cumhuriyetciyorum

recent posts

about

Cumhuriyet savunucusu bir yurttaş…

  • KANNABİS DOSTLUĞU

    KANNABİS DOSTLUĞU

    Cannabis sativa. Türkçe adıyla Hint keneviri. Etken maddesi ise Tetrahidrokannabinol. Liflerinin çuval, halat, çanta ve ağ yapımı gibi işlerde kullanıldığı ilkokul bilgilerimizdendir. Dişi Hint kenevirinden ise esrar elde ediliyor. Atlantik’in karşı kıyısında Marihuana olarak biliniyor. Keyif veren, insanı günlük sorunlarından kurtaran etkisiyle özellikle gelişmiş ülke toplumlarının başının derdi olan uyuşturucu bağımlılığının önde gelen öznesi.

    ABD’nin, kendi toplumunu bu dertten korumak adına özellikle arka bahçesi Latin Amerika’da sayısız eyleme giriştiğini işitmişizdir. ABD’de Colorado ve Washington eyaletlerinde geçtiğimiz günlerde gerçekleştirilen bir halkoylaması sonucunda kişisel gereksinim düzeyinde Marihuana bulundurulması ve taşınması suç olmaktan çıkartılmış. Avrupa’da, Hollanda ve Portekiz’in de benzer bir tutum içinde olduğunu biliyoruz.

    Yasaklamacılığı sınırları dışına taşırmış ABD’nin kendi sınırları içinde bu gibi bir uygulamaya gitmiş olması çelişkili bir yaklaşım gibi görünmektedir.

    Bu serbestleştirme yaklaşımının gerekçeleri de akla yakın ve mantıklı. Öncelikle bu konuya ilişkin statükonun iflas ettiğini öne sürenler olduğunun altı çizilmeli. Yasaklama politikasının tüketimi azaltmadığı da bir başka önemli gerçek. Serbestleştirmenin çetelerin önünü kesmede, uyuşturucu edinimi sürecindeki suç olgularını azaltmada etkili olacağı varsayımını destekleyenler hiç de az değil.

    New Scientist dergisinin 17 Kasım sayısında konuyla ilgili olarak rastladığım bu konuyla ilgili bir yazı “Şimdi anlaşıldı Vehbi’nin kerrakesi!” dedirtecek türdendi.

    Araştırmalar sonucunda esrardaki temel maddelerden olan Kannabidiol’un kanser hücrelerini yok etmede, Dravet Sendromu olarak da bilinen çocukluk çağı epilepsisini tedavide ve ağrı kesmede umutlandırıcı sonuçlar verebileceği anlaşılmış.

    Hatta, bazı araştırmacılar Cannabis sativa’nın tıpta çeşitli alanlarda kullanımı açısından hazineye eşdeğer bir madde olduğunu bile öne sürmekteler.

    Colorado ve Washington’daki “Kannabis dostluğu”nun bu tartışmalı bitkinin tıbbi potansiyelinin açığa çıkartılması bakımından bir ilk adım olduğunu düşünmeden edebilir misiniz?

    Hele hele kimi bilimciler bu durumu “Canlı laboratuvar açılıyor!” diye nitelendirirken…

    Colorado ve Washington’daki “Kannabis Dostluğu”nun, “Big Pharma” dostluğuna giden yolun ilk adımı olup olmayacağını zaman gösterecek.

    Ceyhun BALCI, 23.11.2012

    Experimenting with drugs in the US

    THE war on drugs is far from over, but we may be seeing the beginning of the end – at least for cannabis. On 6 November, two US states voted to legalise the drug, putting it on a similar footing to alcohol and tobacco (see “Cannabis legalisation launches living laboratory“). Colorado and Washington thus became the first states anywhere in the world to legalise an illegal psychoactive substance since war was formally declared in 1971.

    One of the reasons legalisation passed was the failure of the status quo. If the main aim of drug policy is to reduce consumption, prohibition has not worked. It has arguably been counterproductive, putting a lucrative trade into the hands of violent gangs, saddling millions of people with criminal records, expending vast amounts of money and distracting attention from harm reduction. This has been obvious for years, but the taboos surrounding prohibition have remained largely unbroken.

    Until now. Colorado and Washington have jumped first, but similar moves are afoot elsewhere, especially in Latin America.

    What happens next will exert a huge influence over international drug policy. If legalisation does what its supporters say it will – reduce consumption and policing costs while raising revenues – the prohibitionist position will be further weakened.

    But it could go the other way. Prohibitionists expect marijuana use to rise, and they may be proved right. Legal drugs are consumed at vastly higher rates than illegal ones, and where marijuana possession is decriminalised – meaning the police turn a blind eye – use tends to rise.

    But there is also evidence in the other direction. When Portugal decriminalised possession of all drugs in 2001, there were dire warnings of an epidemic of use. Those fears proved groundless.

    The bottom line is that we don’t yet know what legalising marijuana will achieve. Supporters of a more rational, evidence-based drug policy (including this publication) have long seen legalisation as one possible alternative to prohibition. The bold experiment being undertaken by the people of Colorado and Washington will soon tell us whether we are right.

    New Scientist 17 November, 2012

    Cannabis legalisation launches living laboratory

    The new laws in Colorado and Washington should provide a testing ground for health effects and for how people behave when drug laws are relaxed

    Editorial: “Experimenting with drugs in the US”

    TWO states in the US are now more cannabis-friendly than many parts of Europe. Thanks to ballot initiatives passed by Colorado and Washington last week, people there now have legal access to as much recreational marijuana as they can grow, sell or smoke.

    This is still illegal under US federal law, but if the states are left alone, the legalisation could launch a living experiment into how people behave when drug laws are relaxed, and into the public-health implications and the effect on the drug cartels.

    “The Feds now have to decide whether to make that experiment impossible,” says Mark Kleiman, a professor of public policy at the University of California, Los Angeles.

    The Obama administration has yet to give its response to the votes, but a statement from the US Drug Enforcement Agency, which treats marijuana as an illegal drug, said: “The department’s enforcement of the Controlled Substances Act remains unchanged.”

    Robert Mikos of Vanderbilt Law School in Nashville, Tennessee, says that federal agencies have the authority to arrest anyone possessing marijuana, but they cannot stop the states from passing the laws, or make the states enforce federal law.

    Still, the federal government could make life very difficult for the new industry, Mikos says, by seizing growers’ assets or prohibiting banks from opening accounts for people committing federal crimes. But even if the US government does crack down, Mikos says, it is not going to make much of a difference. “It will put a dent in the industry, but it will also affect the shape of it.” Small businesses will learn how to fly under the radar, he says, and state regulators will have to craft their new laws around federal law.

    The biggest impact of full legalisation might be to permit research into cannabis that is currently impossible. No country has ever completely legalised marijuana. Portugal has decriminalised it and other drugs, but not legalised them. And in the Netherlands, where pot can be readily obtained in “coffee shops”, possession of small amounts of cannabis is decriminalised, and producing and selling the drug remains illegal. To understand the effect of cannabis on health, researchers need to measure individuals’ exposures to the drug over time and relate that to their health problems, says Matthew Hickman of the University of Bristol, UK. Doing such long-term studies in large groups of people is very difficult when use is illegal. “We can’t even get good self-reported use levels,” he says.

    Even in the Netherlands, properly documented large-scale health studies have not been done because it is hard to convince people to reveal the kind of information needed. Under full legalisation, this should be possible. “It will be a natural experiment”, both into the impact of the policy on drug use and of drug use on users, says Christer Hyggen of Norwegian Social Research in Oslo.

