cumhuriyetciyorum

Fotoğrafa yansıyan şu davranış başarılı bir kariyerin ve olumlu birikimin yok olmasına yetti!

Çok değil 2 ay önce güzellemişim Şenol Güneş’i! Yaşamakta olan kimselerin adlarının bir yerlere verilerek ölümsüzleştirilmesi değerbilirlik olmasının yanı sıra önemli riskler de getirmiş oluyor. İnsan yaşadıkça yanlış yapabilen, oluşan olumlu izlenimi tersine çevirebilen bir varlık!

Geçen haftaki FB-BJK maçında sergilediği olumsuz davranışlar bindiği dalı kesen, kendi kendisini olumsuzlayan türdendi. Karşıt takım oyuncusunun yüzünü kavramak, kendi yardımcısını tekme, tokat dövmek efsanelere yakışacak davranışlar olamaz!

İki ay kadar önceki güzellememe güncelleme yapma gereği duydum!

Bağlantıdaki Metin TÜKENMEZ yazısı konuya açıklık getirecek türden!

https://www.aydinlik.com.tr/kose-yazilari/metin-tukenmez/2017-subat/senol-gunes-e-yakisti-mi

Kendi mekânında düzenli yazmaya çalışan bir blogger olarak bu güncelleme bir düzeltme olarak da algılansın isterim. Aynı zamanda “fikri takip” gereği olarak da!

Şenol Güneş adı bir futbol efsanesi olmasının yanında beyefendiliği, iyiliği anımsattı yaşamı boyunca bulunduğu her yerde. Sayısını anımsamadığım kez futbol sahalarında bir seyirci olarak izlemişliğim var kendisini. İlerleyen yıllar onu izlemiş olmanın bir ayrıcalık olduğunu düşündürttü bana!
Teknik adamlık serüveninde de futbolculuğundaki çizgisini saptırmaksızın sürdürmüştür. Türk Milli Takımı’na tarihinin en büyük başarısını yaşattı. Onun önderliğinde Dünya Kupası üçüncülüğü yaşadık. Hangi takımda çalışırsa çalışsın futbola ve emekçilerine saygısının aşınmadığına kıvançla tanıklık ettik. Her ne kadar futbol dünyada ve ülkemizde her geçen gün kirlense de; bir bataklığa dönüşse de o kendisini bu olumsuzlukların dışında tutmayı bildi.
Şenol Güneş’in adı doğduğu, yetiştiği ve başarılarını kazandığı kent olan Trabzon’un yeni stadına verildi. Son derece olumlu ve karşı çıkılması düşünülemez bir karardır. Her kesimden ve görüşten insanın ikilemsiz desteklediği bir gelişmedir.
Bilindiği gibi Türkiye terörle, ayrılıkçılıkla baş etme çabası içinde olduğu günlerden geçmektedir.
Her ne kadar Le Monde gibi küresel tanınmışlığa ve etkiye sahip bir gazetede ülkemizin bölünmüşlüğüne ilişkin gerçeklerden kopuk; daha çok dilekleri içeren yazılar döktürülse de burada yaşayan bizlerin her türlü olumsuz gelişmeye karşın henüz bölünmediğimizi, bölünemediğimizi gözlemlemekte oluşumuz önemlidir.
Şenol Güneş adının Trabzon’daki yeni stada verilmiş olması ülkemizin tepesindeki kişiden habersiz ve onaysız gerçekleştirilmiş olamaz. Mutlaka onayı alınmıştır.
Ulusal birlik ve seferberlik çağrılarının havada uçuştuğu; ancak bu doğrultuda gerekenin yapılmadığı da bir gerçektir. Pek çok kişinin bu olumsuzluktan haklı olarak Cumhurbaşkanı RTE’yi sorumlu tuttuğunu biliyoruz.
Şenol Güneş adının bir stadyuma verilmiş olması ilk bakışta sıradan bir gelişme olarak görünebilir. Ancak, yarattığı etki görmediği tepki çok daha fazlasını simgelemesi bakımından anlamlı ve önemli sayılmalıdır.
Ülkede yaşayanların ve özellikle de yönetsel konumda olanların önde gelen görevi birleşmek, birleştirmek olmalıdır. Kuşkusuz siyasi görüşler, dünyaya bakışlar farklılaşabilir. Ancak, bu toplumsal ayrış(tır)manın gerekçesi olamaz.
Trabzon’da Şenol GÜNEŞ’le birleşme sağlayanların biraz ötedeki Rize’de Atatürk heykelini yerinden kaldırma yoluyla ayrışmaya yol açmaları yaman çelişkidir. Tıpkı Şenol GÜNEŞ ya da ona eşdeğer bir başka değer gibi Mustafa Kemal ATATÜRK de ülkemizin, ulusumuzun önemli birleştiricisidir. Hem de en önde gelenidir.
Bölgemizde özellikle de Suriye’de kendisini gösteren olumlu gelişmelerin içte doğru tercihlerle pekiştirilmesi ülkemizin esenliğe çıkması bakımından altın değerindedir.
Bu altın fırsat kaçırılmamalı, kişisel hırs ve saplantılara kurban edilmemelidir!

