürümü sayılabilecek “Aksa Tufanı” akıl ürünü eylemler değillerdi.

Sonuç almaktan çok fırsat veren yanlarıyla anımsanacaklar.

Aksa Tufanı’nın sunduğu fırsatların son halkası olarak görülen İran’ı gözüne kestirenler düş kırıklığının yanı sıra umarsızlık kısırdöngüsü içinde buldular kendilerini.

Ortadoğudaki hemen tüm hedeflerine yürüyerek ve pek az kurşun atarak ulaşanlar ne yapacaklarını bilemez durumdalar.

İçine düştükleri bataktan “onurlu sıyrılış” beklentisi içindeler.

9/11’den bu yana yaşananlara bakıldığında emperyal saldırganlıkla başa çıkmanın saman alevi gibi parlayıp sönen eylemlerden çok aklın kullanımıyla olanaklı olduğu anlaşıldı.

Son İran, deneyiminin mazlum toplumlar açısından en önemli kazancı aklını kullananın, sabırlı ve dirençli olanın sonunda düşmanı alt edeceği gerçeğini tüm açıklığıyla ortaya koymuş olmasıdır.

Emperyal haydutluk “taşların bağlandığı, köpeklerin salıverildiği” günlerin geride kaldığını anlamış olmalıdır.

Dünyanın ağırlık merkezinin değişmeye başladığı günümüzde az kazanç değildir emperyal saldırganın burnunun sürtülmekte oluşu.