    Legalisation should also give researchers insight into how cannabis affects psychological problems, including settling the debate on whether it causes psychosis. Another big question is its impact on alcohol and tobacco use. People who use marijuana are more likely to drink alcohol than non-users, but researchers are not sure whether the two forms of intoxication reinforce one another or substitute for one another. If it is the latter, then legalising marijuana might be the best thing a state can do: alcohol generates a lot more social harm, says Jonathan Caulkins of Carnegie Mellon University in Pittsburgh, Pennsylvania.

    David Nutt of Imperial College London, former head of the UK government’s Advisory Council on the Misuse of Drugs, points out that “alcohol-related traffic deaths in Colorado fell 14 per cent after they legalised medical marijuana”.

    That is one of the few effects of medical marijuana that has been measured. Cannabis for medicinal use is legal in 18 US states, and the legal dispensaries have data on its effects – but no one is using the data. “People at the National Institutes of Health would like to assess the therapeutic benefits, but under US law they aren’t allowed to,” says Nutt. Research by the US National Institute on Drug Abuse, says a spokesperson, only “focuses on the negative aspects of drugs”.

    The legal limbo between federal and state governments won’t be sustainable for much longer, many people feel. “Obama’s got a tough decision on his hands,” says Caulkins. Several medical dispensaries in California that allegedly sold to anyone were shut down earlier this year, but “for every one they close down, another pops up”, says Mikos.

    Obama also faces international pressure to make a decision. Mexico’s incoming president, Enrique Peña Nieto, has said his top priority is to decrease drug violence rather than to clamp down on drugs. If people in the US start buying American-grown marijuana, it could deal a significant blow to Mexico’s violent drug cartels. Research from the RAND Drug Policy Research Center in Santa Monica, California, estimates that marijuana trafficking accounts for about 20 per cent of the cartels’ income: about $6 billion to $8 billion. Another study published in October by the Mexican Institute for Competitiveness estimated that legalisation in Washington alone would subtract $1.4 billion from the cartels’ profits, but it is unclear whether this would reduce the violence. In response to the states’ laws, Luis Videgaray Caso, head of Peña Nieto’s transition team, said he was not sure whether Mexico could continue to enforce marijuana laws in the current confusing legal state.

    “This is a watershed moment,” says Caulkins. “If this goes well over the next few years, the weight of public opinion could change quickly.” Mikos agrees, and says that if those states generate a lot of money from tax revenues, their neighbours may adopt similar measures. If so, “these laws could fundamentally change America’s relationship with marijuana”.

    A pharmaceutical treasure trove

    The legalisation of cannabis in the US states of Washington and Colorado might improve our patchy understanding of the health effects of cannabis, but what about lab experiments on the drug itself?

    We already know that a compound called cannabidiol (CBD) shows particular promise. It seems to kill cancer cells (Breast Cancer Research and Treatment, doi.org/bwm7k8), and is being tested inpreclinical trials for a childhood epilepsy disorder known as Dravet syndrome.

    Marijuana can also contain varying amounts of tetrahydrocannabinol (THC), the mood-altering ingredient, and more than 100 other cannabinoids. Many of these have not yet been tested for their pharmacological effects. “It’s a treasure trove,” says Jon Page of the University of Saskatchewan in Saskatoon, Canada, who was part of a team that published a draft genome sequence of Cannabis sativa last year (Genome Biology, doi.org/cc8xts). Further research, both on cannabinoid pharmacology and on the genomics of cannabis, “could help unlock the medical potential of this controversial plant”, he says.

    What’s more, anecdotal evidence from the medical marijuana industry suggests that plants with different amounts of these components are useful for different conditions. High levels of THC are good for relieving pain, for instance. Research on cannabis with different ratios of these chemicals could put this on a stronger scientific footing, says Page.

    It might be possible to study cannabinoids, for instance, to learn how they exert their effects, he says, but getting funding to show the medical benefit of the different types in people is likely to be very difficult, wherever you are based. “The controlled-substances laws make it difficult to get approval to work on the plant,” Page says.Sara Reardon

    New Scientist, 17 November, 2012

     

  • İZMİR’DE ATATÜRK, TUNCELİ’DE SEYİT RIZA!

    İZMİR’DE ATATÜRK, TUNCELİ’DE SEYİT RIZA!

    Türkiye Cumhuriyeti yıkılırken ana muhalefet partisindeki Seyit Rıza tartışmasına ne dersiniz? Fatih İstanbul kapılarını zorlarken meleklerin cinsiyetini tartışan din adamlarına benzemiyorlar mı? Bölücülükte birleşenlere katılım çabası da saymalı mı? Cumhuriyet’e ve kazanımlarına saldıranlara eklemlenen bir CHP! Cumhuriyet’i ve altı oku kim savunacak?

    Biraz akıl, biraz da sağduyu diyecektim ama vazgeçtim! Bu çağrılar geçmişte çokça yinelendi! Bu kez biraz namus diyelim!

    Seyit Rıza! Özerk davranmaya alışmış, kendi etki alanının derebeyi olmuş bir kişilik. Kula kulluk sürecinin tek etkili ve yetkilisi! Altı ok partisindeki bir şaşkın onu sahiplenme hevesinde. Neyse ki aklını peynir ekmekle yememiş olanlar sayıca fazla! Parti içinde geçit vermiyorlar bu derebeyi destekçisine! Böyle bir şeyin tartışma konusu olması bile fazlasıyla ürkü ve kaygı verici.

    Dünyanın hiçbir yerinde devrimler kendileri için tehdit oluşturan yapılanmalara hoşgörülü davranmıyorlar. Bu durumun tek ayrıcalığı son yılların Türkiyesi olsa gerek!

    Altı ok partisinin genel başkanı da esip yağıyor! Partiyi başkalarının yönetmesine izin veremezmiş. Cumhuriyet’i kuran partiyi, Cumhuriyet yıkıcılığına sürükleme ayıbını göz ardı ediyor.

    Biraz namuslu ve ilkeliyseniz eğer eşyanın tabiatına aykırı bu durumu sürdürmekten vazgeçersiniz! Ne dünya, da ne de Türkiye’de çağdışı anlayışı benimsemenin yasaklanması söz konusu değil. Bu kervana sizin de katılmanızda hiç olmazsa sizin açınızdan sakınca olmayabilir.

    İlkeleri, programı ve hedefleri sizin Seyit Rıza aşkınıza uygun yepyeni bir parti kurup farklı bir sayfa açabilirsiniz. Böylelikle, ilmek ilmek örerek, dişinizle, tırnağınızla partinizi ve oylarınızı büyütebilirsiniz.

    Elbette yüreğiniz yeterse!

    Her şeyi hazır, oy verecek yurttaşları da hep var olan bir partiyi kendi çağdışı anlayışınıza alet etmek uyanıklığını da nereden çıkardınız?

    İzmir’de Türk Bayrağı ve Atatürk çevresinde birleşip Tunceli’de Seyit Rıza’ya selam durmak da neyin nesidir?

    Karakolda doğru söyleyip, mahkemede şaşanlardan mısınız?

    Bu durumu açıklamanızı isteyebilir miyiz?

    Ceyhun BALCI, 22.11.2012

    Not : Fotoğrafta Atatürk’e eşlik eden Tuncelili Diyap Ağa’dır. Milli Mücadele’den başlayarak namuslu davranmış ve doğru yerde durmuştur. Bugün onun adını anan olmayışı ilginç değil midir?

  • KUTSAL MEKKE’DE SARIŞIN FIRTINA

     

     

    FİLİSTİN’DE DEHŞET, KUTSAL MEKKE’DE SARI(ŞIN) FIRTINA!

     

    Yazının başlığına anlam veremeyenler biraz sabırlı olsun!