Mustafa Kemal ATATÜRK dünyada hiç bir vincin kaldıramayacağı ağırlıkta bir değerdir. Onunla yarışmak bir yana değerini azaltma yönünde adım atmak bile başlı başına akılsızlıktır. Olsa olsa bunu yapana zarar verir.

Elçilerin korunması bir yana öldürülmesi ortaçağda sıkça rastlanan bir durumdu. Modern çağda ise ülkeler arası ilişkiler ne olursa olsun; elçilerin dokunulmazlığı, saygınlığı ve emanet olarak kabul edilip korumaya alınması üzerinde uzlaşılmış tartışmasız bir konu!

Türkiye’nin kalbinde bir büyükelçinin siyasi cinayete kurban gitmiş olması hemen tümümüz için utanç kaynağıdır.

Öncelikle şair Hüseyin Haydar gibi Büyük Rus milletinden özür dilemeliyiz!

Rusya dönemsel değişiklikler gösterse de kadim komşumuz ve dostumuz! Bugünkü varlığımızı borçlu olduğumuzu söyleyebileceğimiz az sayıdaki dostumuzdan birisi olarak da görmeliyiz Rusya’yı.

Bu satırları yazdığım sırada medyaya yansıtılan haberler kaygımı artırıyor. Saldırganın aynı zamanda polis olması işin ciddiyetini katlayan bir başka unsur. Ev arkadaşı, anası, bacısı gözaltına alındı haberleri ön almaya başladı basında.

Bu gibi haberlerin kamuoyunun dikkatini asıl olaydan uzaklaştırma riski taşıdığı söylenebilir.

Son zamanlarda Türk basınına yansıyan Halep haberleri de sorgulanmalıdır. Beş yılı aşkın süredir var olan haydutluğun sona erişini Halep’te katliam olarak veren basının kendisini sorgulaması gerekir.

Halep’te katliam değil kurtuluş vardı oysa! Halep’in emperyalist kuklalarından temizlenmiş olması yerine Halep’te katliam gibi zorlama haberler Rus büyükelçiyi öldüren anlayışı haklı çıkartan bir iklim oluşturmuştur.

Emanete hıyanet onursuzluğu ve üzüntüsüyle sarmalandığımız bu kötü gecenin bir tesellisi var!

Özellikle Rusya tarafından yapılan açıklamalar sağduyu ekseninde şekilleniyor. Türk-Rus yakınlaşmasıyla çevremizdeki haydutlukları tehlikeye giren emperyalizmin alçak saldırısı karşısında soğukkanlı olabilmek bu gecenin biricik kazancıdır.

Bize düşense bu olaydaki hatamızı kabul edip, devlete yaraşan bir duruş göstermektir. Rusya ve Suriye başta olmak üzere bölgeyle işbirliğini derinleştirmek Türkiye’ye düşen önde gelen görevdir.