     

    Bundan önce kim bilir kaç kez gösterime giren filmin yeni sürümü bir kez daha gösterimde. Yedi buçuk milyonluk İsrail 300 milyonluk Arap kalabalığı karşısında. Mazlum edebiyatının bini bir para. Araplar bu kez farklıymış. İsrail ayağını denk almalıymış. Filistin artık gelişmiş silahlara sahipmiş! Gerçekten de zavallı sıfatını hak eden bu kalabalıkların silahları kadar akıllarını da kullanacakları günü görebilecek miyiz? Monarşilerini ya da diktatörlüklerini korumak için emperyalizmle dans edenlerin aynı emperyalizmden Filistin’i koruması bekleniyor. Ortadoğuda akıl süresiz izinde! Parayla her şeyi satın almaya alışmış olanlar topraklarını savunmanın para karşılığı söz konusu olamayacağını bir türlü öğrenemiyorlar.

     

    Üçyüz milyonluk niteliksiz çoğunluğun neden bu halde olduğunu anlatan bir başka olaya dönelim.

     

    “Paris Hilton kutsal Mekke’de fırtına estiriyor!” http://edition.cnn.com/2012/11/20/world/meast/paris-hilton-store-mecca/index.html?hpt=hp_c4

     

    Vahşi Batı’nın sosyetik çılgınının Mekke’de çantacı mağazası açtığını öğreniyoruz haberden. Ecyad Kalesi’ni yıktırıp Kabe manzaralı lüks otel diktiren kafanın olduğu yere çantacı açılmış! Çok mu?

     

    Suudi Arabistan’da kadın motorlu taşıtın sürücü koltuğuna oturamaz. Kara çarşafla dışarı çıkabilse de dünyaya çıplak gözle bakamaz! Toplamda yarım insan bile etmez erkek karşısında. Siz hiç çarşaflı bir kadının lokantada yemek yeme çabasına tanık oldunuz mu? Saraybosna’da otelin lokantasında görmüştüm. Çarşaflı ve peçeli kadının bir lokma yemeği ağzına sokabilmek için gösterdiği çaba ilginç ve bir o kadar da utanç vericiydi.

     

    Toplumdan kopartılmış, insanlığı tartışmalı kadınlar, Paris Hilton’un çantacısından son moda binlerce dolarlık çantalara sahip olabilecekler. Şaka gibi mi diyelim? Yoksa çekilen bunca eziyet karşılığında teselli ikramiyesi mi?

     

    Akıldan bu denli kopmuş kalabalıklar değil 300 milyon 1.300 milyon olsa ne yazar? Üçyüz milyon akıl bir araya gelip, aklını değilse bile elinin altındaki petrol musluğunu kapatmayı düşünemedikçe 7.5 milyonluk İsrail’e düşen rol bu güruha dayak atmayı sürdürmek olmayacak mıdır?

     

    Ceyhun BALCI, 20.11.2012

  • AÇLIK GREVİNİN ARDINDAN

    YENİ BİR SAYFA

    Açlık Grevi çevresinde dönen dolapları tanımlamak için daha birkaç gün önce “Koçbaşları” deme gereği duymuştum. https://cumhuriyetciyorum.wordpress.com/2012/11/15/kocbaslari/

    Açlık Grevi gerçekten de bir kayıkçı kavgasıymış. Sürecin kendi iradelerinin dışında gelişeceği kaygısı birilerine açlık grevi oyunu oynama görevini yüklemişti. Başarılı da oldukları ortada. Öcalan’ı sürece ortak etmek ve var idiyse onun üzerindeki tecridi sonlandırma hedefine varıldı. Öcalan’ın sürece egemenliği perçinlendi. Açlık grevinin sonlan(dırıl)ması siyasi otoriteye de puan kazandırdı. Onlar da kazandığına göre yola devam edilmeli!

    Bugünkü Milliyet’te yayımlanan bir yazı olayı özetlemiş görünüyor. http://siyaset.milliyet.com.tr/-hukumete-destek-ve-moral-verecegiz-/siyaset/siyasetyazardetay/19.11.2012/1629129/default.htm

    Taraflar süreç üzerindeki güç denemesini kendi açılarından başarıyla tamamladıklarına göre yola işbirliğiyle devam etmenin sırasıdır. Utangaç ve kaçamak tavırlara yer yoktur bu stratejik ortaklıkta.

    Anadilde savunma ve Apo üzerindeki tecridin kaldırılması hedefleri tamamdır. Yaşama geçirilebilir olsa Anadilde Eğitim de çoktan kotarılırdı. Orta ya da lisede coğrafya dersini Kürtçe analatacak denli hem dile hem de dala egemen insan kaynağına sahip olsalar bunu da yarına bırakmazlardı. Akıl tutulamasının tavana vurduğu günümüzde Kürtçe yüksek öğrenim görüp iş sahibi olacak bir gencimizin nerede ve nasıl iş sahibi olacağı sorusu sorulmadığı için budalalığın sürdürülmesinde hiç ama hiç sakınca yoktur.

    BDP eşbaşkanı Demirtaş’ın ortaya çıkan durumda kimin kazandığının ne önemi var, bundan böyle bu konuda hükümetin var gücümüzle yanındayız demesi yeni bir sayfanın açılmış olduğunu fazlasıyla doğrulamış olmuyor mu?

    Ülkeyi her türlü iç ve dış tehditten korumakla ödevli TSK yeryüzünde eşi benzeri bulunmayan bir uygulamayla eşkıyayla savaşmak için sivil iradenin iznini beklerken; eşkıyanın validen izin almak gibi bir lüksü yoktur. Böylesine asimetrik bir kurguyla karşı karşıya olan TSK evlatlarının her gün üçer beşer toprağa düşüşünü umarsızlıkla izlemek zorunda kalırken; bölme-parçalama cephesindeki biçimsel çatışma da yerini tarihsel işbirliğine bırakmış olmaktadır.

    Bundan böyle bu sürecin baş döndürücü bir hızla yol alması hiç kimseyi şaşırtmamalı! Elbette halk izin verirse!

    “Anadolu başka yerlerde inanılmaz olanların sıradanlaştığı bir coğrafyadır!” sözü akıldan çıkartılmamalı…

    Ceyhun BALCI, 19.11.2012

  • URFA’DAN HARVARD’A

     

     

    URFA’DAN HARVARD’A(*)

    Yaşadım, Gördüm, Yazdım diyen Coşkun Özdemir’den bir özyaşamöyküsü kitabı.

    Kökleri baba tarafından Divriği’ye, ana tarafından İzmir Karşıyaka’ya dayanan; yaşama Urfa’da merhaba diyen Coşkun Özdemir özyaşamöyküsünü kaleme alırken benmerkezci bir yaklaşımdan çok toplumcu bir tutum göstermiş. Ailesini, kendisini, çocuklarını ve torunlarını anlatırken ülkesini ve insanını sorgulayıcı bir biçemle ele almayı  göz ardı etmemiş.

    Kitap okura bir yakın tarih resmi geçidi sunuyor dersem abartmış olmam!İlkelisi de ilkesizi de, döneği de dik duruşlusu da bu kitapta. Belki hiç tanımadığınız, adını bile işitmediğiniz adsız kahramanlara da çok yakından tanıdığınız ama yaşadıkça zavallılaşan bir zamanların efsanelerine de rastlıyorsunuz sayfaları çevirdikçe.

    Yoksul, yoksun ama başı dik ve onurlu insanların yurdu Anadolu’nun Urfa’sında başlayan bir yaşamın Harvard’a uzanan başarılı yolculuğu bugün Türkiye’de yaşayıp da Cumhuriyet’i, Atatürk’ü, aydınlanmayı benimsemeyen; bunun da ötesinde gelişmiş dünyanın birkaç yüzyıl gerisinde kalmış bir topluma gerçek anlamda çağ atlatanlara ihanet içinde olanlara kapak olacak türdendir.

    Yalnızca bir yaşam öyküsünü değil yakın tarihimizin önemli köşetaşlarını, ilginç tanıklıkları ve bir anlamda bugüne gelişimizi örnekleriyle algılamak ve özümsemek için iyi bir fırsat sunuyor bu kitap.

    “Yorulsanız da durmayın!” diyen Atatürk’e kulak veren ak saçlı delikanlılardan birisi olan 84. Yaşını süren Dr Coşkun ÖZDEMİR’in bu kitabını okumakla paha biçilmez kazanımlar edineceğinizden kuşkunuz olmasın!

    Çok iyi ve çalışkan bir hekim olmasının yanı sıra kendisini adamsende kolaycılığına kaptırmayan ve içinde bulunduğumuz dönemde tam da bu ülkenin gereksinimi olan gerçek anlamda Cumhuriyet aydını Coşkun Özdemir’e saygıyla…

    Ceyhun BALCI, 17.11.2012

     

    (*)  “Urfa’dan Harvard’a” Dr Coşkun ÖZDEMİR, Kaynak Yayınları, Ekim, 2012.

     

  • KOÇBAŞLARI

    KOÇBAŞLARI

    Yaşadıkları yurdu, kendilerini var eden ülkeyi ortadan kaldırmaya kararlı takımı “koçbaşı” kullanmayı seviyor. İsteklerini açıkça ortaya koymak ve mertçe savunmak yerine kaçamak davranmayı yeğliyorlar. Nedeni belli! İsteklerini ortalama Türk yurttaşına kabul ettirme güçlüğü, hatta olanaksızlığı!

    Son dönemde “koçbaşı” kullanımının yoğunlaştığına tanık oluyoruz. Açlık grevlerinin gerekçelerine bakınız! “Öcalan’a tecrit kalksın, anadilde savunma hakkı tanınsın ve anadilde eğitimin önü açılsın!”  geçmişte de açlık grevleri yapılmıştı. O açlık grevlerinin ana gerekçesi tutuklu grevcilerin yaşam koşullarının düzeltilmesi istemiydi. Şimdikinde ise tek istek ülkeyi bölmek ve yıkmak!

    “Açlık grevi yapanlar biraz zayıflamış olurlar” ya da “kebap yiyorlar” türünden ciddiyetsizlikler diğer taraftan “zaman daralıyor, diyalog kurulmalı ve istemler kabul edilmeli” ile karşılanıyor.

    Mutlaka farkındadırlar! Ama, farkında değilmiş gibi yapıyorlar! Bu biri biri ile kavgalı ve karşıt görüşlü gibi görünen ama gerçekte öyle olmayan gruplar aynı koçbaşını kavrayarak işbirliği içine girmiş oluyorlar. Hedefleri tek ve değişmez! Cumhuriyet!

    KESK, TMMOB, DİSK ve TTB! Türkiye’nin güçlü sendika ve meslek birlikleri! Alanlarda sergiledikleri, kamuoyuna yansıttıklarıyla aynı koçbaşını kavramış görünüyorlar. Caydırıcı olacak yerde “zaman daralıyor, istemler göz önüne alınmalı” diyerek örgütlerinin ve kendilerini var eden ülkelerinin  altını oymakta sakınca görmüyorlar.

    Aslına bakılırsa, açlık grevcilerinin istemleri de birer birer yerine getirilme yolundadır. Anadilde savunma için düzenleme yapılması için harekete geçildi bile. Öcalan’a tecritten söz etmek bugünün Türkiyesinde insanı olsa olsa gülümsetir. Anadilde eğitimin ise eli kulağındadır.

    O halde bu kavga görüntüsü ne anlama geliyor diye soracaksınız haklı olarak!

    “Cambaza bak cambaza!” deyip de topluluğun cebini boşaltırlar ya! Bu da o hesap! Aynı hedefe giden yolda bir taraf “ben istedim de oldu” derdinde. Öteki taraf ise gerçekleştirmeye gönüllü olduğu konuda tepki korkusuyla hissettirmeden iş kotarma amacında!

    İki taraf da aynı koçbaşını kavramış Türkiye kalesinin kapılarını zorlamakta!

    Bir taraf “Atatürk’te birleşirken” diğer taraf  “hıyanette” birleşiyor.

    Ceyhun BALCI, 15.11.2012

  • DUKHALAR

    DUKHALAR

     

    Yazının başındaki yerginin gölgesinde kalmasın! Atlas Dergisi’ni “Ren Geyiği Türkleri : Dukhalar” dosyası nedeniyle kutlamak gerekiyor. Eşi, benzeri az bulunur bir iş yapmışlar. Bizlerin farkında olan, bizlerin farkında olmadığı bir sıra dışı durumdan hebardar ederek.

     

    Önce gazeteler başlattı yayın atağını. Aylık Atlas Dergisi ayrıntısıyla sundu okura! “Büyük Keşif!” etiketi dikkatimi çekti. 2006’da başımdan geçen bir olay çıkageldi belleğimden. İnka uygarlığının seçkin kenti Machu Picchu’daydık. Kendisi Machu Picchu ile ilgili kitap yazmış olan Keçua yerlisi rehberimiz Romulo Gutierrez’e burayı 1911’de bulan Hiram Bingham’dan söz edecek olmuştum. İyi ki de söz edecek olmuşum. Yoksa, Batılı gözlüğüyle bakışın bizleri de tutsak aldığı gerçeğiyle yüzleşme fırsatını kaçırırdım. Gutierrez demişti ki, “Machu Picchu yüzyıllardır buradadır. Bizler buralarda bu eşsiz kentin yanı başında ona ilişkin sayısız bilgiyle yoğurularak büyüdük. Biz dünyanın farkındaydık. Dünyada da yeterince kimse buranın farkındaydı. Batılı her nedense kendi haberdarlığına keşif yaftası yapıştırmayı pek seviyor!”

     

    Dukhalar’la ilgili emek ürünü çalışmaya gölge düşürmeyi amaçlamaksızın “Büyük Keşif!” etiketiyle ilgili bir şeyler yazmış oldum. Tıpkı Machu Picchu gibi Dukhalar da sayıları birkaç yüz kadar olsa da yüzyıllardır Rusya’nın Tuva Cumhuriyeti ile Moğolistan’ın kuzeybatısı arasında mekik dokumuşlar. Yılda dört kez göçmeleri gerekmiş. Batılı gözlüğüyle bakmaya alışmış bizler için son derece ilkel ve soyu tükenmiş küçük bir insan topluluğuna denk düşer onlar. Oysa, onlar bizlerin onlardan olduğundan daha fazla farkındadır dünyanın. Sayıları az, yaşam koşulları çetin ve bizlerle benzerlikleri pek az olsa da onlar dünyayı izlemekte, olabildiğince kavramakta ama buna karşın yaşam biçimlerini değiştirme konusunda direnç göstermekteler. Batılı bu örnekte de kendisini gösterdiği gibi kendi  haberdarlığını “Büyük Keşif” diye yaftalamada çok ustalaşmış durumda.

     

    Dukhalar Tayga’da yaşıyorlar. Tayga, iğne yapraklı orman demek. Yaşlı bir Dukha’nın şu sözleri Şamanizm kokmuyor mu? “Çevrende gördüğün her şeyin bir ruhu vardır, hem de her şeyin… Bu yüzden soluk aldığın her an, bunu fark etmeli ve çok dikkatli olmalısın! Böylece hiçbir canlının ruhuna saygısızlık yapmamış olursun…”

     

    Yaşam koşulları geyik-insan ilişkisini olmazsa olmaz kılmış. Bu vazgeçilmezlik Dukhaların yaşam düzenini şekillendirmiş. Geyiğin sağkalımı için göçer olmuşlar. Onlar geyik için, geyik de onlar için yaşar olmuş. Onlar için geyik zorunlu olmadıkça kesmeseler de et demek, süt demek! Düşen geyik boynuzları tıpkı tarih öncesindeki gibi araç-gereç anlamına da gelmiş. Kısacası geyiğin eti, sütü, derisi ve hatta boynuzu altına eşdeğer olmuş onlar için. Dukhalarda geyik yaşamın öznesi dense abartılmış olmaz. Yılda dört kez göçünce göçmek  eylemi onlar için çocuk oyuncağına dönüşmüş. Bizim algıladığımız anlamda uygarlıkla biricik ilintileri güneş panelleri ve uydu antenleri olmuş. Bu sayede bizlerin farkında olabilmişler.