Pek çok büyükelçisi ve dış temsilcisini uzaklarda benzer saldırılar sonucu yitiren Türkiye’nin başına bu akşam gelen olay fazlasıyla ironiktir.

Komşu ve dost Rus halkının başı sağolsun! Özürlerimizin kabulü dileğiyle…

Bu yazıda dile getirilen görüşler son iki bombadan öncekiler için de geçerlidir. Sonunsuların özelliği bomba düzeneklerinin profesyonelce ve bir ordu bilgisi, deneyimi doğrultusunda hazırlanmış olmasıdır!

Bildiğiniz gübreden bomba üretilince çaresiz kalabilirsiniz. Her ne kadar gübrenin bile alımı, satımı taşınması denetimli olsa da bir şekilde izin sürülememsi olasıdır. TNT ve RDX gibi dünyanın önde gelen ordularının elinde bulunabilen maddeler söz konusu olunca durup düşünmek ve bir daha hem de akıllıca düşünmek gerekir.

Türkiye’de aydın kesimin kafası oldukça karışık, giderek de karışıyor! Bu karışıklıkta ülkemizi yönetenlerin payı da kuşkusuz çok fazla.

Bombalarla sarsılan, kanla yıkanan kentlerin Türkiyesi’nde “Başkanlık” gibi bir gündem maddesinin varlığı yeterince kafa karıştırıcıdır. Yine de, hüner böyle durumlarda kafa karışıklığına düşmemektedir diyelim. Nesnel olmaya, fotoğrafın tümünü değerlendirmeye çalışalım.

Bir örnek vereyim! İçinde bulunduğum bir sosyal medya topluluğunda bombalar patlayınca önce bir sessizlik oluyor. Ardından, eğer bombayı IŞİD patlattıysa tepkiler çığ gibi büyüyor. Deyim yerindeyse tepkinin tavanına vuruluyor. Bombanın kaynağı PKK ise yutkunmalar başlıyor. Hatta, farklı bir şeymiş gibi TAK üstlendiğinde içleri ferahlayanlar olduğu görülüyor. Hatta, TAK’ın kitle tabanı olmadığından dem vurup bombayı önemsizleştirme çalışması yapanlar bile çıkıyor. Bu dostlarımıza göre TAK’ın kitle tabanı yoktur. Bu durumda kitle tabanı olan bir örgütün bombaları haklılık mı kazanmış oluyor? Açık söylenmediği için bilemiyoruz. Ama, bildiğimiz bir şey varsa ülkenin başındaki Başkanlık ve RTE derdinine karşı etnikçilik önemli bir çaredir kimi dostlarımıza bakılırsa. Bu nedenle de PKK’yı pamuklara sarma derdine düştüklerini şaşırarak izliyoruz.

Başkanlık ve ona eşlik eden yığınla akıldışılık bir yana!

Türkiye’nin kış gereğince kırsalında olağan mevsimsel molasını vermiş olan terör alışılmadık şekilde kentseline taşınmıştır. Sanıldığı gibi üç, beş zavallının işi de değildir bu etkinlikler. Emperyalizm olanca gücüyle abanmaktadır Türkiye üzerine. Başkanlık adı altındaki senaryoyla emperyalizme yeşil ışık yakanların AÇILIM’a da geri dönerek emperyalizmle güven tazelemesi istenmektedir. Suriye’de sırtı yere yapışan emperyalistlerin etnikçi projenin daha fazla yara almasına hoşgörüleri kalmamıştır.

Bu arada hemen vurgulamakta yarar var!

Kahroslun emperyalizm derken kimi zaman ülke adları da anabiliyoruz. Çoğunlukla ABD’nin adı öne çıkıyor bu gibi durumlarda. Yapana değil de yaptırana bak derler. Çok doğrudur. Kahrolsun ABD emperyalizmi derken andığımız ülke adıyla birlikte öfkemizi bir ülkeye yöneltir gibi olsak da; yapmamız gereken asıl şey kendi içimizdeki emperyalizm tutkunlarıyla hesplaşmak olmalıdır. Onlar olmasa emperyalizm topuyla, tüfeğiyle, aklıyla, iletişimiyle ya da başka bir özelliğiyle üstünlük sağlayabilir mi?