     

    Bizlere göre ilkel bu insan topluluğu uygarlıktan kilometrelerce uzakta kadın-erkek eşitliğini sıradan bir durum olarak yaşam biçimine dönüştürebilmiş. Yine, bizlerin var gücüyle kirletip, hızla yıkıma götürdüğü dünyada kendilerinden başka sahibi olmayan derelerde ellerini bile yıkamaktan kaçınmışlar! Kirlenmesin diye! Kendilerinden sonra geleceklere aktarmaları gereken bir dünya olduğunun bilinci saygı uyandırıcı değil mi?Ortaklaşma ve dayanışma ortak paydaları olmuş! Bu nedenle de kavga, gürültü, karmaşa yok onların yaşamında! Kararlar ortaklaşa alınıyor. Deneyimleri nedeniyle yaşlılara daha fazla kulak verildiği olsa da ortak karar hiç şaşmadıkları bir yaklaşım biçimi.

     

    “Basit yaşa ki, başkaları da var olabilsin!” diyen Gandi’nin ruhu buralarda dolaşıyor olmalıdır. Kendilerini keşfeden gezginlerin şifalı meyveden gereksinimlerinden fazla toplamaları onlar için kınama konusu oluyor.

     

    Tipleri Asyalı olsa da dilleri Türkçe! Biz “yürü” derken onla “cörü” diyorlar. Fiziksel benzerliklerine karşılık onları Moğollar’dan ayıran en önemli özellik Ren geyiği yetiştiricisi olmaları. Moğolistan’da başka geyik yetiştiricisi toplum yokmuş. Bu nedenle de Moğolcada “rengeyiği insanı” anlamına gelen “Tsatan” onlara takılan adlardan birisi olmuş.

     

    Soyu tükenen canlılar vardır ya! Dukhalar tam da onlara uyan bir örnek gibi gelmedi mi size de?

     

    Ceyhun BALCI, 14.11.2012

  • TÜRKİYE’Yİ SARSAN ON GÜNÜN ÖZETİ

    TÜRKİYE’Yİ SARSAN ON GÜNÜN ÖZETİ

     

    Çok şey yazıldı, çizildi ve söylendi. Böyle durumlarda sözü görüntülere bırakmak algının keskinleşmesine katkıda bulunabilir!

    İkisi resim ikisi de hareketli görüntü olmak üzere dört görsel bizlere yardımcı olabilir. Kuşku duymuyorum ki, benzeri görüntü ve resimlerin milyonlarcası Türkiye’nin dört bir yanında kayıt edilmemiş olsalar da yaşanmıştır. Belleklerimiz tanıktır!

    İlki İzmir’den. Bostanlı-Alsancak vapurunda çekilmiş. https://picasaweb.google.com/ceyhun1961/29Ekim2012#5804811182984262786  Bu görüntülerdeki insanlar 29 Ekim kutlamasına katılacaklar. Erkenden coşmuşlar. İrili, ufaklı arkadaş grupları olsa da vapurdakilerin ortak paydası 29 Ekim coşkusu. Ne bir organizasyon ne de zorlama var. Günlük, güneşlik İzmir gününde her biri hoşça zaman geçirebilecek sayısız seçenek yaratabilirdi. Bu görüntülere yansıyan insanların karmaşa çıkartmak, şiddet kullanmak ve taşkınlık yapmak gibi bir niyetleri olabilir mi?

    İkinci görüntü Ankara’dan. https://picasaweb.google.com/ceyhun1961/10KasM2012#5809652413973970242  29 Ekim barikatlarının yıkıldığı alandan. Tek suçları 29 Ekim coşkusu için Ulus’ta bulunmak olan yurttaşların başına gelen şiddetin ve acımsazılığın kimden kaynaklandığı konusunda yeterince aydınlatıcı değil mi?

    İlk fotoğraf 10 Kasım’dan. Etkileyici sesi ve oyunuyla belleklerimizde iz bırakmış bir sanatçı olan Işık Yenersu tarafından çekilmiş. https://picasaweb.google.com/ceyhun1961/10KasM2012#5809648429728437074 Bugünkü (11.11.2012) Aydınlık’ın ilk sayfasında yer alan resim iki inşaat emekçisinin saat 9’u beş geçe Ata’ya saygılarını ölümsüzleştirmiş. Bu fotoğraftaki iki emekçiye birileri saygı duruşuna geçin demek bir yana baskı yapmış  olabilir mi?

    İkinci fotoğraf da sanal iletişim ortamlarında paylaşıldı. https://picasaweb.google.com/ceyhun1961/10KasM2012#5809650407933328946 10 Kasım günü ayakkabısını boyatan bir yurttaş ile boyacının saatler 9.05’i gösterdiğindeki görüntüleri bir dakika öncesiyle yan yana paylaşılmış. Onların da kendiliğinden ve özgür istençleriyle ortaya koydukları bu davranış sizce de çok şey anlatmıyor mu?

    Görsellerin dördü de Türkiye’de, Atatürk’ün ve onun bizlere bıraktığı anlayışın yenilmesinin güçlüğünü ortaya koyması bakımından anlamlıdır. Atatürk’e ve onun eseri Cumhuriyet’e savaş açanların bu görüntüleri düşünerek ve sağduyuyla izlemelerinde yarar var!

    Ceyhun BALCI, 11.11.2012

  • VAN DEPREMİ YILDÖNÜMÜNDE…

    VAN DEPREMİ’NİN YILDÖNÜMÜNDE

    İTALYAN DEPREMBİLİMCİLERİN BAŞINA GELEN VE BURADA OLANLAR…

     

    Van Depremi’nin üzerinden bir yıl geçti. Anmsamak, unutmamak önemli. Unutkanlığın edilgenlik olduğuna da hiç kuşku yok! Bu yıldönümünü İtalya’dan bir deprem öyküsüyle karşılaştırmalı bir değerlendirme yaparak anmak biraz daha yararlı ve ufuk açıcı olabilir mi?

    Anımsanacaktır! 2009’da İtalya’da L’Aquila’da yaşanan bir deprem 300 kişinin ölümüne yol açmıştı. Küçük sarsıntılarla başlayan süreci ana şok izlemişti. İtalyan yargısı ölüme neden olma gerekçesiyle birisi sivil savunmacı ve 6’sı da deprembilimci toplam 7 kişiyi 6 yıl hapis cezasına çarptırdı. Gerekçe kamuoyuyla “yarım yamalak, bütünlükten yoksun ve tutarsız bilgi” paylaşımı. Aslına bakılırsa İtalyan bilimciler ana sarsıntıdan bir hafta kadar önce “daha büyük bir depremin olmayacağı güvencesi veremeyeceklerini, daha büyük sarsıntılara hazır olma gerekliliğinin” altını çizerken bilimci sorumluluğunu yerine getirmişler. Ama, her nedense daha büyüğünün yaşanmsı için bir neden olmadığını eklemişler.  Daha da kötüsü bu açıklamayı kamuoyuna iletirken kendileri değil de ekiplerinden bir sivil savunmacıyı görevlendirmişler.  Bir iletişim kazası olarak da algılanabilecek bu durumu İtalyan yargısı farklı değerlendirmiş. Sonuç bilimcilere hapis cezası kararı olmuş! İlk bakışta çok acımasız gibi görünen bu kararın vereceği ileti açıktır. Özellikle deprem gibi yaşamsal bir konuda bilimcilerin kamuoyuyla iletişim kurarken özenli olması gereği anımsatılmıştır.

    Türkiye’de neyse ki böyle bir sorun yoktur! Çünkü bilimcilerin sesi soluğu pek çıkmaz. Çıksa da duyan olmaz!

    Van Depremi’nin yıldönümünde bu olayın ülkemize özgü bir sürümünü yaşadığımızı görmezden gelemeyiz! İlk sarsıntıda yüzlerce kayıp veren Van tam da yetkililerin “evlerinize dönebilirsiniz” duyuruları yaptığı günlerden birinde yaşanan bir sarsıntı sonrasında Bayram Otel faciasını yaşamıştı. Bu olguda bilimcilerin payı neydi? Bilinemiyor! Onlara kulak verilerek yapılan bir açıklama olması olasılığı neydi? Hasarlı yapılar konusunda gerekenin yapılıp yapılmadığı tartışmaları da üzerine gidilemeden unutuldu gitti.

    Van’da yaşanan bu olgu hakkında ne yazık ki daha fazla ve ayrıntılı bilgi sahibi olamayacağız. Önceki Marmara Depremi’nde olduğu gibi nedenlere değil de göstermelik öznelere yönelme hastalığımız gereğince birkaç yüklenicinin yaptırıma uğratılmasıyla yetineceğiz.

    Bir tarafta iz bırakan bir hesap sorma öyküsü diğer tarafta yazgıcı anlayış gereği cadı avıyla yetinme. Her şeyi o kadar açık ve yalın bir biçimde özetliyor ki…

    Söze gerek bırakmıyor.

    Ceyhun BALCI, 11.11.2012

    Not  : Haftalık bilim dergisi New Scientist’in 27 Ekim 2012 tarihli sayısında yer alan iki yazıyı ve bizde Cumhuriyet Bilim Teknoloji’de kendisine yer bulmuş Celal Şengör imzalı yazıları da paylaşma gereği duydum.

     

     

     

    Italian earthquake case is no anti-science witch-hunt

    Manslaughter verdicts for six seismologists highlight the need for scientists to speak for themselves

    It is easy to feel outrage at the jail terms handed down to six Italian seismologists and a civil servant this week. How could anyone hope to have predicted the earthquake that devastated L’Aquila in 2009?

    That is the rallying cry, but failure to predict the quake is not, in fact, what the seven men have been convicted of (see “Seismologists found guilty of manslaughter“). The prosecution made it crystal clear all along that their case was about poor risk communication; it was built on an accusation of giving out “inexact, incomplete and contradictory information”.

    On this charge, there was clearly a case to answer. Employed by Italy’s Major Hazards Committee to assess earthquake risks and communicate them to the government and the public, the seismologists got the science right, but left the job of public communication to a civil protection official with no specialist knowledge of seismology. His statement to the press was, to put it mildly, a grossly inaccurate reflection of the situation: “The scientific community tells us there is no danger, because there is an ongoing discharge of energy. The situation looks favourable.” At this point, the seismologists should have stepped in. But they did not, and the message stuck.

    Of course, it is debatable whether this neglect merits a manslaughter conviction and six-year jail term. That is a matter for the Italian justice system. The appeals have already started.

    But there are broader issues to consider. Many commentators argue that the L’Aquila verdict will have a chilling effect on the provision of scientific advice in Italy and beyond. That is clearly a concern worth taking seriously.

    However, it should also encourage scientists who take on those roles to think long and hard about the responsibilities that come with them. It is tempting for scientists to defer communication with the public to others who are supposedly “experts” in doing so. But this approach often leads to confusion, as evidenced by a litany of failures in the past: BSE, vaccines, genetically modified crops and many more.

    This cannot continue. Scientists valued for their expertise should speak for themselves rather than letting others speak for them. Lives are at stake.

     

    Seismologists found guilty of manslaughter

     

    SIX Italian seismologists and a civil protection official have been sentenced to six years in prison for manslaughter. All seven have said they will appeal the decision.

    They were accused of falsely reassuring the residents of the town of L’Aquila that a major earthquake was not going to happen. A week later, a magnitude-6.3 event killed more than 300 people. The sentence has been widely condemned by scientists worldwide, who argue that earthquakes cannot be predicted.

    In the weeks preceding the quake, a series of small shocks caused concern locally. Such tremors can sometimes be foreshocks to a larger quake. The situation was further muddied by a researcher at the nearby Gran Sasso National Laboratory, who used a megaphone and also went online to encourage people to evacuate, on the basis of radon emissions data.

    The six seismologists spoke at a meeting on 31 March 2009 – a week before the quake – organised by Italy’s Civil Protection Department. They said they could not rule out a major quake, and it was best to be prepared, but there was no good reason to think that one was coming. Their advice was somewhat modified when the department’s deputy head Bernardo De Bernardinis later told the media the small shocks were reducing the seismic stresses, lowering the chances of a major quake. “That’s completely wrong,” says Roger Musson of the British Geological Survey in Edinburgh, UK.

     

     

    ZÜMRÜTTEN AKİSLER

    M. Celal Şengör (Cumhuriyet Bilim teknoloji, 02.11.2012)

    Sevgili okuyucularım, bugün köşemi, Amerikan Jeoloji Derneğinin (The Geological society of America) bir bildirisine ayırıyorum: «İtalyan mahkemesinin kararı deprem zararlarını azaltma gayretlerine zarar verecektir. Boulder, Colorado, USA -Aşağıdaki beyanat bugün (24 Ekim 2012) Amerikan Jeoloji Derneği tarafından gönderildi:

    İtalyan Hukukcuların İnanılmaz Cehaleti

    22 Ekim 2012 tarihinde bir İtalyan mahkemesi uluslararası saygınlığa sahip 6 bilim insanını cinayet suçundan mahkûm etti. Bilim insanları Enzi Boschi, Giulio Selvaggi, Gian Michel Calvi, Claudio Eva, Mauro Dolce ve Bernardo de Bernardinis hapse mahkum edildi, memuriyetten men edildi ve zararları ödemeleri emredildi. Bu kişiler, suçlarını l’Aquila’daki trajik 2009 depreminin tam zamanını ve doğasını öngörerek işlemeyebilirlerdi. Fakat, anlaşıldığı kadarıyla l’Aquila’nın beklediği, bu tür kesin, kısa dönem deprem tahmini mümkün değildir. Deprem sistemlerinin büyük karmaşıklığı nedeniyle fiziksel detaylar hakkındaki bilgilerimiz eksiktir; derpemlerin son derece çeşitli olabilen süreçleri birbiriyle çelişen bilgiler veriyor; ve depremlerin ölçülmesi ne yazık ki her zaman doğru olarak yapılamıyor. Apaçık görülen, bilim insanlarının «natamam», «birbiriyle çelişen» ve «doğru olmayan bilgiler verdikleri» için mahkûm olduklarıdır. Amerika Jeoloji Derneği, bilim insanlarının sadece işlerini yaptıkları için mahkemeye çıkarılmasına en kesin şekilde itiraz eder ve bu mahkeme kararının ileride halka verilebilecek mesaj ve haberleri olumsuz etkileyeceğini en acı şekilde beyan eder. Bir yüksek mahkemeye gidebilecek bir temyiz bu kararı terslese bile, artık alınan karar, vereceği zararı vermiştir. Mahkemenin yapılmış olması ve hele şimdi ortaya çıkan karar, yerbilimleri topluluğunun tüylerini ürpertmiştir. Bu mahkemenin yaptıkları, depremler ve diğer doğal süreçler neticesinde meydana gelen ölümleri ve mal kaybını azaltmak için gösterilen disiplinlerarası gayretlere sekte vuracaktır. Şimdi İtalyan yerbilimcileri için «büyük riskleri öngörmek ve zararlarını azaltmaya çalışmak» için HİÇBİR neden kalmadı. Şimdi önümüzdeki görev İtalya’da ve diğer ülkelerde «mahkemenin vurduğu sismik darbenin» zararlarını azaltmaya çalışmak olmalı. Birlikte yapılacak bir kurumsal ve profesyonel zarar tamirinin ardından bilim insanları doğal âfetlerden doğan muhtemel zararı daha iyi anlamaya ve «öngörü» denen şeyin belirsizliklerini daha iyi anlatmaya çalışmalılar. Temas için: George H. Davis, Başkan, Amerikan Jeoloji Derneği, president@geosociety.org”