Soru budur!

Bu nedenle her fırsatta etnik bölücülüğe arka çıkanlara, onu pamuklara saranlara ve Türkiye’deki saflaşmada onlara ciddi roller yükleyenlere yönelmek gereklidir diye düşünüyorum.

Elbette kırmadan. Dökmeden!

Çok iyi biliyoruz ki; bu yola düşmüş dostlarımızın ezici çoğunluğunun etnik bölücülükle uzaktan yakından ilintileri yoktur. Sorunları çaresizlik, tarih bilmezlik, kendi değerlerini görmezlik kaynaklıdır. Sorun her neyse giderilmesi için çalışmak, çabalamak gerekir!

Burada yakın tarihe çevirelim yüzümüzü!

Aç, açıkta, yoksul, yoksun ve üstelik hastalıklı, umudunu tüketmiş dört dörtlük çaresiz bir toplumu peşine takabilen, o toplumdan bir mucize yaratbilen Mustafa Kemal Atatürk’ü aklımıza getirelim. Onu anımsarsak etnik bölücülükten muhalefet çıkartma çabalarının zavallılığının farkına varabiliriz belki!

“İmam yellenince….” diye başlayanı yılların deneyiminden süzülerek gelen sayısız özdeyişten birisidir!
Çoğumuz derin uykudayken Janet Yellen’ince olanlar oldu! Amerikan doları (bize göre) gece mesaisi yaptı böylelikle.
Döviz borçluları karalar bağlamakta!
Böylesi krizlerin değişmez unsuru işsizlik olduğuna göre bence diğer borçlular da kaygılanmalı!
Üretimsiz, yatırımsız, ekonomik açıdan hiçliğe eşdeğer; Turizm, İnşaat, Tekstil üçlemesinin çıkmaz sokaklarında debelenen hovardalığın borç ödeme zamanı hızla yaklaşıyor!
On beş yıldır yenilip, içildi! Sofradan kalkma zamanı geldi. Lokanta artık servisi kapattı. Kalkmamakta üsteleyenler kaba güçle kaldırılıp sokağa konacaklar! Elbette, borçlarını da ödemek koşuluyla.
Bunda ne var diyecekleredir sözüm!
Toplumsal yapımızı bir piramide benzetirsek piramidin dibindekiler oluşan borcun aslan payını; bu borca kaynaklık eden hovarda ekonomiden kaymak yiyen tepedekiler her zaman olduğu gibi ise pek azını ödeyecekler. Gelir paylaşımının tersi bir oranla gerçekleştiğini de ekleyelim.
Her birimizin en az zararla bu süreci tamamlamasını dilemekten başka bir şey gelmiyor elden!
Türkiye’de okuyan, yazan, dirsek çürüten ve aydın sınıfından sayılanlarda oluşan bir ezbere değinerek sonlandıralım sözü!
Yaygın kanı şu!
Türkiye’de iktidarlar hiçbir etkiyle değilse de ekonomik krizle değişir.
Uzunca zamandır Türkiye’nin başına çöreklenmiş son iktidarın da bu yolla değişeceği beklentisi sözünü ettiğim kesimde son derece yüksektir!
Kuşkusuz büyük kazanım olur böyle bir toz dumanın ardından!
Bu beklenti sahiplerinin ağzının tadını kaçırmak istemem ama dile getirmeden de edemem!
Böylesi toz dumanların ardından iktidara çöreklenecek kurtarıcıların Kemal Dervişgiller olduğunu üzülerek anımsatmak isterim.
Anlayacağınız “kırk katır mı, kırk satır mı” durumu!
Dervişizmin bir önceki uygulamaları Türk ekonomisini felç eden öldürücü darbeler içermekteydi. Bugünkü yıkıma giden yolun da ilk adımları atılmıştı sayesinde!
Her iki seçenek de kötü!
Seçenek üretememenin bedeli kaçınılmaz şekilde ödenecek!