    “Amerikan Jeoloji Derneği (AJD) 1888 yılında kuruldu, 103 ülkeden, akademik dünya, resmi daireler ve sanayiden 25.000’den fazla üyesi olan bilimsel bir kurumdur. Toplantıları, yayınları ve programlarıyla, Amerikan Jeoloji Derneği üyelerinin gelişmesine katkıda bulunur ve insanlığın hizmetindeki yerbilimlerini destekler. AJD, yer, yaşam, gezegen ve sosyal bilimler arasında ortak araştırmaları arttırır, yerbilimleri hakkında halk ile diyaloğu vurgular ve her düzeyde yerbilimi eğitimini destekler.» Sevgili okuyucularım: AJD başkanı, çok sevgili bir arkadaşım olan Profesör George H. Davis’in kaleminden l’Aquila’daki savcı ve hakimleri akıllarını başlarına almaya ve verdikleri zararı düzeltmeye açıkça davet etmektedir. İtalya’da bilim insanlarını utanmadan mahkemeye veren savcı ve bu rezil kararı alan hakimler zır cahil insanlardır, zira artık her ilkokul çocuğunun bile bildiği deprem tahmini işinin en kaba ana hatları hakkında bile belli ki herhangi bir fikirleri yoktur. Bu adamlar aynı zamanda aptaldırlar ki bu derin cehaletlerinin farkında olmayarak ülkelerine inanılmaz büyüklükte bir zarar vermişlerdir. Bu sersemlerin ülkesinde Vezüv Yanardağı Napoli gibi büyük bir şehir için bugün muazzam bir tehlike arzetmektedir. Bilim adamları yıllardır bunu yana yakıla herkese anlatıyordu. Araştırmalarını keserlerse toplumun uğrayacağı maddi ve manevi büyük zararlar karşısında o zır cahil aptallar ne yapacaklardır? İtalya’daki aktif volkanları inceleyen bilim insanlar bilgi vermekten, ikaz yapmaktan vaz geçerlerse? Eğer Napoli Körfezi/Campi Flegrei kalderası patlarsa İtalya’da ve yakın çevresinde kimse hayatta kalmayacaktır. Hukuk ve politikanın, insanlığın başına çok büyük belâlar açmadan ellerini doğa bilimlerinden çekmeleri, kararlarını ancak doğa bilimcilerden bilgi aldıktan sonra vermeleri, insanlığı bekası için şarttır. Zira bir politikacının veya bir hukukçunun doğa bilimleri bilgisi sokaktaki adamınkini geçmez. Böyle bir bilgiyle insanlığı tehdit eden doğa olaylarının da içine girdiği konularda karar almaya kalkmak aptallığın daniskasıdır ve katillikle eş anlamlıdır. İnsanlık olarak «çoğunluğun haklılığı» ve «hukukun üstünlüğü» gibi boş lâflardan vaz geçerek, çoğunluğun ve hukukçuların içinde yaşadığımız bu karmaşık evren hakkındaki bilgilerinin, onların alacağı kararları sınırladığını hatırlamaya başlayalım. O bilgiler eksik olacağı için hem çoğunluk hem de hukuk genellikle yanlış karar alır. En azından ilgili konularda politikacılar ve hukukçular doğa bilimcilerin ve mühendislerin bilirkişiliklerini ciddiye almalı. Doğa bilimciler ve mühendisler de aralarında sahtekâr ve cahilleri barındırmamaya çalışmalı. Onun için adam gibi üniversiteler şarttır. Türkiye’deki gibi bilgisiz politikacılarca tahrip edilen üniversite bu işi yapamaz, tam tersini gerçekleştirir. O zaman da ne olacağını bakın l’Aquila’la görün.

    ZÜMRÜTTEN AKİSLER A. M. Celal Şengör (Cumhuriyet Bilim Teknoloji, 09.11.2012)Geçen hafta l’Aquila depremi üzerine bilim adamlarına karşı açılan davada, bu davayı açan ve sonuçlandıran savcı ve yargıçları ağır bir şekilde suçlayan bir yazı yazmış, onları cehalet ve aptallıkla itham etmiştim.

    L’aquila’da Paranın Diğer Yüzü

    Bu yazımın bir kısa mealini, yerbilimlerinin dünyadaki en saygın kuruluşlarından biri olan İtalyan Jeoloji Derneği başkanı arkadaşım Profesör Carlo Doglioni‘ye göndermiştim. Carlo, iyi bir bilim adamı olmanın yanı sıra, toplumsal sorumluluk hissi güçlü, geniş genel kültürlü, İtalya’nın eski aristokratik ailelerinden birinin çocuğu olan çok saygın bir kişiliktir. (Papa’yı Roma Üniversitesine sokmayan kararda imzası olanlardan.)

    Carlo bana bir cevap yazarak yargıçlar ve savcı hakkındaki fikirlerimi paylaşmadığını bildirdi ve bilim adamlarının suçlanmasının doğru olduğunu söyledi. Ancak o da verilen cezayı uygun bulmamıştı. “Sembolik bir ceza bekliyordum“ diyordu. Büyük bir şaşkınlık içinde niçin böyle düşündüğünü sordum. “Çünkü“ diye cevap verdi kıymetli dostum, “bilim adamları politikacıları dinleyip halka yalan söyledi. Hukuk da onları haklı olarak suçlu buldu.”

    Carlo gelişen olayları şöyle özetliyor: Bazı ön sarsıntılar tedirginlik yaratmıştı ve daha sonraki “tehlike yok” sözlerinin altında imzası bulunan bilim insanları endişelendiklerini söyledil. Sonra bir telefon konuşması esnasında bunların politikacıların baskısı altında tehlike yok demeye karar verdikleri ortaya çıktı.

    Ne yazık ki bilim adamlarının araştırma paraları politikacıların kararıyla veriliyor. Onlar da baskı altında böyle bir şey yaptı. Bu bilime ihanettir ve hukukçular bunu tespit edip onları affetmemişlerdir. Carlo, “İtalya’da çok çürümüş, yolsuzluğa batmış bir hükümetten yeni kurtulduk, hukukçularımız bu dönemde her şeye rağmen başlarını dik tutmayı başardı. Onlara haksızlık etmeyelim” dedi.

    Bu satırları dehşet içinde okuduğumu itiraf etmeliyim. Politikacılarla işbirliği içine girerek yalan söyleyen dostlarım gerçekten bilime ihanet etmişlerdir. Geçen haftaki yazımda İtalyan savcı ve yargıçlara yönelttiğim ağır suçlamaların bir bölümü de bu nedenle haksızdır. Bu kısmı için kendilerinden özür dilerim. Carlo’nun dediği gibi meslekdaşlarımızın yaptığı affedilemez. Ancak bu durumda bilim insanlarına ahlaksız bir baskı yapan politikacıların da mahkeme önüne çıkarılıp, ceza görmeleri gerektiğini söyledim. Carlo “endişelenme, o da yolda” diye bir cevap verdi ve cevabını şu anlamlı sözlerle noktaladı: “Merak etme. İtalya’da her şeye rağmen, Aydınlanma (l’Illuminazione) ölmedi“.

    L’Aquila olayı, benim başından beri beklenen İstanbul depremi konusunda ne kadar doğru davrandığımı göstermiş olduğundan içimi ferahlattı. Ama gene de İtalyan savcı ve yargıçlarının bir önemli yanlışına değinmek istiyorum: Bilim adamları suçlanırken açık açık, bunun bilime ihanet ettikleri için olduğu ve ortaya çıkan suçta kendilerinin politikacılarla işbirliği içinde oldukları için aynı zamanda politikacıların da mahkûm edilecekleri söylenmeli, hatta, politikacıların mahkemesi geciktirilmemeliydi. Ortaya büyük bir yanlış anlamanın çıkmasına neden olmuş, bu durum beni ve Amerikan Jeoloji Derneği, Amerikan Bilimler Akademisi, Royal Society gibi kurumları da yanıltmıştır.

    İkinci yanlış, ortaya çıkan bu durumu öncelikle, kuruluşu 17. yüzyıla inen İtalyan Bilimler Akademisi’ne havale etmemektir. Ne olursa olsun, bilimsel bir konuda bir hukuk mahkemesi kendi başına karar veremez. Hukuka bilim yayında üstünlük tanımaya kalkmak, sanırım İtalyan savcı ve hâkimlerinin en büyük yanlışı oldu. Bilimi ancak ve ancak bilim yargılayabilir. Ne hukuk, ne politika, ne de milli irade.

    Geçen haftaki yazımda yazdığım bir şeyi tekrar edeyim: Ne çoğunluk, ne de hukuk bilime üstün görülebilir. Bilim doğruyu bulduğunu iddia edemez, ama neyin ne olduğu konusunda herkesten daha çok bilgilidir. Yeter ki bilim adamları dürüstlükten taviz vermesin. (Zaten veren bilim insanı kimliğinden vazgeçmiş demektir.)

    Aquila’da olanlar Türk bilim insanlarının kulağına küpe olsun. Politikacıyla bilimin tersine işbirliği yapanın sonu felakettir. Bunu politikacıların da önemli bir ders kabul etmeleri gerekir. Hele hele bilimin pek de bilinmediği ülkemizde.

    Top of Form

    Bottom of Form

     

  • 10 KASIM 2012

    10 KASIM 2012

    Bize düşen görev gereğince 10 Kasım’da Ankara’dayız! Benim için bir ilk! Yaşamımın ilk Ankara 10 Kasım’ı! Coşkulu, heyecanlı ve bir o kadar da kaygılıyız. Beynimize çivilenmiş bir soru var. Yeterince kalabalık ve katılımlı olacak mı?

    Ankara’da ağlayan gökyüzü canımızı sıkıyor. Uzaklardan gelenlerin vazgeçmesi söz konusu değil ama Ankaralı cayar mı? Kaygımız yersiz! Yağmur sel olup sokaklardan akarken, insan seli de ne meydanlara ne de bulvarlara sığacak gibi değil. Ankara caddelerini yağmur selinin yanı sıra insan seli de dolduruyordu. Bu 10 Kasım’da kimsenin geri adım atacağı yok!  İliklerimize işleyen yağmura ve soğuğa karşın keyfimiz yerinde!

    Yurdun dört bir yanından Ankara’ya akmış besbelli ki Türkler! İzmir’den Ankara’ya varıncaya dek durakladığımız bütün mola yerleri iğne atsanız yere düşmeyecek kadar kalabalıktı. İzmir başta olmak üzere Denizli, Muğla, Aydın Manisa, Salihli, Soma, Kuşadası, Söke ve hatta İncirliova toplaşabildiği ölçüde Ankara’ya yönelmiş.

    Bunca kalabalıkta “Şehir Eskişehir’dir” yazılı giysileriyle ve tek örnek yağmurluklarıyla dikkati çeken Eskişehirli Atatürkçüler için ayrı bir parantez açmasam olmazdı.

    İktidardaki ile ayrılıkçı-etnikçi tutumuyla bilinen parti dışında tümünün yandaşları Atatürk’ün huzurundaydı. Yanı sıra sendikalar, meslek örgütleri, dernekler ve spor kulüpleri yığınsal katılımın unsurları olarak öne çıkmaktaydılar. Özellikle Ankaragücülü yandaşların coşkulu davranışları yürüyüşe renk kattı.

    Olumsuz hava koşullarının şemsiye ve yağmurluk başta olmak üzere gezgin satıcılara hatırı sayılır bir kazanç olanağı yarattığının da altını çizelim.

    29 Ekim’in tersine ortalıkta güvenlik gücü saldırganlığından eser yok. Hatta, güvenlik gücü görmedik desek yeridir. Tek ayrıcalık bizler “kaç kişiyiz saysana!” diye tempo tuttukça üzerimizde dolaşan polis helikopteri. Tek tek değilse de kestirim yoluyla katılımcı sayısını belirlemeye çalışıyor.

    Kalabalığın içindeki bizlerin kalabalığın boyutunu bilebilmesi olanaksız. Tandoğan’dan, Anıt Kabir ana girişine  1 saati aşkın sürede yürüyebildiğimizi söylersem kabaca bir fikir vermiş olabilirim.

    29 Ekim’de olduğu gibi TGB ve ADD görkemli buluşmanın önde gelen özneleri.  Yürüyüş kolunun yönlendirilmesi ve bilgilendirilmesi de bu öznelere düşmüş bir görevdi. Anıt Kabir ana giriş kapısı ününe konuşlanmış olan platformdaki TGB yöneticilerinin gelenlere illerini ve örgütlerini de dile getirerek hoşgeldin demeleri büyük incelikti.

    Birazcık seyrelmiş olsa da yürümek o çok geniş Aslanlı Yol’da da hiç kolay olmadı.

    Soğuk ve yağmurlu Ankara 10 Kasım’ında Aslanlı Yol’un sonunda Anıt Kabir’in bulunduğu geniş alana vardığımızda gözlerimiz önüne serilen manzara tek sözcükle betimlenebilirdi. Muhteşem! Henüz ziyarete açılmamış olan mozole için bekleyenler merdivenleri tıka basa doldurmuştu. Geriden gelen kalabalığın kendisine yer bulabilmesi ancak gelenlerin bir bölümünün alanı kısa zaman içinde boşaltmasıyla olanaklıydı. Bu anlamlı ve görkemli anı ölümsüzleştirmek isteyenlerin yoğun bir fotoğraflama işine daldıkları ve pek çoğunun kendinden geçtiği kolaylıla gözlemlenebiliyordu. Atatürk’ün kendi sesinden yayımlanan Söylev’i ortamın etkileyiciliğini artıran bir başka etken olarak kendisini göstermekteydi.

    Yurdun dört bir yanından Ankara’ya akan kalabalığa Ankara’dan katılanları burada bulunmaya zorlayan tek bir etkenden söz edilebilir mi? Oysa, değerbilir insanların varlıklarını borçlu oldukları yüce öndere yılın birkaç gününde de olsa şükranlarını sunmalarını engelleyecek sayısız tehdit ve yıldırmanın varlığı yadsınabilir mi?

    29 Ekim’den kısa süre sonra bir kez daha sınanan Atatürkçüler sınavı bu kez de başarıyla geçmiş oldular.

    Bu denli görkemli bir ortamı oluşturmak için bir sonraki buluşmaya gün saymak yerine; bu nitelikli potansiyelin gerçek anlamda bir güce dönüştürülmesi doğrultusunda çalışılmalı! İşte önümüzde duran öncelikli görev budur!

    Ceyhun BALCI, 11.11.2012

    Fotoğraflar için : https://picasaweb.google.com/ceyhun1961/10KasM2012